II SA/Rz 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku S. i A. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych w sprawie z ich skargi na opisane wyżej postanowienie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze do Sądu na postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych S. i A. M. zwrócili się do organu - na podstawie art 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.) ewentualnie do Sądu - na podstawie art 61 § 3 P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazali, że nie zachodzą negatywne przesłanki do wstrzymania wykonania w postaci czy to rygoru natychmiastowej wykonalności, czy też przepisów szczególnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem wniosku jest postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszlalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. 3110/4 położonej w miejscowości H. gm. H. i zobowiązania do przedłożenia wymienionych w postanowieniu dokumentów oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia. Zatem zasadą jest wykonalność ostatecznych decyzj/postanowień. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Powołując się na powyższy przepis, skarżący wskazali, że brak jest procesowych przeszkód do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwie przyjmuje się i Sąd pogląd ten podziela, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy powtórzyć za powołanymi Sądami, że nie wystarcza złożenie wniosku, czy przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, ale wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Nie wystarczy również wskazanie, że w spawie nie zachodzą negatywne przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jakkolwiek okoliczności przemawiające za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, o czym wyżej, to sąd administracyjny zasadność wniosku bada również w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Możliwe jest to jedynie wówczas, gdy istnienie okoliczności faktycznych przemawiających za wstrzymaniem albo odmową wstrzymania wykonania decyzji jest na tyle oczywiste, że przyjąć można, iż są one znane powszechnie, bez konieczności powoływania się na nie przez stronę, lub też gdy okoliczności tego rodzaju wynikają z akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OZ 990/17). Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skutki te trudno sobie wyobrazić mając na uwadze charakter wnioskowanego o wstrzymanie postanowienia. Postanowienie to jest wydawane w celu usunięcia skutków samowolnego działania inwestora i doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Inaczej mówiąc, wydanie tego postanowienia uruchamia tryb postępowania naprawczego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego. Ma ono na celu niedopuszczenie do dalszego naruszenia prawa przez skarżącego. Dopiero skutkiem wydania zaskarżonego postanowienia będzie przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania w przedmiocie legalizacji wykonanych robót budowalnych i ewentualnej rozbiórki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1279/17, wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Lu 811/11, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art 61 § 3 i 5 P.p.s.a.