II SA/Rz 1211/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] maja 2016 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. Domagając się wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]maja 2016 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] wydanych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, do czasu wykonania wszystkich prawomocnych wyroków związanych ze sprawą, K. W. wskazał na możliwość powstania "nieodwracalnych skutków związanych z prowadzonym wydobyciem kopaliny, zachowania bezpieczeństwa powszechnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: wniosek jest nieuzasadniony. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zgodnie z § 6 tego przepisu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wnioskowany o wstrzymanie akt musi nadawać się do wykonania. W niniejszej sprawie Skarżący nie uzasadnił w sposób dostateczny swojego wniosku ponadto zaskarżone decyzje co do zasady nie podlegają wykonaniu. W orzecznictwie jak i wśród przedstawicieli nauki prawa (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 205, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II OZ 1168/09) prezentowane jest jednolite stanowisko, że decyzje ustalające warunki zabudowy nie podlegają wykonaniu. Sąd stanowisko to podziela. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Nie może ona powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1376/14). Ponadto nieuzasadnione jest domaganie się przez Skarżącego wstrzymania wykonania decyzji do czasu wykonania wszystkich prawomocnych wyroków związanych ze sprawą. Cytowany art. 61 § 6 P.p.s.a. wyraźnie określa termin wstrzymania wykonania decyzji, najpóźniej do czasu uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.