II SA/Rz 1238/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. C. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z.C. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie skierowania na badania lekarskie, którą wydano w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej: K.p.a.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm., dalej też w skrócie "Ukp"), Starosta [...] skierował skarżącego, posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, na badania lekarskie, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzja została wydana w związku z otrzymanym wnioskiem Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. sygn. akt [...] o istnieniu zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił, że wniosek [...] Prokuratora Rejonowego wpisuje się w podejmowane od wielu lat przez "[...] mafię prokuratorsko-sądową" działania zmierzające do zrobienia z niego obecnie narkomana i alkoholika. Zdaniem Skarżącego, nie podjęto również żadnych działań celem wyjaśnienia jego ostatniego wypadku. W odwołaniu stwierdza, że z uwagi na fakt, że wcześniejsze próby jego zastraszania nie przyniosły pożądanego rezultatu, w dniu 20 marca 2018 r. służby specjalne zastosowały wobec prowadzonego przez niego samochodu najnowsze zdobycze laboratoriów wojskowych, doprowadzając do wypadku drogowego - co przedstawia nagranie zarejestrowane przez kamerkę zamontowaną w prowadzonych przez niego samochodach. Zdaniem skarżącego nagranie przebiegu jazdy i wypadku jednoznacznie potwierdza radiowe wyłączenie wszystkich urządzeń zabezpieczających bezpieczną jazdę, co spowodowało również wyłączenie dźwięku z uderzenia jego samochodu w inny samochód zaparkowany na chodniku. Do odwołania załączył szereg pism mających jego zdaniem potwierdzać "przestępczą działalność kasty prokuratorsko-sądowej". Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], SKO w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badania lekarskie jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, zaś okoliczność taka wynika z wniosku Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 24 kwietnia 2018 r. Kolegium wyjaśniło również, że organy administracji publicznej nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania opinii lekarzy, bowiem nie są upoważnione do oceny stanu zdrowia oraz wyników badań, a także nie posiadają wiedzy medycznej. Końcowo SKO wskazało, że decyzja Starosty nie ogranicza w żadnym zakresie praw skarżącego i nie powoduje ich utraty. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania lekarskiego może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i domagając się umorzenia postępowania organów obu instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wszczęcia procedury oraz skierowania na przymusowe badania lekarskie, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, 2) art. 7 K.p.a poprzez pominięcie zasady ustalenia prawdy obiektywnej, nieustalenie stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podjęciu rozstrzygnięcia, 3) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niekompletnie zebranym materiale dowodowym skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a tym samym wydanie decyzji bez wyjaśnienia przyczyn, dlaczego prokurator rejonowy wystąpił z wnioskiem o przymusowe skierowanie na badania lekarskie, przyjmując za dowód jedynie wniosek prokuratury, oraz bez jakiejkolwiek próby weryfikacji ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, 4) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie w ustalaniu stanu faktycznego oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji większości podniesionych zarzutów przeciw decyzji organu I instancji, 5) art. 99 i art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż te przepisy prawne obligują właściwy organ administracji publicznej do wydania decyzji o skierowanie na przymusowe badanie lekarskie oraz o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wskazują bowiem one jedynie na uprawnienie a nie na obowiązek, 6) art. 32 i art. 30 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie od lat skarżącego oraz jego dyskryminację. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący opisał przebieg wypadku z jego udziałem, do którego doszło w dniu 20 marca 2018 r., a który jak wskazał stanowił przyczynę skierowania do Starosty [...] wniosku Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 24 kwietnia 2018 r. W odczuciu skarżącego wniosek ten nie został uzasadniony, lecz stanowi jedynie powtórzenie przepisów ustawy. Natomiast prokurator wydając zaocznie postanowienie o skierowaniu na bezpodstawne, niczym nieuzasadnione, przymusowe i kosztowne badania lekarskie w rażący i niedopuszczalny sposób złamał prawo, również przez zaniechanie przedstawienia zarzutów i wstępnego przesłuchania. Ponadto zdaniem skarżącego skierowanie kierowcy na badania lekarskie tylko w oparciu o zawiadomienie prokuratury, bez wystąpienia jakichkolwiek przesłanek nie może być automatycznie uznane, że stan zdrowia skarżącego zmienił się od czasu uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Podniósł, że opisane zdarzenie z dnia 20 marca 2018 r. nie było przypadkowe i losowe, lecz stanowiło celowe działanie osób trzecich. Zarzucił, że Kolegium uzasadniając wydaną decyzję, zacytowało jedynie przepisy prawa, nie przedstawiając żadnych powodów i dowodów oraz nie przeprowadzając żadnego postępowania wyjaśniającego. Końcowo skarżący podał, że z użytego przez ustawodawcę w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami sformułowania "istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" wynika, że Starosta jest obowiązany ową przesłankę ocenić, a nie przepisać z wniosku prokuratury. Ma zatem obowiązek ustalić, czy w sprawie istotnie mają miejsce takie okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, czego nie dokonał ani organ pierwszej ani drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do argumentacji skarżącego organ wskazał, że przedstawione przez niego zarzuty nie są związane z przedmiotem sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja oparta na przepisie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b Ukp, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jak wynika z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a Ukp starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonania zadań własnych – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b. Zwłaszcza ten drugi przepis (tj. art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) nie pozostawia wątpliwości, że do wydania decyzji nie wystarczy uzyskanie ogólnikowej informacji, że w odniesieniu do kierowcy "istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia". Niezbędne jest ustalenie stanu faktycznego w tym zakresie. Chodzi o sformułowanie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy jakiego rodzaju są to zastrzeżenia. Organ nie ma oczywiście uprawnień do stwierdzenia w takim postępowaniu, że ujawnione schorzenia, objawy chorobowe czy dysfunkcje stanowią przeciwskazania do prowadzenia pojazdów. Jednakże chodzi o ustalenie na postawie zgromadzonych dowodów, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Takimi mogą być np. opinie biegłych wydane w postępowaniu karnym lub cywilnym, protokoły powypadkowe itp. Należy podkreślić, że w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale też i wojewódzkich sądów administracyjnych, już wielokrotnie na tle podobnych spraw wskazywano, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji, poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są tego rodzaju, iż uzasadniają wydanie decyzji na podstawie wyżej przywołanych przepisów. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, że zastrzeżenia takie powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Jak wskazał NSA m.in. w wyroku z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2741/16 w świetle przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b Ukp, zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia muszą być "uzasadnione", a więc okoliczności ustalone przez organ muszą przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami i powinny one zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego. Sąd podziela pogląd WSA w Olsztynie wyrażony w wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 607/17, iż z omawianych unormowań wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu konkretnych informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem słowo "zastrzeżenie" oznacza "krytyczną uwagę, wątpliwość" (por. "Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, str. 1455). W literaturze wskazuje się, że chodzi o przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem i że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Wątpliwości te muszą być poparte ustaleniami na okoliczność ewentualnych schorzeń lub wad zdrowia kierującego pojazdami (por. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2015 r., I OSK 1476/13 oraz z 4 marca 2016 r., I OSK 1346/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Może to być np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogarszającym się stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy (tak: Wojciech Kotowski, Komentarz do art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, System Informacji Prawnej Lex Omega, aktualny na gruncie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierującymi pojazdami z uwagi na analogiczne regulacje tej ustawy). Celem badań jest jedynie weryfikacja powziętych przez organ wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I OSK 584/13 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela też pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 627/17, iż z unormowań prawnych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na przedmiotowe badanie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione, co oznacza, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b Ukp. W orzecznictwie przyjmuje się, że przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowie i życie wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów stanu psychofizycznego, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach (tak np. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1051/16, LEX nr 2118707). Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się pewnych okoliczności faktycznych, którym obiektywnie bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy trudno z góry zaprzeczyć, że mogą one mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu. Należy podkreślić, że wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczające jest jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. Oznacza to równocześnie, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania, lecz jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może zaś prowadzić bądź do stwierdzenia istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości przez uprawniony personel medyczny. Analiza przedstawionych na wstępie przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b Ukp oraz ust. 2 tej normy prawnej nie pozostawia wątpliwości, że skoro zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy musza być uzasadnione, to nie wystarczy oparcie się wyłącznie na ogólnikowej informacji, choćby nawet prokuratora, że "w toku postępowania ustalono dane rodzące uzasadnione i poważne zastrzeżenia donośnie stanu zdrowia" skarżącego. Mimo, że wniosek z dnia 24 kwietnia 2018 r. pochodzi od Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], to w świetle w/w norm prawnych, które stanowią podstawy orzekania w sprawie i jego treści, nie jest on wystarczający do wydania decyzji. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 79/05 (Lex nr 191003) nie sposób twierdzić, że wystarczy, aby zastrzeżenia do stanu zdrowia kierującego pojazdem mógł skutecznie zgłosić jakikolwiek podmiot. Zastrzeżenia te winien stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania lekarskie. W wyniku przeprowadzonego postępowania muszą zostać ustalone okoliczności uprawdopodobniające istnienie stanów chorobowych, wpływających na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami. Rozpoznanie kontrolowanej sprawy wymagało więc rozważenia zaistnienia przesłanek wymienionych w przepisach, zgodnie z którymi starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W stanie faktycznym sprawy w tej sytuacji wniosek Prokuratora stanowił jedynie sygnał dla organu uprawnionego do wydania przedmiotowej decyzji do zbadania, czy dysponuje on wiarygodną informacją o uzasadnionych zastrzeżeniach o stanie zdrowia skarżącego, mogących powodować u niego niezdolność do prowadzenia pojazdów. Zatem organ ten miał rozstrzygnąć według stanu faktycznego istniejącego na dzień orzekania, czy spełnione zostały w sprawie przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy. W tym celu organ zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zobligowany był do zgromadzenia stosownego materiału dowodowego w sprawie. Treść wniosku Prokuratora może wskazywać, że w toku jakiegoś postępowania karnego (brak sygnatury) mogła zostać wydana opinia dotycząca stanu zdrowia skarżącego. Na taką okoliczność wskazuje zresztą jedno z pism przedstawionych przez samego skarżącego, pochodzące od Dyrektora Wojewódzkiego [...] Szpitala [...] (k. 50 akt sprawy). Organ II instancji ogólnikowo wspomina o opinii w uzasadnieniu swojej decyzji wskazując w jednym z akapitów: "Niezależnie od powyższego Kolegium informuje, że organy administracji publicznej nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania opinii lekarzy, bowiem nie są upoważnione do oceny stanu zdrowia oraz wyników badań oraz nie posiadają wiedzy medycznej". Takie sformułowanie może sugerować, że organ miał szerszy materiał dowodowy, który jednakże nie znalazł się w aktach przedstawionych Sądowi do kontroli. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż sam ogólnikowy wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania, mimo że pochodzi od Prokuratora nie może stanowić o spełnieniu przesłanek wynikających z przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 2 Ukp wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie. Zaskarżona decyzja jeśli została oparta wyłącznie na wniosku Prokuratora lub ewentualnie na opinii lub innych dowodach, które nie znalazły się w aktach sprawy wymyka się spod kontroli Sądu. W decyzji organ nie przedstawił nawet jakiego rodzaju są owe "uzasadnione zastrzeżenia" co do stanu zdrowia skarżącego. W świetle powyższego zostały naruszone fundamentalne zasady wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., co oczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ponownym postępowaniu organ zgromadzi bądź dołączy do akt stosowne dowody i w oparciu o nie ustali czy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony. Stosownie do wyników postępowania wyda decyzję i odpowiednio ją uzasadni. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Zasądzone koszty to uiszczony przez skarżącego wpis od skargi.