II SA/Rz 1247/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. zażalenia na zarządzenie z dnia 7 grudnia 2018 r. [...] w sprawie ze skargi Gminy Błażowa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 września 2018 r. nr P-II.4131.2.221.2018 w przedmiocie zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych - postanawia – odrzucić zażalenie. W dniu 31 października 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Gminy Błażowa (dalej: Skarżąca) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 września 2018 r. nr P-II.4131.2.221.2018 w przedmiocie stwierdzenia nieważności § 5 uchwały Rady Miejskiej w Błażowej z dnia 27 sierpnia 2018 r. Nr LII/263/2018 w sprawie określenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Termin rozprawy został wyznaczony na dzień 17 grudnia 2018 r., o czym pełnomocnik strony skarżącej został powiadomiony w dniu 14 listopada 2018 r. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 7 grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do nadesłania w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania uchwały Rady Miejskiej w Błażowej, która stanowiła podstawę wniesienia skargi do Sądu wraz z listą radnych obecnych na sesji, na której podjęto przedmiotową uchwałę, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 17 grudnia 2018 r. do Sądu wpłynęło zażalenie Skarżącej na w/w zarządzenie z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Rz 1247/18, w którym wniosła o jego uchylenie, zarzucając zastosowanie terminu 3-dniowego, zamiast terminu ustawowego 7-dniowego, na usunięcie jej zdaniem braku formalnego skargi, co nie pozwoliło na podjęcie przez radę w terminie uchwały, bowiem jak wskazała Skarżąca, najbliższa sesja, na jakiej mogłaby zostać podjęta żądana przez Sąd uchwała, może być zaplanowana na dzień 18 grudnia 2018 r. Ponadto wniosła o odroczenie rozprawy do czasu rozpatrzenia zażalenia lub uwzględnienia zażalenia w ramach autokontroli przez sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako oczywiście niedopuszczalne należało odrzucić. Przepis art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), wymienia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które służy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Są to wyliczone enumeratywnie w tym przepisie postanowienia o : przekazaniu sprawy innemu sądowi administracyjnemu, odrzuceniu skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3, umorzeniu postępowania; wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61, odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku, sprostowaniu lub wykładni orzeczenia albo ich odmowie; odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowie jego uwzględnienia; oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego; odrzuceniu skargi kasacyjnej; odrzuceniu zażalenia; zwrocie kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaraniu grzywną, a także inne postanowienia tego sądu w przypadkach przewidzianych w ustawie. Ponadto art. 198 P.p.s.a. stanowi, że przepisy działu dotyczącego środków odwoławczych stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Jak wskazuje treść § 37 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1177), do czynności sądowych wykonywanych przez sędziego sprawozdawcę należy między innymi wydawanie zarządzeń niezbędnych do sprawnego rozpoznania sprawy. Z analizy przepisów procedury sądowoadministracyjnej wynika w sposób jednoznaczny, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie, którego przedmiotem jest wezwanie do uzupełnienia czy to braków formalnych skargi czy też do wykazania innych okoliczności, od których zależy dopuszczalność zaskarżenia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (brak o charakterze materialnoprawnym). Takie zażalenie jest oczywiście niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu przez Sąd. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymogi formalne pisma regulują natomiast przepisy art. 46-47 P.p.s.a. Stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jeżeli skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazać przy tym należy, że przepis art. 49 § 3 P.p.s.a., stanowi podstawę wydawania tylko tych zarządzeń Sądu, które dotyczą braków formalnych skargi (pisma). Te zaś zostały określone w powołanych wyżej przepisach art. 46-47 P.p.s.a. W tym przypadku ustawodawca wprowadza 7-dniowy termin na uzupełnienie tych braków. Chodzi o tego rodzaju braki, które uniemożliwiają nadanie sprawie prawidłowego biegu. W przypadku skarg na rozstrzygnięcia nadzorcze, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 poz. 994 – dalej: u.s.g.), podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia, ust. 3 zd. 2 tego przepisu stanowi, że podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Obowiązek przedłożenia tej uchwały, nie może być jednak traktowany jako dodatkowy wymóg formalny skargi, wprowadzony na podstawie przepisu szczególnego. W orzecznictwie podnosi się, że przepis art. 98 ust. 3 u.s.g. wskazuje przesłankę materialnoprawną do wniesienia skargi, nie zaś jej wymóg formalny (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2398/11). Ocena czy skardze można nadać prawidłowy bieg jest etapem wstępnego badania skargi, zaś zakres tej wstępnej kontroli nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Należy mieć na względzie krótki ustawowy termin na uzupełnienie tego rodzaju braków (formalnych) oraz surowy skutek jego nieuzupełnienia, tj. odrzucenie skargi. Należy jednak zauważyć, że skoro podstawą złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze zgodnie z przepisem art. 98 ust. 3 u.s.g. jest wymieniona tam uchwała, to Sąd zobowiązany jest do zbadania spełnienia tej przesłanki, gdyż stanowi ona w tym wypadku warunek dopuszczalności zaskarżenia. Z tych też względów zasadne jest przyjęcie, że w przypadku braku załączenia przedmiotowej uchwały do skargi, należy wezwać stronę skarżącą do przedłożenia tej uchwały, pod rygorem odrzucenia skargi, w stosownym terminie zakreślonym przez Sąd, nie zaś w terminie wskazanym w art. 49 § 1 P.p.s.a., gdyż jak już wyżej wyjaśniono, wbrew sugestiom zażalenia, brak tej uchwały nie stanowi braku formalnego skargi. Zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia w/w braku nie stanowiło zatem zarządzenia wydanego w oparciu o art. 49 P.p.s.a. (tak NSA w postanowieniu z dnia 26 października 2018 r., o sygn. I GZ 358/18, LEX, oraz z 25 stycznia 2012 r., sygn. II GSK 2398/11, LEX). Trzeba również wyjaśnić, że nawet w tym wypadku zgodnie z § 2 tego przepisu, zażalenie przysługuje dopiero na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie zażalenie zostało wniesione na zarządzenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, zatem mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Końcowo należy dodać, że wniesienie zażalenia na przedmiotowe zarządzenie nie stanowiło przeszkody do rozpoznania skargi przez Sąd. Zażalenie jest bowiem niesuspensywnym środkiem zaskarżenia, a więc takim, które automatycznie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia (zarządzenia), co jednoznacznie potwierdza treść art. 196 P.p.s.a.