II SA/Rz 1352/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej zawodowy pełnomocnik skarżącej zawarł skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wydanej w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając zgłoszone żądanie skarżąca podała, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne, wymienione w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa). Skarżąca wskazała, że w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ, "ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61 § 3 Ppsa przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez Sąd". Nie precyzując, w jaki sposób zapłata wymierzonej kary miałaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, skarżąca wskazała na orzeczenia innych sądów administracyjnych, wydane w "tożsamych przedmiotowo sprawach". Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia 26 września 2016 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie podjęła chociażby próby uprawdopodobnienia wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Na podstawie tak uzasadnienia wniosku, jak i nadesłanych akt sprawy nie sposób ustalić w jaki sposób zapłata wymierzonej kary pieniężnej może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym skarżąca uniemożliwiła zweryfikowanie przez Sąd zasadności zgłoszonego przez nią wniosku, co w myśl art. 61 § 3 Ppsa obliguje do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd wskazuje, że z oczywistych względów za przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa nie sposób uznać orzecznictwa sądów administracyjnych, zapadłego w innych sprawach sądowoadministracyjnych.