II SA/Rz 136/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego - skargę oddala - II SA/Rz 136/22 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A.M. jest postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie z 25 listopada 2021 r. nr SKO.4116/114/2021 dotyczące odmowy wznowienia postępowania w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt administracyjnych sprawy, A. M. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z 7 stycznia 2019 r. nr GOPS.472.205.570.2018. 2019, ustalającą, że świadczenie wychowawcze pobrane za okres od 1 marca do 30 września 2018 r. na dziecko N.M. w kwocie 3 500 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz zobowiązującą ją do jego zwrotu wraz z odsetkami. Jako podstawę żądania wznowienia przedmiotowego postępowania strona wskazała art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.). W następstwie wezwania organu o wskazanie wynikających z tego przepisu istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi który wydał decyzję, wnioskodawczyni pismem z 13 września 2021 r. wskazała, że "w dniu wydania decyzji były umowy dzierżawy gruntów, a więc znane okoliczności przejścia na emeryturę mnie i męża. Okoliczności przejścia na emeryturę miały istotny i zasadniczy wpływ na toczące się postępowanie w tych sprawach." Postanowieniem z 6 października 2021 r. nr GOPS.473.98.2021 Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z 7 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu wskazał, że okoliczności na które powołuje się wnioskodawczyni nie są dla sprawy nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydawania decyzji, nieznanymi organowi który wydał decyzję. Ponadto podkreślił, że decyzja Wójta z 7 stycznia 2019 r. była przedmiotem odwołania do SKO, które decyzją z 18 lutego 2019 r. nr SKO.4116/12/2019 utrzymało ją w mocy, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 24 lipca 2019 r. II SA/Rz 491/19 oddalił skargę wniesioną przez A.M. na decyzję SKO. Wójt podniósł również, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że złożyła wniosek w terminie jednego miesiąca od dnia w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła zażalenie do SKO, wskazując, że nie zgadza się z argumentacją organu I instancji. Kolegium opisanym na wstępie postanowieniem z 25 listopada 2021 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu powołało się na utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że pod pojęciem nowych dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć takie dowody, co do których istnienia strona postępowania zwykłego nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania w trybie zwykłym i nie mogła żądać ich uwzględnienia przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Jeśli jakieś dowody byty stronie znane lecz ich nie ujawniła, to nie można przyjąć, że posiadają one przymiot takich, które "wyszły na jaw", co oznacza, że nie mogą one stanowić podstawy wznowienia postępowania, gdyż naruszałoby to zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Przenosząc to na grunt rozpatrywanej sprawy organ stwierdził, że umowy dzierżawy mocą których wydzierżawione zostało gospodarstwo rolne prowadzone przez A.M. i S.M. zawarte zostały 6 i 13 listopada 2017 r. Wobec powyższego wskazana przez wnoszącą zażalenie okoliczność istnienia umów dzierżawy gruntów była jej znana w trakcie toczącego się postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta z 7 stycznia 2019 r., co oznacza, że nie jest to okoliczność ani dowód posiadający przymiot takich, które "wyszły na jaw", co w konsekwencji nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, iż zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - jednego miesiąca od dnia w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, który to warunek wynika z art. 148 § 1 k.p.a. Jako podstawę do wznowienia postępowania wnioskodawczyni wskazała bowiem okoliczność, iż w dniu wydania decyzji istniały umowy dzierżawy gruntów. O tym, iż umowy takie istniały, wnioskodawczyni wiedziała jednak już od daty ich zawarcia w listopadzie 2017 r. Za okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta z 7 stycznia 2019 r. nie może być uznana treść powoływanych przez wnioskodawczynię orzeczeń zapadłych w innych sprawach. Treść tych orzeczeń nie stanowi bowiem przesłanki wznowienia postępowania, o ile nie mieści się w katalogu przesłanek wskazanych w art. 145 k.p.a. Nie stanowią również podstawy do wznowienia postępowania podnoszone przez nią uwagi co do nieprawidłowości wykładni przepisów prawa zastosowanej przez organ wydający decyzję, jak też ogólne zarzuty wskazujące na nieprawidłowe prowadzenie postępowania i ustalenia dokonane w sprawie, której wznowienia żąda. Prawidłowość decyzji Wójta z 7 stycznia 2019 r. była przedmiotem kontroli Kolegium, która z kolei wraz z decyzją organu I instancji była kontrolowana przez WSA w Rzeszowie, o czym stanowiło uzasadnienie decyzji organu I instancji. W skardze do WSA w Rzeszowie na postanowienie Kolegium z 25 listopada 2021 r. A.M. - wnosząc o jego uchylenie - podniosła, że to organ decyduje, jakie dokumenty zostaną dołączone do wniosku i wszystkie te dokumenty ona dołączyła. Wysłała również kserokopie umów dzierżawy wnosząc o dołączenie ich do akt sprawy, więc jeżeli nie zostały dołączone, to nie z jej winy. Oznacza to, że organ nie znał tych umów. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że treść decyzji zapadłych w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie ma wpływu na ocenę zasadności wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Nawiązała do wyroków zapadłych w sprawach świadczeń rodzinnych, ponieważ sposób obliczania dochodu i definicja dochodu na potrzeby uzyskania świadczenia wychowawczego są analogiczne w ustawie o świadczeniach rodzinnych (art. 5 pkt 8 i 8a) i ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (art. 5 pkt 5 i 6). Po wyroku WSA w Rzeszowie II SA/Rz 299/20 i po wydaniu przez SKO 29 grudnia 2020 r. decyzji nr SKO.4111/421/2020 dochód rodziny uległ obniżeniu o kwotę 25 559,20 zł, zatem nie zostało przekroczone kryterium dochodowe wynoszące 674 zł (w związku z tym SKO decyzją tą uchyliło decyzję Wójta z 31 października 2019 r. w sprawie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych i umorzyło postępowanie). Nie można utracić dochodu z gospodarstwa rolnego i nie można do dochodu zaliczyć dochodu z gospodarstwa rolnego, gdy zostało ono wydzierżawione związku z uzyskaniem emerytury, a tak zrobił organ I instancji w sprawie dotyczącej świadczeń rodzinnych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Przedmiot kontroli Sądu stanowiło postanowienie SKO w Rzeszowie z 25 listopada 2021 r. nr SKO.4116/114/2021, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z 6 października 2021 r. nr GOPS.473.98.2021 o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej jego decyzją ostateczną z 7 stycznia 2019 r. nr GOPS.472.205.570.2018.2019 o ustaleniu, że świadczenie wychowawcze pobrane przez A.M. za okres od 1 marca do 30 września 2018 r. na córkę N.M. w kwocie 3 500 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz zobowiązującą ją do jego zwrotu wraz z odsetkami. Kontrola dokonana w ramach opisanych wyżej kryteriów nie potwierdziła zasadności skargi tak z przyczyn w niej podniesionych, jak i takich, które Sąd byłby obowiązany uwzględnić z urzędu. W punkcie wyjścia rozważań Sądu należy podkreślić – na co zresztą zwróciły uwagę orzekające w sprawie organy – że decyzja Wójta z 7 stycznia 2019 r. której dotyczy wniosek o wznowienie, podlegała w ramach kontroli instancyjnej (na skutek odwołania skarżącej) ocenie Kolegium, które decyzją z 18 lutego 2019 r. utrzymało ją w mocy. Z kolei WSA w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z 24 lipca 2019 r. II SA/Rz 491/19 oddalił skargę wniesioną na decyzję SKO przez A.M. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, przy czym na mocy art. 171 tej ustawy, wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd - powołując się na legalną definicję utraty dochodu zawartą w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm.) - wskazał m.in., iż nie akceptuje poglądu skarżącej, że w związku z utratą dochodu z gospodarstwa rolnego i otrzymania w zamian emerytury rolniczej, "utrata gospodarstwa" powinna być traktowana jako "utrata zatrudnienia". Tym samym Sąd podzielił odmienne stanowisko organów administracji, że utrata dochodu spowodowana oddaniem gospodarstwa rolnego w dzierżawę, a tym samym zbycie gospodarstwa rolnego, nie może zostać zakwalifikowane do zakresu pojęcia utraty dochodu określonego w tym przepisie, zawierającego enumeratywne wyliczenie przypadków "utraty dochodu". Z istoty regulacji zawartej w art. 170 P.p.s.a. wynika, że strony postępowania i sąd który wydał prawomocne orzeczenie, ale także inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie również inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W orzecznictwie przyjmuje się, że wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2021 r. III FSK 3060/21 - LEX nr 3192346 i z 7 września 2021 r. II OSK 3133/18 - LEX nr 3264967). W sytuacji gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą (wyroki NSA z 21 grudnia 2021 r. III OSK 833/21 - LEX nr 3308953, z 3 sierpnia 2021 r. II FSK 255/19 - LEX nr 3241468 i z 28 maja 2021 r. I OSK 252/21- LEX nr 3188015). Stosownie do powyższego, rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem kwestia prawna nie może być już w odniesieniu do danego podmiotu przy niezmienionych okolicznościach faktycznych podważana i poddana odmiennej ocenie. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania co do ustalenia, że świadczenie wychowawcze pobrane za okres od 1 marca do 30 września 2018 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz zobowiązania do jego zwrotu, skarżąca – powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wywiodła, że przy wyliczaniu dochodu (skutkującym stwierdzeniem przez organ przekroczenia kryterium dochodowego i nieprzysługiwaniem świadczenia) nie uwzględniono umów dzierżawy gruntów rolnych jako okoliczności przejścia jej i męża na emeryturę, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z tego przepisu, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć już w dniu wydania decyzji której dotyczy wniosek o wznowienie, a jedynie w czasie późniejszym dochodzi do ich ujawnienia organowi, przy czym nie chodzi tu o każdy nowy dowód lub okoliczność, lecz tylko istotne dla rozstrzygnięcia, czyli takie, po uwzględnieniu których treść ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne byłaby inna niż podjęta w sprawie. Przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję, rozumieć trzeba wyłącznie tylko takie dowody, które nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwykłym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (wyroki NSA z 21 kwietnia 2021 r. I GSK 2106/18 - LEX nr 3187136 i z 20 kwietnia 2021 r. I GSK 108/18 - LEX nr 3227173). Sąd w pełni podziela stanowisko organów administracji, że wskazane wyżej okoliczności i dowody na które powołuje się wnioskodawczyni nie mogą być uznane w sprawie za nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydawania decyzji i nieznane organowi wydającemu decyzję. Zgodzić się należy ze skarżącą, iż akta administracyjne sprawy w toku której wydana została przez Wójta Gminy [...] decyzja z 7 stycznia 2019 r., a także utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium z 18 lutego 2019 r., nie zawierają umów dzierżawy gruntów rolnych, z których dochody zostały uwzględnione w związku z uznaniem pobranego przez nią za okres od 1 marca do 30 września 2018 r. na dziecko N.M. świadczenia wychowawczego za świadczenie nienależnie pobrane (we wskazanej decyzji SKO pojawia się jedynie wzmianka o oddaniu gospodarstwa rolnego w dzierżawę, a w wyroku WSA w Rzeszowie z 24 lipca 2019 r. II SA/Rz 491/19 oddalającym wniesioną na tę decyzję skargę zapis o oddaniu gospodarstwa w dzierżawę w związku z przejściem na emeryturę). Przy wydawaniu tych decyzji istotne było jednak nie tyle samo dysponowanie tymi umowami, co ocena wpływu wynikających z tego skutków na ewentualne prawo do pobranego świadczenia wychowawczego, a te zostały przez organy przeanalizowane i wzięte pod uwagę (dotyczy to także Sądu rozpoznającego skargę na decyzję SKO z 18 lutego 2019 r.) W tym zakresie organy stwierdziły, że uzyskane przez skarżącą i jej męża - jako bezpośrednie następstwo wydzierżawienia gruntów rolnych – emerytury rolnicze i brak powiadomienia o uzyskaniu dochodu z tego tytułu w okresie pobierania świadczenia wychowawczego uzależnionego od wysokości tego dochodu na członka rodziny, skutkował w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego uznaniem tego świadczenia za nienależnie pobrane; jak wynika bowiem z przepisów powołanej w podstawie prawnej decyzji o przyznaniu emerytur ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2017 r., poz. 2336) i jak wskazał WSA w Rzeszowie w wydanych na skutek rozpoznania skarg skarżącej wyrokach z 27 maja 2019 r. II SA/Rz 354/19, z 26 września 2019 r. II SA/Rz 726/19 i z 8 lipca 2020 r. II SA/Rz 299/20, "przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników wprowadzają zasadę, że na podstawie jej przepisów wydzierżawienie gruntów rolnych odnosi się tylko do sytuacji zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej przez emeryta lub rencistę w sytuacji, gdy wydzierżawi swoje gospodarstwo rolne osobie niebędącej jego małżonkiem, zstępnym lub pasierbem oraz nie pozostającej wraz z nim we wspólnym gospodarstwie domowym na okres co najmniej 10 lat i przedmiotowa umowa dzierżawy zostanie zawarta w formie pisemnej, a także zostanie zgłoszona do ewidencji gruntów i budynków (art. 28 ust. 4 pkt 1 tej ustawy)". Jak wynika z akt administracyjnych poprzedzających wydanie przez Wójta decyzji z 7 stycznia 2019 r. i jak też zwrócono uwagę w wyroku WSA w Rzeszowie z 24 lipca 2019 r. II SA/Rz 491/19, organ ten powziął wiadomość o przyznaniu skarżącej i jej mężowi emerytur rolniczych 18 września 2018 r., tj. w dniu przedstawienia mu przez skarżącą decyzji o ich przyznaniu. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom skarżącej, okoliczności związane z wydzierżawieniem gruntów rolnych na podstawie stosownych umów, jako znajdujące się u podstaw tych świadczeń i warunkujące ich pobieranie, były znane i zostały uwzględnione w postępowaniu administracyjnym w którym zostało ustalone nienależne pobranie świadczeń wychowawczych. Tym samym nie mogło to stanowić nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi który wydał decyzję, których zaistnienie wypełnia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W związku z powyższym – jak słusznie uznały organy – trudno też uznać spełnienie przez skarżącą dodatkowego wymogu warunkującego na tej podstawie wznowienie postępowania, tj. zachowanie terminu jednego miesiąca (od dnia w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania) do wniesienia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 P.p.s.a.). Reasumując, twierdzenia skarżącej co do braku uwzględnienia umów dzierżawy gruntów rolnych jako nowych okoliczności lub nowych dowodów mających istotny wpływ na wynik postępowania w wyniku którego uznano pobrane przez nią w okresie od 1 marca do 30 września 2018 r. świadczenie wychowawcze za nienależnie pobrane, nie mogły zyskać akceptacji w kontekście spełnienia przesłanki wznowienia postępowania o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jakkolwiek umowy te nie zostały na etapie prowadzenia tego postępowania przekazane organom i włączone do akt sprawy, to wynikający z nich fakt wydzierżawienia gruntów warunkował nabycie przez skarżącą i jej męża uprawnień do pobierania emerytur, z których dochód zadecydował wskazanym wyżej uznaniem w związku ze stwierdzeniem przekroczenia kryterium dochodowego. Jakkolwiek Sądowi znana jest argumentacja przedstawiona w przywołanych wyżej wyrokach II SA/Rz 354/19, II SA/Rz 726/19 i II SA/Rz 299/20 na podstawie której skarżąca wywodzi brak możliwości zaliczenia do dochodu dochodu z gospodarstwa rolnego które zostało wydzierżawione związku z uzyskaniem prawa do emerytury, to w realiach niniejszej sprawy argumentacja ta wywodzona z braku uwzględnienia umów dzierżawy gruntów rolnych z opisanych wyżej względów nie spełnia przesłanki z 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec tego nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie niż postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta z 7 stycznia 2019 r. w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem zaskarżonym. Regulacja tego przepisu nie może bowiem dotyczyć sytuacji, w której nowe okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów stanowiących podstawę wydania decyzji pierwotnej. Ubocznie należy wskazać, że chociaż sytuacja taka nie dotyczy niniejszej sprawy i nie zarzucano tego w skardze, to "w postępowaniu wznowieniowym właściwy organ nie ma jednocześnie obowiązku dopuszczania z urzędu dowodów, w celu ewentualnego zgromadzenia dowodów uzasadniających uchylenie decyzji dotychczasowej, albowiem prowadzone postępowanie dowodowe powinno dotyczyć dowodów zgłoszonych jako przesłanka wznowienia"; tak wyrok NSA z 2 lutego 2022 r. I OSK 679/19 - LEX nr 3301994. Stosownie do powyższego wniesiona skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.