II SA/Rz 1509/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi M. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydana w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu. W sprawie zostały wydane przez SKO dwie decyzje kasatoryjne tj.; 1) decyzja SKO z [...] października 2012 r. nr [...], uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2012 r. nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: budynek rehabilitacyjno-hotelowy na działkach nr 173/1, 172/7, 172/9, 172/11, 172/13 obr. [....], droga wewnętrzna dojazdowa na działkach nr 171/4, 171/6 obr. [...], zjazd publiczny na działkach nr 2119/4 obr. [...] i nr 171/6 obr. [...] w R. przy ul. P. L. dla M. C., oraz 2) decyzja SKO z [...] maja 2013 r. nr [...], uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2013 r. nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. C. z 28 października 2011 r. – Prezydent Miasta decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne. W uzasadnieniu podano, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z opinią Biura Rozwoju Miasta z dnia 25 stycznia 2012 r. planowana inwestycja znajduje się w granicach opracowywanego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] Z. przy ogrodach działkowych w R. Przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest wstępnie w projekcie planu pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług, a tym samym nie jest przeznaczona na cel publiczny. Wnioskowana inwestycja nie koliduje z założeniami urbanistycznymi projektu planu w zakresie zachowania funkcji oraz przeznaczenia terenów. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono wymagania dla nowej zabudowy i zagospodarowania przedmiotowych działek. Lokalizacja inwestycji uzyskała pozytywne opinie: Miejskiego Zarządu Dróg, organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, Marszałka Województwa. Natomiast decyzja nie wymaga uzgodnienia z Zarządem Województwa i Wojewodą. W szczególności organ rozpatrując przedmioty wniosek wziął pod uwagę: 1) lokalizację działki na terenie osiedla S., tj. sąsiednie działki są zabudowane obiektami kubaturowymi, co pozwala na określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, 2) działki wnioskowane do zabudowy mają dostęp do drogi publicznej - ul. P. L., (działka ewid. nr 2119/4, obr. [....] - własność Skarbu Państwa, w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w [...]), 3) włączenie komunikacyjne do drogi publicznej wymaga uzgodnienia z Miejskim Zarządem Dróg w [...], 4) istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 5) działki objęte wnioskiem stanowią teren oznaczony jako Bi (inne tereny zabudowane) o pow. 0,7645 ha oraz PS (pastwiska trawiaste) o pow. 0,0347 ha. Odwołania od opisanej decyzji złożyli J. K. oraz W. K. wnosząc o jej uchylenie w całości i odmowę ustalenia warunków zabudowy lub o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała na niespełnienie wszystkich omawianych warunków pozwalających na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium zauważyło, że obszar analizowany w niniejszej sprawie znacznie przekracza trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o warunki zabudowy. W ocenie Kolegium część opisowa i graniczna decyzji nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności organ I instancji po raz kolejny nie wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się wyznaczając granice obszaru analizowanego. Zwiększając w tak znacznym stopniu obszar analizowany organ jest bowiem zobligowany do uzasadnienia swojej decyzji w tym zakresie. Określenie parametrów planowanej inwestycji w oparciu o obiekty znajdujące się w tak znacznej odległości nie spełnia wymogów przestrzegania zasady "dobrego sąsiedztwa". Tym samym organ I instancji naruszył art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., co obliguje SKO do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a jej przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji podyktowane jest koniecznością wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący zarzucił, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy nie wzięto pod uwagę inwestycji pn. "rozbudowa istniejącego zakładu (piekarni) o zespół rehabilitacyjno-rekreacyjny wraz z infrastrukturą, będącej w trakcie realizacji na działkach nr ewid. 171/2, 172/6, 172/2, 172/3, 172/4". Podał, że inwestycja ta jest realizowana na podstawie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i prawomocnego pozwolenia na budowę, wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z [...] października 2008 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku decyzji, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona, także z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Podkreślić należy, że do obowiązkowych elementów decyzji administracyjnej należy jej uzasadnienie (art. 107 § 1 K.p.a.), zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie to składa się z uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. To drugie ustawodawca definiuje w cyt. przepisie jako "wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji powołał art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej zwana: Upizp). Wadliwe uzasadnienie decyzji organu odwoławczego uchybia także obowiązkowi organu, mającemu swe źródło w art. 11 K.p.a., wedle którego "Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu". Skoro organ odwoławczy opierał podstawę swego orzekania o art. 138 § 2 K.p.a., to nie tylko powinien, ale miał obowiązek przytoczyć cyt. przepis i przekonywująco wyjaśnić, że w realiach sprawy i kontrolowanej przez siebie decyzji Prezydenta Miasta [...], uzasadnione było podjęcie decyzji, jaką w II instancji wydano. Uchybienia wskazanym uprzednio przepisom mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 138 § 2 K.p.a. stanowi, że "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Dyspozycja cyt. przepisu nie pozostawia wątpliwości, jakiego rodzaju uchybień musiałby się dopuścić organ I instancji i jakiego rodzaju kwestie pozostały do wyjaśnienia, aby wydać decyzję opartą na dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Powyższy przepis stanowi o tzw. decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodać należy i to, czego również w analizie organu odwoławczego nie uczyniono, że na etapie postępowania odwoławczego z mocy art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z kolei w myśl zasady ogólnej, mającej swe źródło w art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie niezbędne kroki zmierzające m.in. do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu ta zasada oznacza, uwzględniając konstrukcję art. 138 K.p.a. określającego kompetencje orzecznicze organu odwoławczego w sprawie administracyjnej, że decyzję kasacyjną z § 2 cyt. przepisu traktować należy jako wyjątek od nakazu załatwienia sprawy w II instancji przede wszystkim w formie decyzji merytorycznej. Innymi słowy art. 138 § 2 K.p.a. winien być stosowany przy uwzględnieniu wykładni zwężającej (por. uzasadnienie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 653/12). Takie zresztą stanowisko prezentowane jest w nauce prawa, zdaniem W. Chróścielewskiego organ odwoławczy powinien dążyć do ostatecznego i definitywnego załatwienia sprawy na forum administracyjnym (W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2002, s. 165). Pogląd ten akceptuje Sąd w przedmiotowej sprawie. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wyłączną przyczyną podjęcia decyzji w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. było zakwestionowanie, tak w analizie urbanistycznej, jak i w decyzji Prezydenta Miasta, określenia granic obszaru analizowanego, który w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - dalej zwanym jako: rozporządzenie MI) - wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 Upizp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, która przylega do drogi, z której odbywa się wjazd lub wejście na działkę. Organ może objąć analizą większy obszar niż wskazany w tym przepisie, mając na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa. Kolegium zauważyło, że obszar analizowany w niniejszej sprawie znacznie przekracza trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o warunki zabudowy. W ocenie Kolegium cześć opisowa i graficzna decyzji nie spełnia wymagań rozporządzenia. W szczególności zdaniem SKO organ I instancji po raz kolejny nie wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się wyznaczając granice obszaru analizowanego i to pomimo wyraźnych wskazówek zawartych w decyzji SKO z [...] maja 2013 r. Podnoszona przez organ I instancji okoliczność, iż posiada on swobodę w wyznaczaniu obszaru analizowanego nie oznacza dowolności. W ocenie organu odwoławczego – organ I instancji zwiększając w tak znacznym stopniu obszar analizowany jest zobligowany do uzasadnienia swojej decyzji w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że określenie parametrów planowanej inwestycji w oparciu o obiekty znajdujące się w tak znacznej odległości nie spełnia wymogów przestrzegania zasady "dobrego sąsiedztwa". W ocenie organu odwoławczego te konstatacje uprawniały do wyeliminowania decyzji I instancji z obrotu, przy uznaniu, że organ I instancji nie wyjaśnił i nie uzasadnił okoliczności o których mowa wyżej, tym samym dopuszczając się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Stwierdzenie wskazanych naruszeń obligowało SKO do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a jej przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji podyktowane było koniecznością wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W zaleceniach przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nakazano uwzględnić wskazówki zawarte w decyzji organu odwoławczego, w szczególności dotyczących "zasad dobrego sąsiedztwa", wynikających z art. 61 Upizp. Zdaniem Sądu motywy podjęcia decyzji kasacyjnej przez Kolegium są nieprzekonywujące. Akcentowany przez SKO jako zarzut naruszenia prawa materialnego tj. § 3 ust. 2 rozporządzenia MI, oraz przepisów o postępowaniu administracyjnym art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt szerokie, bez należytego uzasadnienia wykazanie granic obszaru analizowanego jest niezasadny. Po pierwsze cytowany przepis wyznacza jedynie "minimalną granicę" wielkości obszaru analizowanego poprzez użycie sformułowania – można "w odległości nie większej niż 3 krotna szerokość frontu działki". Wyznaczenie mniejszego obszaru analizowanego w szerszych granicach - wprost przepisu tego nie narusza. W judykaturze przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia sąsiedztwa zastosowanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upizp, co ma prowadzić w istocie do czynienia takich poszukiwań na danym terenie, objętym analizą urbanistyczną, która umożliwi uwzględnienie wniosku inwestora (por. wyroki NSA: z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1520/07; z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 860/09). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego i jako takiego ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia, w przyporządkowanych relacjach, wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych), zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 646/06, LEX nr 322329). Przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć sensu largo, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 58/07, LEX nr 465665). Ratio legis postanowień art. 61 ust. 1 pkt 1 Upizp wymaga również zastosowania wykładni celowościowej. Restryktywna interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej", jako działki graniczącej, byłaby bowiem sprzeczna z celami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa nie wskazuje, że działką sąsiednią jest tylko działka bezpośrednio sąsiadująca (granicząca) z terenem inwestycji. Warunek sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, niemającym wiele wspólnego ze wspólną granicą (zob. E. Skorczyńska, Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalenie warunków zabudowy dla innych inwestycji, Samorząd Terytorialny, 2004, nr 7-8, s. 94). Po drugie wbrew stanowisku SKO, organ I instancji uzasadnił swoją decyzję w takim, a nie innym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego, nie ograniczając się do zaakcentowania swojej swobody w jego wyznaczeniu (str. 4 i 5 decyzji organu I instancji). Odwołał się on do analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta. Z analizy tej wynika, że obszar analizowany: obejmie teren w odległości ponad trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, tj. – 200,0 m od granic wnioskowanego terenu. Szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi – 50,00 m. Planowana inwestycja znajduje się w granicach projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] Z. przy ogrodach działkowych w R. Ze względu na przewidywaną w powołanym wyżej planie drogę główną dojazdową, przylegająca do zachodniej granicy działek objętych wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, przedmiotowa inwestycja znajdzie się w terenie (o zabudowie usługowej), który będzie miał dostępność od planowanej drogi. Poszerzenie terenu analizowanego uzasadnia konieczność uwzględnienia w analizie urbanistycznej parametrów tych obiektów. Z powyższego wynika, że SKO kwestionując prawidłowość wyznaczenia przez organ I instancji granic obszaru analizowanego nie odniosło się do argumentacji organu I instancji, co przesądza o naruszeniu art. 138 § 2, art. 136, 107 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. Sąd zauważa, że charakter projektowanej inwestycji (czyli także jej wielkość) może uzasadnić poszerzenie minimalnych granic obszaru analizowanego ze 150 m od granic obszaru objętego wnioskiem inwestora do 200 m. Całkowitym milczeniem SKO pominęło bezsporny fakt, że na działce inwestora (objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy) zostało udzielone pozwolenie na budowę inwestycji pn.; rozbudowa istniejącego zakładu (piekarni) o zespół rehabilitacyjno-rekreacyjny: kryta pływalnia z zespołem odnowy biologicznej (w trakcie realizacji). Budowa budynku rehabilitacyjno-hotelowego, drogi wewnętrznej dojazdowej, zjazdu indywidualnego jest zgodna z funkcją otoczenia i stanowić będzie jej uzupełnienie. Okoliczność ta ma zdaniem Sądu kluczowe znacznie w sprawie. Sąd podziela w tej mierze stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 860/09, LEX nr 597917, że inwestycja polegająca na dobudowie (nadbudowie) istniejącego już obiektu na działce inwestora powinna być dostosowana nie tylko do zabudowy na działkach sąsiednich (znajdujących się w obszarze analizowanym w ramach analizy urbanistycznej), ale także, a nawet w pewnych okolicznościach przede wszystkim, do zabudowy już istniejącej na działce inwestora. Sąd stwierdza nadto, że SKO nie ustosunkowało się zupełnie do pozostałych podnoszonych w odwołaniach stron zarzutów tj. że inwestycja nie spełnia wymagań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech oraz gabarytów domów jednorodzinnych o wysokości maksymalnej 9 metrów podczas gdy planowana inwestycja (hotel trzypiętrowy) ma mieć wysokość 13 metrów, a nadto, że niewłaściwie obliczono wskaźnik inwestycji zabudowy. Czyni to zasadnym zarzut naruszenia przez SKO art. 144 K.p.a. Rekapitulując stwierdzić należy, że wskazane przez Kolegium powody podjęcia decyzji, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. są nieprzekonywująco wywiedzione i chybione, co prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa, innym niż dające podstawę do wznowienia, a które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję SKO. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium powinno uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.