II SA/Rz 1600/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku KM o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi KM na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] września 2016 r. nr [.] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [.] z dnia [.] lipca 2016 r. nr [.] ustalającą, na wniosek B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego (zlokalizowanego na działce nr ewid. 2801/4 i 2799/4) na warsztat ślusarski, na działkach nr ewid. 2801/4, 2799/4, 2800/4 w [.], skarżący KM zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowego na zakład usługowo-produkcyjny nie mieści się w zakresie usług podstawowych i usług rzemiosła. Może spowodować uciążliwość dla położonego w cichej i spokojnej okolicy osiedla domów jednorodzinnych. Takie działania, jak cięcie blach i rur, ich zginanie, wiercenie i łączenie może generować hałas i być źródłem innych immisji, np. spalin. Planowane przeznaczenie obiektu nie będzie obiektywnie o bezkolizyjnie współistnieć z istniejącą funkcją terenu. W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W myśl jednak art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej określana skrótem "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Nie chodzi przy tym o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Wniosek skarżącego powinien być ponadto należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się bez oceny zasadności skargi. Przedmiotem skargi jest wydana w oparciu o przepisy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 201 r. poz. 199 z późn. zm.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która zasadniczo nie stanowi sama w sobie podstawy do realizacji inwestycji. Jej uzyskanie jest natomiast jednym z warunków ubiegania się np. o udzielenie pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w trybie określonym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.; zob. art. 33 i art. 71). Takie działanie inwestora można jednak poczytać wyłącznie jako zwykłą konsekwencję wykorzystania otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy. Dopiero pozwolenie na budowę albo skutecznie wniesione zgłoszenie stwarzają prawną możliwość realizacji określonego zamierzenia budowlanego, w tym zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jeżeli ma ona wypełniać dyspozycje przepisów art. 71 Prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera natomiast w swej treści obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłyby wywołać skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa, a wskazuje jedynie rodzaj możliwej do zrealizowania na danym terenie inwestycji bądź możliwą w danych warunkach terenowych zmianę sposobu zagospodarowania terenu, w tym sposobu użytkowania istniejącego obiektu – po spełnieniu wymagań określonych w odrębnych przepisach. Nie rodzi ona także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 Upzp). Podnoszone przez skarżącego argumenty w znacznej mierze odnoszą się bądź do fazy inwestycyjnej bądź prowadzenia konkretnej działalności faktycznej (immisje pośrednie lub bezpośrednie), a nie postępowania planistycznego, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Abstrahując więc od występującego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sporu o atrybut wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. m.in. postanowienia WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. II SA/Kr 621/15 i z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. II SA/Kr 621/15 oraz postanowienia NSA z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. II OZ 727/14 i z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. II OZ 1358/16) Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykorzystanie przez inwestora otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy, mogło łączyć się z niebezpieczeństwem wywołania zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Okoliczności takich Sąd nie dostrzegł również po analizie akt sprawy. Z tego powodu, na podstawie powołanego przepisu, odmówiono uwzględnienia wniosku.