II SA/Rz 170/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak / spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Iwoniczu Zdroju z dnia 11 października 2016 r. nr XXIX/188/2016 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -skargę odrzuca- Przedmiotem skargi A. J. jest uchwała Rady Miejskiej w Iwoniczu-Zdroju z dnia 11 października 2016 r., nr XXIX/188/2016, w przedmiocie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta "IWONICZ- ZDRÓJ" - część I, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Iwoniczu - Zdroju z dnia 13 lutego 2006 r. nr XXXVI/334/06. Uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej "u.p.z.p.") po stwierdzeniu , iż nie narusza się ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Iwonicz Zdrój uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Iwoniczu Zdroju z dnia 29 października 2012 r. nr XXXIII/172/2012. Ustalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta "IWONICZ- ZDROJ" - część I dotyczyły części obszarów określonych w załącznikach graficznych Nr 1 i Nr 2 do Uchwały Rady Miejskiej w Iwoniczu - Zdroju z dnia 28 maja 2015 r. nr X/48/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta "IWONICZ-ZDRÓJ". Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. skarżącą wezwała Radę Miejską w Iwoniczu - Zdroju do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia wskazując, iż zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny w zakresie w jakim wprowadziła na terenie działki nr [...] w Iwoniczu - Zdroju, w miejsce dotychczasowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową, podjęta została z istotnym naruszeniem procedury tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co skutkuje jej nieważnością w całości. Uchwałą z dnia 27 grudnia 2016 r. nr XXXII/217/2016 doręczoną pełnomocnikowi skarżącego dnia 3 stycznia 2017 r., Rada Miejska w Iwoniczu - Zdroju odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie uchwałę A. J. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust 1 art. 17, art. 19 oraz art. 20 ust. 1 i art. 27 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na wydaniu aktu prawa miejscowego z naruszeniem zasad i trybu uchwalania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "mpzp"), art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. polegające na naruszenie zasady ochrony prawa własności, 3) art. 3 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego przez Radę Miejską w Iwoniczu - Zdroju. W uzasadnieniu skargi podniosła, że podjęcie zarówno uchwały intencyjnej poprzedzającej podjęcie uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dalej "mpzp" jak i podjęcie tej uchwały musi poprzedzać ocena zgodność przewidywanych rozwiązań z wiążącymi w tym zakresie ustaleniami studium (art. 9 ust. 4 i 14 ust. 5 u.p.z.p.). W przedmiotowej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Iwoniczu - Zdroju nr X/48/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta "IWONICZ-ZDRÓJ" i uchwała nr X/47/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania przestrzennego Gminy Iwonicz – Zdrój, dalej "Studium", których przedmiotem było wyznaczenie obszaru zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej podjęte zostały w tym samym dniu - 28 maja 2015 r. Uchwała w przedmiocie zmiany Studium została podjęta w dniu 2 sierpnia 2016 r. Dopiero mocą podjętej tej uchwały przyjęto w Studium projektowane rozwiązania dotyczące wyznaczenia obszaru zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a konkretnie wprowadzono na działce nr [...], graniczącej z działką skarżącego oznaczoną nr [...] zamiast zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową, przy czym w oparciu o przyjęte zmiany w Studium w tym samym dniu Rada Miejska w Iwoniczu - Zdroju podjęła uchwałę nr XXVII/167/2016 w przedmiocie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta "IWONICZ- ZDRÓJ" - część I. Uchwała ta mocą rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Podkarpackiego nr P11.4131.2.186.2016 została uznana za nieważną , a następnie podjęta została zaskarżona uchwała. W ocenie skarżącego tak przeprowadzona procedura planistyczna jest błędna Prace nad zmianą mpzp w ocenie skarżącej winny odbywać się dopiero wówczas, gdy w sposób ostateczny ukształtowane zostanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w niniejszej sprawie cała procedura planistyczna dotycząca zmiany planu, w tym analiza stopnia zgodności z ustaleniami studium wykonywana była pod rządami nieaktualnego studium uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Iwoniczu - Zdroju z dnia 29 października 2012 r. Nr XXXIII/172/2012 - co prawda zmienionego, ale żadna ze zmian nie dotyczyła obszaru objętego zmianą z 2 sierpnia 2016 r. Podjęcie uchwały w sprawie planu miejscowego według aktualnego brzmienia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. następuje po stwierdzeniu, że sporządzony plan nie narusza ustaleń studium. Niezachowanie tej kolejności powoduje, że projekt planu miejscowego nie będzie oparty na uchwalonym studium, a czynności takie jak wnioski, opinie i uzgodnienia oraz jego wyłożenie i wniesienie uwag zostaną wykonane także wobec takiego "ułomnego" projektu planu. Zdaniem skarżącej prace wykonywane pod rządami nieaktualnego studium winny być rozpoczęte od nowa, po uchwaleniu ostatecznej wersji tego Studium, co miało miejsce 2 sierpnia 2016 r. Tymczasem w okresie pomiędzy 2 sierpnia 2016 r., a podjęciem zaskarżonej uchwały w dniu 11 października 2016 r., Rada Miejska nie podjęła żadnych czynności w ramach procedury planistycznej poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej uchwały. Uchwalenie w dniu 11 października 2016 r. kolejnej zmiany mpzp oraz wprowadzenie w tym akcie zmian sugerowanych rozstrzygnięciem nadzorczym - bez zachowania powyższej procedury - stanowi zdaniem skarżącej uchybienie, które jest podstawą do stwierdzenia nieważności w całości przedmiotowej uchwały. Uzasadniając naruszenie interesu prawnego skarżąca odwołała się do art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. po myśli którego każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nieruchomość na której mocą zaskarżonej uchwały wprowadzono na działce nr 1403 zamiast zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową graniczy bezpośrednio z nieruchomością skarżącej oznaczonej nr [...]. Nieruchomość nr [...] jest już w pełni zagospodarowana, został na niej wybudowany budynek pensjonatowy w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego, inwestor uzyskał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami hotelarskimi, a wybudował budynek wielorodzinny z wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi. Zmiana m.p.z.p. dotyczy zatem nieruchomości na której proces inwestycyjny został już zakończony. W trakcie budowy inwestor zwiększył kubaturę budynku przez co zmieniła się geometria dachu i ukształtowanie terenu od strony południowej i zachodniej. W przedmiocie stwierdzonych naruszeń toczyło się i nadal toczy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego oraz przed sądami administracyjnymi I i II instancji. Inwestor do chwili obecnej nie uzyskał pozwolenia na budowę budynku, który wybudował Przekroczenie dopuszczalnej wysokości wybudowanego budynku mieszkalnego umożliwiło inwestorowi zaadaptowanie poddasza w ten sposób, że powstało tam odrębne mieszkanie z oknami usytuowanymi wprost na dom i działkę skarżącego. Okoliczność ta ingeruje w sposób nieuzasadniony w przysługujące skarżącemu prawo własności oraz niweczy możliwość dotychczasowego korzystania z działki. Zwiększenie kubatury obiektu wpłynęło na fakt, iż działka jest zacieniona, umiejscowienie okien budynku zwróconych wprost na dom i działkę skarżącej powoduje znaczne ograniczenia komfortu korzystania z nieruchomości, zwłaszcza w okresie letnim, tym bardziej, że taras domu skarżącej zwrócony jest wprost na nieruchomość nr [...]. Zdaniem skarżącej, zagospodarowanie nieruchomości nr [...] w sposób istotnie odbiegający od uzyskanego pozwolenia na budowę, wpłynęło również na fakt, iż działka skarżącej stała się mniej atrakcyjna i straciła na wartości. Wprawdzie skarżąca jest właścicielem nieruchomości nieobjętej granicami planu, jednakże teren objęty zaskarżoną uchwałą graniczy bezpośrednio z działką skarżącej. Wybudowana inwestycja, bezpośrednio oddziałuje na prawo własności skarżącej, naruszając uprawnienia wynikające z art. 140 Kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącej niewątpliwie ustalenia kwestionowanej uchwały w planie wpływają na jej sytuację prawną, jako właścicielki sąsiadującej nieruchomości, bowiem wskazują na konkretne ograniczenia w wykonywaniu prawa własności, co przemawia za potrzebą ochrony interesu prawnego w szerokim rozumieniu. Ponadto ustalenia planistyczne przewidują zagospodarowanie komercyjne sąsiedniej działki znajdującej się w bliskiej odległości od budynku mieszkalnego skarżącej. Powyżej przytoczone okoliczności uzasadniają przyznanie skarżącej legitymacji do wniesienia niniejszej skargi. Zdaniem skarżącej uwarunkowania z zakresu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich winny, w myśl art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p., znaleźć także odbicie na etapie podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub - w razie jego braku - wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której organ wykonawczy gminy potwierdza stan prawa powszechnego w odniesieniu do będącego przedmiotem sprawy terenu w aspekcie planowania przestrzennego, w tym także dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Dotyczy to też ochrony uzasadnionego interesu osób trzecich wynikającej z przepisów odrębnych. Zdaniem skarżącego Rada Miejska w Iwoniczu - Zdroju naruszyła dyspozycje wynikające z tego przepisu. Przyjęte rozwiązanie umożliwi w konsekwencji usankcjonowania na działce nr 1403 tzw. samowoli budowlanej. Powyższe natomiast godzi w interes skarżącego i jest naruszeniem zasady wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Zdaniem skarżącej działanie organów stanowi ponadto naruszenie dyspozycji wynikających z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. i jest nadużyciem ze strony ww. organów przysługującego tym organom władztwa planistycznego. Rada Miejska w Iwoniczu - Zdroju w sposób dowolny, z pominięciem interesu skarżącego przeznaczyła nieruchomość nr [...] pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, mając na względzie jedynie interes inwestora, który dopuścił się tzw. samowoli budowlanej. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że wprowadzona zmiana dotyczy tylko jednej nieruchomości ti. działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W ocenie Rady Miejskiej w Iwoniczu-Zdroju zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Podjęta została w ramach władztwa planistycznego zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Procedura uchwalania planu określona w przepisach art. 14 - 26 u.p.z.p. została zachowana - o czym świadczy jego opublikowanie w dniu 25 listopada 2016 r. w Dzienniku Urzędowym Woj. Podkarpackiego pod pozycją 3461. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniał, że procedura opracowania mpzp dopuszcza równoczesne opracowanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania - pod warunkiem, że będzie ono uchwalane jako pierwsze. W tym przypadku taka sytuacja miała miejsce, a zmiany Studium została dokonano uchwałą Rady Miejskiej w Iwoniczu-Zdroju z dnia 2 sierpnia 2016 r. nr XXVII/166/2016. Decyzją z dnia 13 września 2016 r. Wojewoda Podkarpacki umorzył postępowanie zmierzające do stwierdzenia jego nieważności. Tak więc na dzień 11 października 2016 r. wprowadzone zaskarżoną uchwałą zmiany były zgodne z zapisami Studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd odrzucona, bowiem uchwała Rady Miejskiej w Iwoniczu Zdroju nie narusza interesu prawnego skarżącej strony. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skargę w niniejszej sprawie wniesiono na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W myśl tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przytoczonego przepisu u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko taki podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie, do którego odnoszą się postanowienia uchwały. W takiej sytuacji można mówić o wykazaniu przez skarżącego własnego interesu prawnego. Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że przez interes prawny rozumieć należy obiektywnie istniejącą potrzebę ochrony prawnej podmiotu, który takiej ochrony się domaga. Jednocześnie interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną wnoszącego skargę. Musi to być interes o charakterze osobistym, czyli zindywidualizowany i skonkretyzowany, dający się wprost powiązać z podmiotem kwestionującym akt organu gminy. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę, a więc skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dacie wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Innymi słowy, skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną zindywidualizowanego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. II OZ 18/11; z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OZ 783/14). Wobec powyższego, kryterium "interesu prawnego" wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Istnienie wraz z jednoczesnym naruszeniem interesu prawnego skarżącego przez uchwałę o M.P.Z.P. umożliwia Sądowi skontrolowanie legalności zaskarżonego aktu, a więc ustalenie czy doszło do zarzucanego naruszenia przepisów prawa. Zasadniczo rozstrzyganie przez sąd dotyczy tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. Przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Stwierdzone naruszenia przy procedowaniu uchwały planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny podmiotu skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2015 r. o sygn. akt II SA/Kr 1129/15). Wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi nie oznacza, że sąd z urzędu przeprowadza w pełnym zakresie kontrolę uchwały w przedmiocie planu miejscowego, obejmując w konsekwencji rozstrzygnięciem również nieruchomości nie będące własnością podmiotu skarżącego (vide: wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. II OSK 115/15, baza orzeczeń nsa gov.pl; podobnie wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r. II OSK 978/08, LEX nr 530031, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., LEX nr 1511174). Po pierwsze, nie podlega kwestii, iż uchwała stanowiąca przedmiot skargi w rozpoznanej przez Sąd sprawie jest uchwałą podjętą przez organ samorządu gminy w zakresie wykonywania administracji publicznej, tj. realizacji zadań publicznych z obszaru planowania i zagospodarowania przestrzennego. Po drugie, A. J. wezwała Radę Gminy w Iwoniczu – Zdroju do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego – wezwanie z dnia 12 grudnia 2016 r. Po trzecie, skargę wniesiono w terminie o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g., ponieważ pomiędzy doręczeniem odpowiedzi rady na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego a wniesieniem skargi nie upłynął termin 30 dni. Te ustalenia pozwoliły Sądowi przejść do badania istnienia oraz badania naruszenia przez uchwałę Rady Miasta Iwonicz Zdrój interesu prawnego A. J. Zdaniem Sądu, Skarżąca słusznie wywodzi posiadanie po swej stronie interesu prawnego do kwestionowania przedmiotowej uchwały Rady Gminy. Jak wynika ze skargi oraz przesłanych do WSA akt administracyjnych, A. J. jest właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością objętą częścią uchwalonego Planu, tj. z działką o nr [...]. W tej sytuacji, ponieważ Skarżąca dysponuje własnością nieruchomości bezpośrednio sąsiadującą z terenem, dla którego zmiany zostały wprowadzone, to ma Ona potwierdzone treścią art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., prawo do ochrony swej własności przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Niestety treść wniesionej skargi nie przekonała Sądu do uznania, że chroniony prawem interes skarżącej doznał jakiejkolwiek postaci naruszenia, a więc że na skutek wprowadzenia zmian, nastąpiło pogorszenie sytuacji prawnej wnoszącej skargę. Przypomnieć należy, że dotychczasowy sposób przeznaczenia terenu działki o nr [...], przewidywał zabudowę jednorodzinną i usługową. Wprowadzona zmiana ma zaś polegać na dopuszczeniu zabudowy wielorodzinnej przy zachowaniu zabudowy usługowej. Cześć tekstowa Planu dotycząca konturu MW.1., a więc terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, przewiduje funkcje usługową i handlową wbudowaną w parterze budynków mieszkalnych wielorodzinnych o powierzchni użytkowej nie przekraczającej 25% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Skarżąca nie kwestionuje, że żadna z wprowadzonych zmian nie odnosi się w sposób bezpośredni do jej nieruchomości. Oznacza to, że kwestionowany akt prawa miejscowego może ewentualnie wpływać i to w sposób pośredni na obszar uprawnień i obowiązku skarżącej. Zarzuty wniesionej skargi sprowadzają się w istocie do kwestionowania istnienia samowoli budowlanej wzniesionej na działce o nr [...], nie zaś do konkretnych zapisów wprowadzonej do Planu zmiany. W skardze zwraca się uwagę na naruszenie interesu prawnego strony przeprowadzoną na skutek naruszenia przepisów prawa budowlanego budową budynku wielorodzinnego, nie zaś na ujemne pod względem prawnym skutki zmiany obowiązującego dotychczas Planu. Podniesione w skardze zarzuty odnoszą się do naruszenia interesu prawnego skarżącej, lecz chronionego w postępowaniu dotyczącym legalności wzniesionego na działce nr [...] obiektu budowlanego, nie zaś w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. Zarówno Plan jak i istniejący obiekt budowlany, to w odrębne pod względem materialnoprawnym obiekty oceny organów i sądu, stąd przy domaganiu się ochrony prawnej, należy wskazać na te uchybienia interesu prawnego jakie nastąpiły wyłącznie na skutek zaistnienia nowych przepisów prawa miejscowego. Natomiast ze skargi A. J. nie wynika, który z nowych przepisów Planu wpływa i to w sposób rzeczywiście niekorzystny na uprawnienia skarżącej wywodzące się z prawa własności, np. na dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, prawo do rozporządzania rzeczą. Samo kwestionowanie istniejącej samowoli budowlanej, nie wystarcza zaś do stwierdzenia naruszenia interesu prawnego na skutek wejścia w życie zmian Planu dopuszczających przeznaczenie zgodne z zaistniałą samowolą budowlaną. Ponadto, uchwała w sprawie zmiany MPZP nie przesądza bynajmniej o uznaniu obiektu za legalny, a więc nie kończy postępowań jurysdykcyjnych prowadzonych na podstawie przepisów odrębnych od u.p.z.p. Trzeba też podkreślić, iż zmiana przeznaczenia terenu sąsiedniego z jednorodzinnej na wielorodzinną, dopuszczenie działalności handlowej, nie jest na tyle istotna dla prawa własności terenów sąsiednich, aby sama w sobie, prowadziła choćby pośrednio do ujemnych następstw w sposobie aktualnego korzystania z nieruchomości skarżącej. Przywołany przez skarżącą zarzut pomniejszenia wartości jej nieruchomości, nie został poparty jakimkolwiek dowodami i nie można uznać go za zasadny, skoro granice zmiany Plany nie obejmują obszaru nieruchomości skarżącej. Co więcej, dopuszczenie działalności komercyjnej może być także argumentem podnoszącym walory nieruchomości sąsiadujących z działką o nr 1403. Stwierdzenie przez Sąd, iż interes prawny skarżącej nie doznał stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. uszczerbku na skutek podjęcia przez Radę Miasta Iwonicz Zdrój skarżonej uchwały, obliguje WSA do zastosowania normy art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., czyli do odrzucenia skargi. W myśl tej regulacji sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z przedstawionych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.