II SA/Rz 178/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [....] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Gminnej Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: W dniu 21 sierpnia 2020 r. Z Sp. z o.o. z/s w [...] zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego oraz placu manewrowego na działce nr 2828/99 w [...]. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [....] ustalił na rzecz Z Sp. z o.o. AO WO, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, parkingiem i placem manewrowym, na działce nr 2828/99 w [...]. Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdziła, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W odwołaniu Gminna Spółdzielnia [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółdzielnia") zarzuciła nieuwzględnienie przez organ I instancji żądania przeprowadzenia dowodu z dokumentacji na okoliczność wykazania wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w zakresie emisji hałasu, gazów lub pyłu. Zarzuciła też błędne określenie adresata decyzji, gdyż podmiot o nazwie: Z Sp. z o.o. pp. AO WO, nie figuruje w rejestrze przedsiębiorców. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało ww. decyzję Wójta Gminny [...]. W ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, że spełniono przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Prawidłowo wykonana analiza wykazała, że inwestycja nie naruszy dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonując przy tym szczegółowych obliczeń wartości poszczególnych parametrów. Teren posiada dostęp do drogi publicznej, a samo zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Organ I instancji w decyzji nakazał projektować i realizować inwestycję zapewniając spełnienie wymagań dotyczących poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Wymagania ochrony środowiska lub ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia nie mogły stanowić samoistnie kryteriów prawnej dopuszczalności inwestycji, gdyż o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku decyduje ocena w zakresie spełnienia wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wskazanie z imienia i nazwiska wspólników Spółki w rozstrzygnięciu decyzji nie stanowi skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Gminna Spółdzielnia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem: I. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez organy żądania skarżącej przeprowadzenia dowodu z dokumentacji, która określiłaby wpływ planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie; II. art. 123 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaaprobowanie przez organ odwoławczy, że organ I instancji nie miał obowiązku wydać postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z dokumentów; III. art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym określeniu wnioskodawcy, na rzecz którego została wydana decyzja; IV. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niniejszy wyrok wydał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Art. 60 i nast. u.p.z.p. określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to jednak możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest od lat jednolite stanowisko, że decyzja o warunkach zabudowy to decyzja deklaratoryjna o charakterze związanym. Związany charakter decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że przed jej wydaniem organ administracji zobowiązany jest zbadać stan faktyczny sprawy w przedmiocie zgodności z przepisami prawa, a jeżeli takiej niezgodności nie stwierdzi, jest zobowiązany wydać decyzję odpowiadającą żądaniu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, gdyż nie tworzy porządku prawnego, ale stanowi informację o charakterze urzędowym, co i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa w kontekście wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Funkcją decyzji o warunkach zabudowy jest określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa oraz wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja, jako całość powinna odpowiadać. Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno-urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) zwane dalej rozporządzeniem. Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Należy jednak podkreślić, że analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. W świetle art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Wniosek ten, stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchnię terenu podlegającą przekształceniu a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, tj. informację o cechach urbanistycznych, technicznych i infrastrukturalnych planowanej inwestycji. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2735/14, zam. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "cbosa"). Rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się, jako działanie bez podstawy prawnej, gdyż w decyzji nie mogą zostać ustalone warunki, które nie są zgodne z wnioskiem. Wniosek wyznacza przedmiot postępowania, determinując jego kierunek, a zatem jest wiążący dla organów orzekających w sprawie. W toku postępowania wniosek ten może być przez inwestora zmodyfikowany, stąd obowiązkiem organu jest dokładne określenie intencji strony. Natomiast, gdy powstaną wątpliwości, co do treści żądania, organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy, aby ten ją sprecyzował. W rozpoznawanej sprawie inwestor złożył w dniu 21 sierpnia 2020 r. wniosek, co do zamierzenia inwestycyjnego, obejmującego budowę budynku handlowo - usługowego, budowę placu parkingowo - manewrowego o pow. od 250 m2 do 600 m2 w tym na postój 12-16 samochodów osobowych oraz minimum 1 miejsce postojowe dla inwalidy na działce nr ewid. 2828/99 w [...]. Projektowany budynek handlowo - usługowy, parterowy, dach dwuspadowy, plac parkingowo - manewrowy przed projektowanym budynkiem. Powierzchnia zabudowy od "400,0 m do 850,0 m2", 1 kondygnacja, szerokość elewacji frontowej od 20,0 m do 35 m; wysokość od okapu od 2,20 m do 4,50 m; wysokość kalenicy od 4,40 do 8,50 m; kształt dachu usytuowany równolegle lub prostopadle do działki 2899/2. Sąd stwierdza, że dane zawarte w pkt 2 wniosku odnośnie charakterystyki prowadzonej działalności, która ma polegać na sprzedaży artykułów spożywczych, przemysłowych oraz gospodarstwa domowego, nie wyczerpuje dyspozycji art. 52 ust. 2 pkt 2b u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem charakterystyka inwestycji we wniosku polega między innymi na określeniu planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Inwestor nie wyjaśnił, a organy obydwu instancji nie zwróciły na tę okoliczność uwagi, na czym ma polegać planowa inwestycja w zakresie wykonywanych usług, brak informacji o proponowanej lokalizacji planowanego obiektu budowlanego. Określenie rodzaju inwestycji powinno być na tyle szczegółowe, by pozwalało na ocenę możliwości jej wpływu na nieruchomości sąsiednie. Zatem zarzuty odnośnie niewyjaśnienia oddziaływania planowanej inwestycji podniesione w odwołaniu i powtórzone w skardze okazały się w tym zakresie zasadne. Brak też wskazania planowanych miejsc parkingowych. Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wiąże organy orzekające w sprawie, chociaż w zakresie parametrów inwestycji nie jest to związanie bezwzględne. Niesporne jest, że w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora modyfikowany, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ. W sytuacji, gdy powstaną jakiekolwiek wątpliwości, co do treści wniosku, w szczególności do zawartych żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie. Organ nie może modyfikować wniosku o ustalenia warunków zabudowy "z urzędu", bez uprzedniego zwrócenia się do inwestora o zajęcie w tym przedmiocie stanowiska (zob. wyrok NSA z dnia 30.05.2019 r., sygn. akt II OSK 1330/18, zam. w cbosa). Pozytywne rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy wymaga, aby nowe zamierzenie inwestycyjne kumulatywnie spełniało warunki określone w art. 61 u.p.z.p. Wniosek dotknięty był w tym zakresie brakami formalnymi, które należało usunąć przez zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a., który nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania (wniosku), określonych w przepisach prawa, w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieuzupełnienie tych braków w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania. Skoro wymogi formalne określone w art. 64 § 2 K.p.a., formułuje również art. 52 ust. 2 u.p.z.p., to niedołączenie do wniosku określonych w tym przepisie elementów - w szczególności niezbędnych załączników obrazujących rodzaj obiektu lub obiektów oraz niepodanie wymaganych parametrów charakteryzujących inwestycję - sprawia, że nie spełnia on wymogów formalnych wniosku i uzasadnia wezwanie do uzupełnienia tych braków z ww. rygorem. W niniejszej sprawie nie doszło jednak do wezwania inwestora do usunięcia braków wniosku. Zaniechanie w tym zakresie przez organ I instancji świadczy o naruszeniu wskazanego przepisu prawa materialnego oraz art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błąd ten powieliło również Kolegium, które nie wyjaśniło sprawy w tym aspekcie. Braki wniosku, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., a więc i w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. są bowiem tego rodzaju, że dotknięty nimi wniosek nie jest zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyrok NSA z 24.08.2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09, wyrok NSA z 23.08.2016 r., sygn. akt II OSK 406/16 dostępne w cbosa). Określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. parametry i cechy nowej inwestycji konieczne są do jednoznacznego określenia charakteru, rodzaju i wielkości planowanej zabudowy. Ta charakterystyka - co do zasady - ma służyć porównaniu zamierzenia inwestycyjnego z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym. Z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 metrów. Porównanie szerokości frontu działki nr 2828/99 graniczącej z drogą powiatową - działka nr 1712 nie potwierdzają działania autora analizy zgodnie z przywołanym wyżej sposobem wyznaczania, obszaru analizowanego. Ponadto autor analizy podaje, że szerokość frontu działki wynosi ok 100 m. W ocenie Sądu front działki jest wartością, którą należy precyzyjnie ustalić, gdyż ma to istotne znaczenie dla wyznaczenia obszaru analizowanego. Z załącznika graficznego nr 2 wynika, że analiza została wykonana na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, co oznacza, że 1 cm na mapie w rzeczywistości odpowiada 10 m. Pomiar frontu działki na mapie opisanej jako załącznik nr 2 wynosi 4 cm, zatem mapa do załącznika została zmieniona w wyniku zastosowania technik kserowania. Dla lepszego odczytu (kontroli) danych mapowych taki zabieg jest dopuszczalny, ale nie oznacza to niewykonania części graficznej analizy na mapie w skali ustawowo określonej. Stwierdzić końcowo należy, że autor analizy bez podania uzasadnienia dokonał poszerzenia granic obszaru analizowanego, co nie znajduje potwierdzenia z opisem w części tekstowej analizy. Podkreślić przy tym należy, że takich granic obszaru analizowanego jak wyznaczone, nie można automatycznie kwalifikować, jako błędnych, jednak z analizy winno wynikać, dlaczego obszar analizowany ma powierzchnię znacznie większą niż minimalna określona na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia. Dlatego w ponownym postępowaniu nie ma przeszkód, aby obszar analizowany był taki jak obecnie, przy czym takie jego wyznaczenie winno znaleźć uzasadnienie w części tekstowej analizy urbanistyczno-architektonicznej. W tej części rozważań zaznaczyć też należy, że taki sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego - w okolicznościach niniejszej sprawy - nie skutkowałby uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyby nie pozostałe, dużo istotniejsze wady analizy urbanistycznej i wcześniej przedstawione braki formalne wniosku. Lektura pozostałej części analizy prowadzi do wniosku, że jest bardzo ogólna i brak w niej jakichkolwiek wyników i odniesień do stanu faktycznego zagospodarowania terenu, co do wszystkich parametrów wymaganych rozporządzeniem z 2003 r. Sama analiza jest bowiem ogólnikowa, a przede wszystkim niekompletna. W analizie brak jest wyznaczenia nowej linii zabudowy, o czym stanowi § 4 rozporządzenia. Parametru tego brak w części graficznej analizy, natomiast linia zabudowy wrysowano na załączniku graficznym nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Część tekstowa analizy nie zawiera parametrów wysokości, szerokości elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, w tym na działkach sąsiednich. Brak jest wyliczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W tym wskaźniku należało uwzględnić istniejącą zabudowę na działce inwestora (§ 5 rozporządzenia). Sposobu wyznaczenia parametru powierzchni biologicznie czynnej, nie da się natomiast zweryfikować w ogóle. O ile przepisy rozporządzenia nie określają sposobu wyznaczania tego parametru, o tyle z uzasadnienia analizy winno wynikać, z jakich przyczyn za właściwą uznano wielkość tego parametru ustaloną w decyzji. W kontrolowanej analizie nie przedstawiono też wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji dla zabudowy z obszaru analizowanego oraz dlaczego przyjęto właśnie takie wielkości parametrów (§ 5 i § 6 rozporządzenia). Żaden parametr będący podstawą do określenia parametru dla nowej zabudowy nie znajduje odniesienia do zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Analiza winna zawierać wymagane parametry zabudowy w obszarze analizowanym przedstawione w taki sposób, aby można było zweryfikować poprawność wyznaczenia tego parametru. Z § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że jako zasadę przyjmuje się ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a gdy ta wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). W przedmiotowej sprawie z samej analizy w ogóle nie wiadomo jak i na podstawie którego ustępu § 7 rozporządzenia parametr ten ustalono. Nie wskazano wysokości dla części zabudowy sąsiedniej, ani nie wskazano średniej wielkości wysokości występującej w obszarze analizowanym. W analizie brak jest ustaleń, co do geometrii dachu (§ rozporządzenia), określenie geometrii dachu znalazło się tylko w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w 1b tiret 7. Parametry określone w pkt II.2. analizy nie poddają się jakiejkolwiek weryfikacji. Z analizy nie wynika też, jakiego rodzaju usługi są prowadzone w obszarze analizowanym. Końcowo Sąd zauważa, że decyzja o warunkach zabudowy w zakresie przyjętych parametrów pokrywa się z parametrami zawartymi we wniosku inwestora, weryfikacja których na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organy obydwu instancji jest niemożliwa. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że nazwa firmy jest nazwą własną i powinna ona być używana w takiej formie jak w oficjalnych rejestrach. Gdyby to była jedyna wada decyzji możliwa była reformacja przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż materiał dowodowy dawał ku temu podstawy, a nie skutkowało to zmianą podmiotową adresata decyzji. W ponownym postępowaniu, należy doprowadzić do rzeczywistego określenia zamiaru inwestycyjnego już we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sposób przedstawiony w uzasadnieniu. Analiza urbanistyczna wymaga poprawienia i uzupełniona o wszystkie niezbędne elementy, przy uwzględnieniu przepisów powołanego rozporządzenia z 2003 r. i powyżej przedstawionych poglądów przy uwzględnień zmian wprowadzonych do wniosku. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzje organów obydwu instancji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.