II SA/Rz 207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej: A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: W skardze z dnia 3 lutego 2016 r. profesjonalny pełnomocnik procesowy strony skarżącej: A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 złotych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a ponadto okoliczności związane z charakterem sprawy (w tym brak jednolitego stanowiska organów celnych co do charakteru gier urządzanych na automatach, różną praktykę organów co do "uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego"). Ponadto pełnomocnik podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, wskazując, że "obecnie toczy się wobec Spółki szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry", a skarżąca Spółka ponosi duże straty finansowe m.in. na skutek zatrzymania spornych urządzeń przez organy celne. We wniosku powołano się także na okoliczności związane z postępowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym, nie wskazując jednak wyraźnie sygnatury sprawy. Pełnomocnik wskazał również, że w niniejszej sprawie chodzi nie tylko o szkodę grożącą stronie skarżącej, lecz także o szkodę grożącą Skarbowi Państwa w razie konieczności zwrotu pobranych kar. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając wniosek Spółki za niezasługujący na uwzględnienie. Stanowisko to zostało podtrzymane w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 par. 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poza przytoczeniem przesłanek ustawowych oraz wskazaniem ogólnych okoliczności, które potencjalnie mogą uzasadniać przyznanie ochrony tymczasowej, nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności faktyczne, które świadczyłyby o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej (np. poprzez wyraźne określenie wpływu uiszczenia lub przymusowego ściągnięcia nałożonej kary na kondycję finansową Spółki poprzez powiązanie wysokości kary z aktualnym stanem aktywów Spółki wynikającym z bilansu) albo spowodowania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków (np. poprzez wyraźne wskazanie konkretnych okoliczności stanowiących skutki wykonania decyzji oraz uzasadniających ich kwalifikację jako "nieodwracalnych" lub "trudno odwracalnych"). W tej sytuacji samo powoływanie się na okoliczności związane z rozbieżnościami w orzecznictwie lub poglądach prawnych albo na fakt rozpoznawania przez Trybunał Konstytucyjny lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej spraw, które potencjalnie mogą mieć wpływ na ocenę prawną stanu faktycznego sprawy nie może być uznane za wypełnienie obowiązku konkretyzacji wskazanych w art. 61 par. 3 p.p.s.a. podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.