II SA/Rz 249/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. S., A. Z., M. D., M. P. i M. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 13 czerwca 2013 r., nr 99/2013 w przedmiocie nadania nazwy ulicy -skargę oddala- Przedmiotem skargi D. S., A. Z. M. D., M. P. i M. M. jest uchwała Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 13 czerwca 2013r., nr 99/2013. Ww. uchwałą, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 594), zwanej dalej "ustawą" - Rada Miejska w Przemyślu nadała ulicy łączącej ulicę Katedralną, Adama Asnyka, Biskupa Jana Śnigurskiego oraz Plac Tadeusza Czackiego nazwę "Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego" (przebieg ulicy zaznaczono na załączniku graficznym do uchwały (§ 1). W § 2 ww. uchwały wyrażono zgodę na stosowanie skrótu w nazwie ulicy Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego w postaci: "bł. bp. Jozafata Kocyłowskiego". W § 3 uchwały postanowiono, że § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały nr 13/XVl/90 Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r. w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom i placom miasta Przemyśla, otrzymuje brzmienie:"1) ul. Biskupa Jana Śnigurskiego (dotychczasowa nazwa ul. Feliksa Dzierżyńskiego) - położona w centrum miasta, biegnie od ul. Michała i Kazimierza Osińskich w kierunku wschodnim do ul. Władycze (załącznik nr 1 i 2)." Pismem z dnia 22 stycznia 2013r. D. S., A. Z., M. M., M. D. i M. P., działając na podstawie art. 101 ustawy, wezwali Radę Miejską w Przemyślu do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o uchylenie ww. uchwały Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 13 czerwca 2013r. w związku z naruszeniem: § 1 ustęp 6 uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu nr XVIII/76/81 z dnia 21 października 1981r., w sprawie zmiany nazw ulic, placów na terenie miasta Przemyśla, oraz w związku z naruszeniem załącznika do uchwały 13/XVI/90 Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r. w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom i placom miasta Przemyśla. W uzasadnieniu wskazali, że uchwała z dnia 13 czerwca 2013r. jest sprzeczna z uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 21 października 1981r., nr XVIIl/76/81, która w § 1 ustępie 6 przywróciła nazwę ul. Katedralnej. Przebieg tej ulicy uwidoczniono na załączniku graficznym do uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r., nr 13/XVl/90 w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom i placom miasta Przemyśla. Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały RM z dnia 13 czerwca 2013r. oraz pismem zastępcy prezydenta G. Hayder z dnia 11 czerwca 2013r. część ul. Katedralnej została włączona w nowopowstałą ul. bł. bp. Jozafata Kocyłowskiego, co jest niezgodne z prawem. Istotna wada prawna polega na tym, że "nowa uchwała" powinna odwoływać się do "starej uchwały", którą należało stosownie w części zmienić. Jedna ulica nie może bowiem posiadać dwóch obowiązujących nazw. Wnoszący wezwanie podnieśli ponadto, że bł. bp. Jozafat Kocyłowski działał na szkodę państwa polskiego. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, udzielonej w piśmie z dnia 8 stycznia 2014r. Rada Miejska w Przemyślu wyjaśniła, że przedmiotowa uchwała została podjęta w ramach kompetencji, posiadanych przez Radę Miejską w Przemyślu, tj kompetencji zarówno do nadawania nazw ulic drogom, które wcześniej nie miały takich nazw, jak również dokonywanie zmian nazw ulic czy to w całości czy w części. Granice ulicy Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego z ulicami Biskupa Jana Śnigurskiego i Katedralną określa załącznik graficzny, a więc nie zachodzi sytuacja, że ulica posiada dwie nazwy. W związku z powyższym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na uchwałę z dnia 13 czerwca 2013r., nr 99/2013 działając na podstawie art. 101 ustawy w związku z bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa D. S., A. Z., M. M. M. D. i M. P. wnieśli o uchylenie ww. uchwały w związku z naruszeniem § 1 ust. 6 uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 21 października 1981r., nr XVIII/76/81 w sprawie zmiany nazw ulic, placów na terenie miasta Przemyśla oraz w związku z naruszeniem załącznika do uchwały 13/XVI/90 Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r. w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom, placom miasta Przemyśla. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Przemyślu wniosła o oddalenie skargi na ww. uchwałę w całości oraz zasądzenie od skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ streścił przebieg dotychczas toczącego się w powyższej sprawie postępowania. Wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została podjęta na sesji Rady Miejskiej w Przemyślu w dniu 13 czerwca 2013r. z inicjatywy grupy radnych liczących dziewięć osób, co spełnia wymagania wynikające z § 20 pkt 5 Statutu Miasta Przemyśla. Uchwała ta uzyskała wymaganą większość głosów, a to powoduje, iż została ona podjęta zgodnie z wymaganą procedurą. Szczegółowy przebieg ulicy opisany w § 1 uchwały nr 99/2013, jak też zmiany opisane w § 3 tej uchwały do § 1 ust. 1 pkt. 1 uchwały nr 13/XVI/90 Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r. w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom i placom miasta Przemyśla są czytelne i powodują bezkonfliktowy przebieg nowej ulicy. Przy nowopowstałej ulicy imienia "Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego" nie nastąpiły żadne zmiany, które naruszyłyby prawo, jednocześnie negatywnie wpływając na sferę materialnoprawną, pozbawiając np. pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację jakimkolwiek podmiotom. Nadanie nazwy dla przedmiotowej ulicy było dążeniem mniejszości ukraińskiej mieszkającej w Przemyślu, popartej wnioskiem Parafii Archikatedralnej obrz. gr.-kat. p.w. Św. Jana Chrzciciela w Przemyślu ul. Chopina 8. Do ulicy Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego przyporządkowane zostały dwie nieruchomości zabudowane kościołem archikatedralnym Soboru Św. Jana Chrzciciela (poprzedni adres ul. Katedralna 1) oraz siedzibą arcybiskupa greckokatolickiego (poprzedni adres: plac Tadeusza Czackiego 1). Odnosząc się do zarzutów skarżących podniósł, iż żadne dokumenty nie zostały w żaden sposób zatajone, gdyż brak jest załączników do uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 21 października 1981r., nr XVIII/76/81 na podstawie której anulowano nazwę ul. Mikołaja Sanockiego na Katedralną, natomiast uchwała Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 13 czerwca 2013r., nr 99/2013 nie miała na celu zmiany nazwy ul. Katedralnej. Ponadto załącznik do uchwały Nr 13/XVI/90 Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r. w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom i placom miasta Przemyśla został powołany wraz z częściową treścią tej uchwały w § 3 uchwały Nr 99/2013 Rady Miejskiej w Przemyślu. Przedmiotem uchwały MRN w Przemyślu z 1990r. nie była ulica Katedralna. Przedstawione załączniki graficzne nie odzwierciedlają w sposób czytelny przebiegu ulic. Jedynie uchwała wraz załącznikiem graficznym stanowi podstawę do wskazania przebiegu ulicy. Zmiany które nastąpiły w obrębie ulic opisanych w § 3 uchwały Nr 99/2013 Rady Miejskiej w Przemyślu nie spowodowały żadnych protestów czy też sprzeciwów mieszkańców żyjących w tym rejonie. Do uchwały tej nie wniósł zastrzeżeń prawnych organ nadzoru - Wojewoda Podkarpacki. Ponadto organ podniósł, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali się interesem prawnym do zaskarżenia uchwały będącej przedmiotem skargi. Nie można wywodzić materialnoprawnego interesu podmiotu wyłącznie z faktu zidentyfikowania określonego ciągu komunikacyjnego konkretną nazwą, jeżeli to nie rodzi żadnych skutków dla praw, czy też obowiązków skarżących. Znaczenie interesu prawnego z art. 101 ustawy należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że musi on być normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny. Skarżący takiego interesu nie posiadają. W ocenie organu skarżący wnosząc o usunięcie naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały Rady Miejskiej w Przemyślu Nr 99/2013 kierowali się jedynie kontrowersyjnością postaci Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego. Argumenty te nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W sprawie niniejszej skarga została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zawartego w zaskarżonej uchwale. Warunek ten w sprawie niniejszej został spełniony, a skargę złożono w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia stronom skarżącym odpowiedzi organu na jej wezwanie. W pierwszej kolejności zauważyć wypada, że w odróżnieniu od postępowania prowadzonego na podstawie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej "k.p.a.", w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być podmiot prawa, w tym osoba fizyczna, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podkreślić należy przy tym po pierwsze, że wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest wtórne wobec wykazania legitymowania się przez stronę tym interesem. Naruszenie interesu prawnego nie może bowiem wystąpić, jeśli nie może on zostać zidentyfikowany, a więc gdy nie występuje po stronie podmiotu skarżącego. Oznacza to, że przystąpienie przez Sąd do oceny czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego może nastąpić dopiero w sytuacji, kiedy Sąd dojdzie do przekonania, że skarżący posiada interes prawny. Warunkiem uznania istnienia legitymacji skarżącego w niniejszej sprawie nie może być więc sam fakt posiadania przez niego interesu prawnego czy bezpośrednie zaangażowanie w sprawie tego interesu, ale nie budzące wątpliwości naruszenie takiego interesu prawnego. Podkreśla się, iż prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy nie ma charakteru skargi powszechnej, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a wyłącznie wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2011r., II OSK 1742/11 oraz wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 208/12, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie wykazanie, że interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostało naruszone zaskarżoną uchwałą jest przesłanką otwierającą drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny zasadności zarzutów skargi), ale nie przesądza o jej uwzględnieniu. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2011r., sygn. akt: II OSK 1208/11, dostępne na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu, który podziela stanowisko organu w tej kwestii, w sprawie niniejszej z przepisów prawa nie można wyprowadzić istnienia interesu prawnego skarżących w zaskarżeniu uchwały o nadaniu nazw ulicom, ani też sami skarżący nie wykazali, w jaki sposób przedmiot kwestionowanej uchwały oddziałuje na ich sytuację prawną. W konsekwencji brak stwierdzenia występowania interesu prawnego skarżących wykluczał możliwość dokonania przez sąd oceny czy doszło do jego naruszenia, a tym samym wykluczał merytoryczną ocenę podniesionych w skardze zarzutów. Instytucja interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i jak wskazuje się w doktrynie, wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji (czy uchwałą). Inaczej rzecz ujmując skarżący kwestionujący na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy uchwałę rady gminy powinien wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną, wskazać że zaskarżona uchwała reguluje kwestie dotyczące jego sytuacji materialnoprawnej, godzi w jego uprawnienia lub uniemożliwia ich realizację. Podstawą do wyprowadzenia interesu prawnego są przepisy prawa materialnego regulujące treść działania organów administracji publicznej i kształtujące uprawnienia lub obowiązki jednostki (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 201 r., II OSK 925/11, CBOSA). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia pozostaje przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (niekoniecznie administracyjnego), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę na uchwałę podjętą w przedmiocie nadania nazwy ulicy "Błogosławionego Biskupa Jozafata Kocyłowskiego". W ocenie skarżących uchwałą tą naruszony został § 1 ust. 6 uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu nr XVIII.76/81 z dnia 21 października 1981r.w sprawie zmiany nazwy ulic, placów na terenie miasta Przemyśla. Ponadto skarżący podnieśli naruszenie załącznika do uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu z dnia 27 kwietnia 1990r., nr 13/XVI/190 w sprawie przywrócenia historycznych nazw ulicom, placom, miasta Przemyśla. Uzasadniając skargę odwołali się do załącznika do skargi. W załączniku tym, będącym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zakwestionowali włączenie nowopowstałej ulicy w ulicę Katedralną. Ponadto wskazali na kontrowersyjność postaci biskupa Józafata Kocyłowskiego, której życiorys jawi ją jako zdrajcę polskiego narodu i budzi uzasadniony niepokój przemyskiego społeczeństwa. W piśmie z dnia 13 marca 2014r., będącym repliką w stosunku do odpowiedzi na skargę, wywiedli swój interes prawny z treści art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego, powołując się jednocześnie na uzasadnienie wyroku NSA w sprawie o sygn. akt I SA 1860/97 oraz I SA 1670/99. Dokonując oceny posiadania przez skarżących legitymacji skargowej w omówionym powyżej rozumieniu Sąd uznał, iż taki interes skarżącym nie przysługuje, a co za tym idzie nie można stwierdzić, że wykazali naruszenia własnego indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy. Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku NSA w sprawie I SA 1670/99, którym Sąd orzekający nie jest związany i które nie znalazło potwierdzenia w późniejszych poglądach orzecznictwa. W wyroku z dnia z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela, iż przynależność do wspólnoty gminnej nie jest źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy. Zawarte w ustawie o samorządzie gminnym tzw. normy zadaniowe nie dają podstaw do konstruowania indywidualnych praw i żądań, ani nie legitymują do zaskarżania aktów podejmowanych w takich sprawach. Podobnie kwestia przedstawia się z punktu widzenia art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607), której nazwę sprostowano na Europejską Kartę Samorządu Lokalnego obwieszczeniem Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 22 sierpnia 2006r. (Dz. U. 2009r., Nr 154 poz. 1107), a dotyczącą koncepcji samorządu terytorialnego. Nawiązując do poglądu NSA wyrażonego w wyroku z dnia 1 marca 2005r. i odnosząc się do twierdzeń skarżących, jakoby zaskarżona uchwała naruszała ich interes, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (EKSL), stwierdzić należy, że przepisy zawarte w tym akcie to normy o charakterze generalnym, których uszczegółowieniem, a zarazem ograniczeniem są postanowienia poszczególnych ustaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 EKSL – samorząd lokalny oznacza prawo i zdolność społeczności lokalnych, w granicach określonych prawem, do kierowania i zarządzania zasadniczą częścią spraw publicznych na ich własną odpowiedzialność i w interesie ich mieszkańców. W przepisie tym, a także w art. 4 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 9 ust. 1 EKSL podkreśla się samodzielność i swobodę działania społeczności lokalnych, ale jednocześnie w akcie tym stanowi się o tym, że podstawowe kompetencje społeczności określa się w Konstytucji i w ustawie oraz przewiduje się możliwość ich ograniczania przez inne organy władzy w zakresie przewidzianym prawem. Tak więc art. 3 ust. 1 EKSL nie stanowi przepisu, który mógłby stanowić źródło interesu prawnego. Tym samym nie można więc wywodzić z ww. przepisu naruszenie interesu prawnego. Przepis art. 3 ust. 1 EKSL nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy do wykazania legitymacji skargowej, gdyż zawiera on jedynie klauzulę generalną, która dopiero w związku z przepisem szczególnym, dotyczącym konkretnego uprawnienia członka społeczności lokalnej może kształtować interes prawny uprawniający do wniesienia skargi. W wyroku z dnia 27 maja 2007 r. w sprawie II OSK 483/11 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA wskazał, na swoiście zadaniowy charakter normy wyrażonej w powołanym art. 3 EKSL. NSA podkreślił, iż nie może ulegać wątpliwości, że zarówno prawo i zdolność społeczności lokalnych do kierowania i zarządzania sprawami publicznymi w interesie mieszkańców (art. 3 ust. 1 EKSL), jak i wynikająca z art. 4 czy art. 9 Karty samodzielność i swoboda działania społeczności lokalnych ani nie kreuje, ani nie kierunkuje kompetencji do normowania szczególnych spraw, należących do sfery działania samorządu lokalnego. Zwłaszcza, że występuje tu wyraźne odwołanie się do granic określonych prawem, a więc także przepisami wynikającymi z prawa krajowego, w którym Karta znajduje zastosowanie. Podzielając stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach co do charakteru prawnego regulacji art. 3 ust. 1 EKSL), należało uznać brak podstaw do przyjęcia, iż interes prawny skarżącego znajdować może podstawę w treści powołanych przez niego regulacji EKSL. Skoro więc brak jest po stronie skarżących interesu prawnego nie można mówić o jego naruszeniu, tym samym brak jest legitymacji skargowej po stronie skarżących. Końcowo podnieść należy, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy rada gminy posiada wyłączną kompetencję do podejmowania uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), a także wznoszenia pomników. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis art. 18 ust. 2 pkt 13 w związku z art. 6 i 7 ust. 1 pkt 2 ustawy (w których zaliczono m.in. tworzenie gminnych dróg do sposobów zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej gminnej) - mogą stanowić samodzielną podstawę do nadawania nazw ulicom, które nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych tj. takich, których nie zaliczono do kategorii dróg publicznych. Wskazać informacyjnie należy, że akty nadania nazw ulicom w postaci uchwał rady gminy są aktami prawa miejscowego mającymi moc powszechnie obowiązującą na terenie, dla którego zostały uchwalone. Zdaniem sądu także przepis art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy nie daje podstaw do wywodzenia interesu prawnego skarżących do kwestionowania uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy. Jak wskazał NSA w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. (II OPS 2/05, CBOSA) nazwa ulicy ma podwójne znaczenie. Z jednej strony ustalenie nazwy ulicy służy wykonywaniu zadań publicznych, związanych z szeroko rozumianymi funkcjami porządkowymi, ewidencyjnymi organów administracji publicznej i sądów, a z drugiej - nazwa ulicy jest elementem realizacji praw i obowiązków publicznych, wynikających z przepisów prawa publicznego, a niekiedy wprost jest warunkiem korzystania z praw publicznych. Zdaniem Sądu znaczenie, jakie przypisał NSA nadaniu nazwy ulicy, nie pozwala twierdzić w sprawie niniejszej, że podjęcie zaskarżonej uchwały oddziałuje w jakikolwiek negatywny sposób na sytuację materialnoprawną skarżących, a więc że mogą oni wywodzić z faktu podjęcia uchwały interes prawny, a następnie wykazywać jego naruszenie i domagać się jego ochrony na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy. Skarżący nie wskazali bowiem w jaki sposób przyjęte przez Radę Miejską w Przemyślu, jako obowiązujące nazwy oddziałują na prawa jej i jej mieszkańców lub jaki mają wpływ na realizowanie przysługujących im praw (cywilnych lub publicznych). Innymi słowy nie wskazuje w sposób przekonujący, w jaki sposób przypisanie ulicom ich indywidualnych nazw łączy się z materialnoprawną sytuacją skarżących. Zdaniem Sądu trudno wywodzić materialnoprawny interes podmiotu prawa z samego wyłącznie faktu "kontrowersyjności" osoby, której imię i nazwisko mają składać się na nazwę ulicy, jeśli brak jest podstaw (jak w sprawie niniejszej) do wyprowadzenia określonych skutków nadania tej nazwy z sytuacją materialnoprawną strony. Zauważyć nadto należy, że w sprawach ze skarg na uchwały o nadaniu nazw ulicom źródła interesu prawnego skarżących upatruje się w orzecznictwie w przepisach prawa materialnego dotyczących prawa własności lub też w przepisie art. 8 ust. 1 "a" ustawy o drogach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2011r., II OSK 59/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie należą do ww. grupy osób, w związku z czym przepis art. 8 ust. 1 "a" ustawy o drogach publicznych nie może mieć zastosowania jako źródło interesu prawnego skarżących. Nie wykazali się oni bowiem tytułem własności do żadnego gruntu objętego przyszłą ulicą. Fakt nieposiadania przez skarżących przymiotu właścicieli nieruchomości gruntowych budynkowych czy lokalowych przy objętej zaskarżoną uchwałą ulicy wyklucza wywodzenie także i z tego przepisu interesu prawnego skarżących w sprawie niniejszej. Reasumując stwierdzić trzeba, akceptując stanowisko organu w tym względzie, że brak jest podstaw prawnych do wywodzenia w sprawie niniejszej interesu prawnego skarżących do zaskarżenia uchwały w sprawie nadania nazw ulicom w skardze wymienionym. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.