II SA/Rz 396/24

3 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 3 lipca 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi PD na czynność Starosty Powiatu [...] z 8 lutego 2024 r. podjętą w przedmiocie ogłoszenia wyników naboru na wolne stanowisko urzędnicze - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić PD kwotę 200 zł /słownie: dwustu złotych/, tytułem wpisu od odrzuconej skargi. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, PD jako przedmiot zaskarżenia wskazał czynność Starosty Powiatu [...] z 8 lutego 2024 r., podjętą w przedmiocie ogłoszenia wyników naboru na wolne stanowisko urzędnicze. Z nadesłanych akt sprawy wynika, że 8 stycznia 2024 r. Starosta Powiatu [...] ogłosił nabór na wolne urzędnicze stanowisko pracy – specjalisty w Wydziale [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Komisja rekrutacyjna 8 lutego 2024 r. na wolne stanowisko wybrała [...]. Zdaniem Skarżącego, zaskarżona czynność została podjęta niezgodnie z prawem. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W myśl art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona przepisami ustaw i aby sąd mógł rozpoznać merytorycznie skargę na zaskarżony akt (lub bezczynność), akt ten musi posiadać określone cechy, pozwalające na zakwalifikowanie go do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W obowiązującym systemie prawa istnieje bowiem domniemanie właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji RP). Co nie mniej istotne, sąd rozpoznając sprawę nie jest związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Jest natomiast związany wskazanym przez stronę skarżącą przedmiotem zaskarżenia. Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.) oraz na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że określony przez Skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Nie jest to bowiem decyzja, postanowienie ani inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie jest to także inny akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, a brak jest przepisu szczególnego, w tym w ustawie o pracownikach samorządowych, który tego rodzaju sprawę poddawałby kontroli sądu administracyjnego. Z art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 530 z późn. zm.) – dalej: "u.p.s." wynika, że pracownicy samorządowi są zatrudniani co do zasady na podstawie umowy o pracę na stanowiskach: urzędniczych, w tym kierowniczych stanowiskach urzędniczych; doradców i asystentów; pomocniczych i obsługi. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.s., nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym kierownicze, jest otwarty i konkurencyjny. Po przeprowadzonym naborze komisja w sporządzonym protokole wskazuje kierownikowi jednostki (organizatorowi naboru) nie więcej niż pięciu kandydatów i uzasadniania dokonany wybór (art. 13a ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2 u.p.s.). Informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiera ona m.in. imię i nazwisko wybranego kandydata oraz uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko (art. 15 ust. 1 i 2 u.p.s.). Istotne jest też to, że zgodnie z art. 43 ust. 1 i 2 u.p.s., w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy, a spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. Z powyższego w ocenie Sądu wynika zatem, że nabór na wolne stanowisko samorządowe to zespół niewładczych czynności z zakresu prawa pracy (cywilnych sensu largo), a nie z zakresu administracji publicznej. Ustawodawca nałożył jedynie na pracodawcę samorządowego obowiązek przeprowadzenia naboru otwartego i konkurencyjnego, jako że dostęp do służby publicznej na jednakowych zasadach dla obywateli polskich korzystających z pełni praw publicznych gwarantuje art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Rekrutacja jest jednak tylko formą poszukiwania kandydatów do zatrudnienia na danym stanowisku, a nie przejawem administrowania publicznoprawnego. Przepisy powołanej ustawy o pracownikach samorządowych nie przewidują wydawania w toku naboru na stanowisko pracownika samorządowego aktów z zakresu administracji publicznej, które mogłoby zostać poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Także sam fakt umieszczenia informacji o wynikach naboru w Biuletynie Informacji Publicznej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.s., nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, a jedynie informację publiczną o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (por. postanowienie WSA w Łodzi z 3 lutego 2016 r. III SA/Łd 1147/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) . Akt lub czynność rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. musi natomiast mieć charakter zewnętrzny, tj. być skierowany do podmiotu indywidualnego (nie może nosić cech generalności, czyli być skierowanym do nieokreślonego kręgu adresatów) i niepodporządkowanego organizacyjne ani służbowo organowi go wydającemu lub podejmującemu. Musi mieć również charakter władczy, publicznoprawny oraz dotyczyć uprawnień lub obowiązków podmiotu, do którego są skierowane, wynikających wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Między działaniem organu administracji publicznej a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym akt lub podejmującym czynność musi zachodzić ścisły i bezpośredni związek (por. uchwała 7 sędziów NSA z 4 lutego 2008 r. I OPS 3/07; postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r. I OSK 1501/12; wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2014 r. VII SA/Wa 2487/12; wyrok WSA w Łodzi z 9 września 2011 r. III SA/Łd 588/11; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia