II SA/Rz 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. z/s [...] (dalej: "Spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] (dalej również: "Dyrektor" lub "DIC") z dnia [...] października 2014 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, którą wydano w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...] udzielił Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w 160 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, a następnie decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] cofnął Spółce udzielone zezwolenie. Przeprowadzone przez funkcjonariuszy izby celnej kontrole w punktach gier objętych ww. zezwoleniem wykazały bowiem, że stanowiący własność Spółki automat o nr fabrycznym [...] umożliwiał grę o wygrane wyższe i stosowanie stawek wyższych niż określone w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) dalej zwanej: "u.g.h.", zaś automat o nr fabrycznym [...] umożliwiał grę ze stawką wyższą niż określoną w ww. regulacji u.g.h. Powyższe okoliczności w myśl art. 138 ust. 3 u.g.h. obligowały organ do cofnięcia udzielonego Spółce zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2014 r. DIC utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu podał, że skontrolowane automaty Spółki umożliwiały grę za stawki oraz jednorazowe wygrane wyższe, niż dopuszczalne ustawowo, co zostało potwierdzone opiniami jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów - Wydział Laboratorium Celnego Izby Celnej [...]. W tym stanie rzeczy cofnięcie Spółce zezwolenia na podstawie art. 138 ust. 3 u.g.h. było w pełni zasadne. Odnosząc się zaś do zagadnienia notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, a ściślej – jej braku, w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/1 i C-217/11 podał, że przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. nie ma charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (dalej zwanej jako: "dyrektywa 98/34/WE"), jako że zawierają one jedynie definicję gry na automatach o niskich wygranych, która w istocie odpowiada definicji zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, uchylonej przez art. 144 u.g.h. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 23f ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3, ust. 5 pkt 1, ust. 6 i art. 129 ust. 3, art. 2 ust. 3 i 5u.g.h. w zw. z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 128, poz. 935 z późn. zm.), art. 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) Nr 339/93 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: a) o posiadaniu statusu jednostki badającej decyduje przedstawienie certyfikatu akredytacji udzielonego na cokolwiek, a nie certyfikatu akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, jak również formalne figurowanie na liście jednostek badających publikowanej na stronie internetowej Ministerstwa Finansów; b) regulacja art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h. byłaby zbędna, gdyby ustawodawcy w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. chodziło o akredytację w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, podczas gdy zarówno prawodawca krajowy (art. 16 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności), jak i prawodawca unijny (art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia WE nr 765/2008), wyraźnie przewidują, że po uzyskaniu akredytacji w określonym polu kompetencji, może dojść do sytuacji, w której dana jednostka utraci kompetencje badawcze w określonym zakresie, nadal formalnie posiadając akredytację, c) z samego faktu udzielenia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier wynika uzyskanie statusu jednostki badającej, podczas gdyż do uzyskania takiego statusu konieczne jest zarówno udzielenie ważnego upoważnienia przez Ministra Finansów jak i posiadanie przez dany podmiot właściwej akredytacji (adekwatnej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier), nadto upoważnienie udzielone wbrew warunkom ustawy jest nieważne z mocy prawa, II. art. 23b ust. 3 u.g.h. w związku z § 7 ust. 10 pkt 4 i § 22 zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym, w związku z § 1 ust. 2 i § 6 ust. 8 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29 października 2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym oraz w związku z art. 58 § 1 K.c. i art. 7 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie i w konsekwencji dokonanie błędnej oceny, że Izba Celna [...] jest jednostką badającą, pomimo iż w dniu 8 kwietnia 2011 r., tj. w dacie udzielenia upoważnienia przez Ministra Finansów, przepisy prawa nie zezwalały Izbie Celnej [...] co do zasady na prowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier; III. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 18 ust. 1 u.g.h., przez błędną wykładnię skutkującą błędnym rozumieniem pojęcia "stawki za udział w jednej grze"; IV. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 22 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię skutkująca błędnym rozumieniem pojęcia "jednorazowej wygranej"; V. art. 138 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h., art. 23a ust. 2 u.g.h. oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r., Nr 134, poz. 779) i art. 2 Konstytucji RP przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla kwestii cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych żadnego znaczenia nie ma kwestia obowiązywania decyzji administracyjnej uprawniającej przedsiębiorcę do użytkowania danego urządzenia w charakterze automatu o niskich wygranych oraz przyczyn uznania przez organ władzy państwowej danego, zarejestrowanego automatu o niskich wygranych za niezgodny z wymaganiami z art. 129 ust. 3 u.g.h.; VI. art. 34, art. 36, art. 49 i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: "TFUE") przez ich niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji, gdy przepisy art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h. imperatywnie nakazujące organowi zezwalającemu cofnięcie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w całości na wypadek stwierdzenia bez winy przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, przekroczenia pułapu "stawki za udział w jednej grze" oraz "jednorazowej wygranej" choćby w jednym urządzeniu eksploatowanym w ramach zezwolenia, przy równoległym braku definicji legalnych tych zwrotów, stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w rozumieniu art. 34 TFUE, a powołany wyżej nakaz cofnięcia zezwolenia jest sprzeczny z art. 36 TFUE; VII. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 11 i w związku z art. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE, przez przyjęcie, że art. 129 ust. 3 u.g.h. nie jest przepisem technicznym; VIII. art. 187 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), dalej – "O.p.", przez oparcie zaskarżonej decyzji na opinii Izby Celnej [...] nie mającej potwierdzonych akredytacją fachowych/specjalnych wiadomości z zakresu problematyki urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, jakimi są automaty do gier; IX. art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 4 w związku z art. 124 i art. 121 § 1 O.p., polegające na powierzchownym odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń i zarzutów Strony uważanych za kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczących sprzeczności regulacji art. 138 ust. 3 u.g.h. z nadrzędnym prawem unijnym. Ponadto Spółka wniosła o: I. zwrócenie się, na podstawie art. 267 TFUE, do TSUE o orzeczenie w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 34 TFUE i art. 36 TFUE, w sytuacji, gdy przepisy art. 138 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. imperatywnie nakazujące krajowemu organowi administracji publicznej cofnięcie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w całości na wypadek stwierdzenia - bez winy przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie - przekroczenia określonego ustawą limitu kwotowego "stawki za udział w jednej grze" i "jednorazowej wygranej" choćby w jednym urządzeniu eksploatowanym w ramach zezwolenia, przy równoległym braku definicji legalnych w/w pojęć stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, a powołany wyżej nakaz nawet gdyby był motywowany względami porządku publicznego i ochrony zdrowia ludzi, jest sprzeczny z art. 36 TFUE, ponieważ cele te mogą być osiągnięte bez stosowania aż tak drastycznych środków; jak również o orzeczenie w przedmiocie wykładni art. 49 i art. 56 TFUE w sytuacji gdy wskazany wyżej nakaz stanowi przeszkodę świadczenia usług oraz swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 i art. 56 TFUE; II. zwrócenie się, na podstawie art. 267 TFUE, do TSUE, z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny być przekazane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. Dyrektywy, należy taki przepis ustawy krajowej, który określa immanentne cechy automatu o niskich wygranych jako produktu wytwarzanego przemysłowo, tj. wymagane cechy w postaci parametru technicznego limitowanej kwotowo "stawki za udział w jednej grze" oraz parametru technicznego limitowanej kwotowo "jednorazowej wygranej"? III. dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 Ppsa dowodu z dokumentów elektronicznych: 1) wydruku ze strony internetowej Totalizatora Sportowego sp. z o.o., na okoliczność dalszego pełnienia przez GTech Corporation z/w w Providence funkcji operatora gier liczbowych i systemów towarzyszących spółki Totalizator Sportowy sp. z o.o.; 2) wydruku ze strony internetowej Totalizatora Sportowego sp. z o.o., poświęconego zasadom udziału w grze liczbowej Keno – na okoliczność wprowadzenia zmian tej grze w sposób grożący jeszcze większym uzależnieniem graczy od tej gry poprzez wprowadzenie możliwości uzyskania wygranej rzędu 2 000 000 zł; 3) wydruku ze strony internetowej o adresie tvn24.pl obejmującego publikację "[...]" – na okoliczność wiodącej roli J. B. jako przedstawiciela GTech Corporation oraz familiarnych stosunków towarzyskich łączących J. B. z M. B. (autorem "wrzutki" poselskiej obejmującej art. 138 ust. 3 u.g.h., nie objętej pierwotnym projektem u.g.h.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Organ obszernie ustosunkował się do zawartych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 P.p.s.a., sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] o cofnięciu zezwolenia z dnia 27 października 2008 r., [...], udzielonego Spółce A. Sp. z o.o. z/s [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 160 punktach na terenie województwa [...]. Skarżąca Spółka zarzuca zaskarżonej decyzji oparcie jej na błędnie zinterpretowanych i zastosowanych przez Organy Służby Celnej przepisach prawa materialnego wyrażonych w u.g.h. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie odgrywają zastosowane przez Organy obu instancji przepisy art. 129 ust. 1, a także art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h. Wypada przypomnieć, iż w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Definicję gry na automatach o niskich wygranych zawiera art. 129 ust. 3 w/w ustawy, który stanowi: Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Konsekwencje nie dopełnienia tego warunku ustala z kolei art. 138 ust. 3 u.g.h., w postaci cofnięcia zezwolenia w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przytoczone wyżej regulacje zostały prawidłowo przez DIC zinterpretowane i zastosowane. Stanowisko Organu wyrażone w decyzji jak i w odpowiedzi na skargę zasługuje na pełną akceptacje. Sąd pierwszej instancji wyraża przekonanie, iż z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w u.g.h. nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenia gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Art. 129 ust. 3 u.g.h. nie odnosi się w żadnej swej części do cech automatu, jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Ponadto powołany przepis należy do kategorii przepisów przejściowych i już z tej przyczyny nie może być uznany za techniczny. Dostrzegł to NSA w wyroku z dnia 28 października 2015 r., II GSK 1624/15 (publ. w CBOIS) stwierdzając wyraźnie, iż przepisy przejściowe nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można jego zdaniem przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów (podobne stanowisko wynika z wyroku NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II GSK 2036/15, publ. w CBOIS). Zatem także art. 129 ust. 3 u.g.h. nie mógł zostać uznany przez DIC za "techniczny" w rozumieniu przepisów unijnych. Dyrektor swe stanowisko szeroko i przekonująco umotywował i jego argumentacja zasługuje zdaniem WSA na pełną aprobatę. Nie budzi też najmniejszych wątpliwości, że stanowisko Dyrektora w pełni odnosi się do przedstawionych w treści odwołania zarzutów dotyczących sprzeczności przepisów krajowych z prawem Unii Europejskiej. Organ drugiej instancji trafnie wywiódł, iż stosowane w sprawie przepisy u.g.h. nie ograniczają swobody przedsiębiorczości i swobody w świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego, czy też jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w rozumieniu art. 34 TFUE. Zastosowane w niniejszej sprawie przepisy były konsekwencją stwierdzonego przez DIC, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, naruszenia warunków prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Przepisy u.g.h. w tym zakresie nie wprowadzały nowych warunków, których spełnienie uniemożliwiałoby kontynuowanie dotychczasowej działalności. Dlatego nie może być mowy o sprzeczności powołanych w skardze przepisów u.g.h. z regulacjami TFUE. Odnosząc się do zarzutów skargi podnoszących błędną wykładnię pojęcia stawki za udział w jednej grze oraz jednorazowej wygranej, Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 4 lutego 2014 r., II SA/Bk 756/13, oraz w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2011 r., II SA/Ol 894/11. Według składu orzekającego, mechanizm gry pozwalający na jej kontynuowanie za uzyskane wygrane prowadzi do przyjęcia wyższej niż ustawowa stawki za udział w jednej grze i w konsekwencji do wyższej niż ustawowa maksymalnej wygranej. Nie można przyjąć, że skoro ustawodawca nie określił, z ilu losowań (etapów) składa się jedna gra, to może się ona składać z nieskończonej ilości losowań. Podobnie nie można przyjąć, że w jednej grze na automatach do gier o niskich wygranych, może wystąpić nieskończona liczba jednorazowych wygranych, każda o wartości nie wyższej niż określona w ustawie, gdyż oznaczałoby to brak jakiegokolwiek pułapu limitującego górną granicę wygranej. W takiej sytuacji nie byłoby także różnicy pomiędzy automatem do gier, który może być eksploatowany w kasynie a automatem do gier o niskich wygranych eksploatowanym w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Poprzez podział jednej gry na nieskończoną ilość etapów (losowań) oraz kumulację wielokrotnej liczby jednorazowych wygranych w jednej grze, gra na automacie do gier o niskich wygranych pozwalałaby grającemu na osiągnięcie podobnych efektów, jak gra na automatach urządzonych w kasynie. Reasumując, za jedną grę w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. należało uznać zamknięty cykl rozpoczynający się uruchomieniem gry i kończący się wraz z jej finałem, niezależnie od tego czy dana gra ma przebieg jednoetapowy, czy też składający się z wielu etapów (losowań), a pod pojęciem maksymalnej stawki za udział w jednej grze należy uznać kwotę najwyższej opłaty, jaką grający może poddać ryzyku w trakcie tak rozumianej jednej gry. Rację ma więc DIC skoro przyjął, że jedna wygrana odpowiada jednej grze, zaś pojedyncza gra to zespół zdarzeń rozpoczynający się wypłatą a kończący wpłatą. Jednocześnie, Sąd nie mógł uwzględnić argumentacji skargi podważającej uprawnienia jednostki badającej upoważnionej do badania sprawdzającego automatu na podstawie art. 23f u.g.h. Należy zwrócić uwagę, że okoliczność, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa w art. 23b ust. 3 i w art. 23f ust. 1 u.g.h. sprawdzana jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów, wszczętego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. W przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek wymienionych w art. 23f ust. 1 u.g.h., jednostka otrzymuje upoważnienie. W konsekwencji, Organy Służby Celnej nie posiadają jakichkolwiek prawnych możliwości, aby kwestionować decyzję Ministra Finansów o upoważnieniu jednostki do wykonywania badań sprawdzających i wpisu na listę tych jednostek. To wyłącznie minister właściwy do spraw finansów publicznych może badać, czy jednostka badająca utrzymuje warunki, których spełnienie było konieczne dla udzielnie upoważnienia. Zatem weryfikacja prawidłowości udzielenia upoważnienia przez Ministra Finansów nie może być dokonywana przez organy celne prowadzące postępowania w poszczególnych sprawach, w których badania sprawdzające wykonują upoważnione jednostki badające (zob. wyroki WSA w Białymstoku z 12 maja 2014 r. II SA/Bk 67/14, w Lublinie z 27 marca 2014 r., III SA/Lu 846/13, w Warszawie z dnia 12 grudnia 2014 r. VI SA/Wa 1167/14). Zastrzeżenia strony co do obiektywizmu jednostki badającej pozostającej w strukturach Służby Celnej, nie mogą stanowić dla organu uzasadnienia odmowy poddania automatu badaniu przez jednostkę wyznaczoną (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2014 r., III SA/Kr 1431/13, publ. w CBOIS, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 2013 r. II SA/Bk 851/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 września 2014 r. III SA/Gl 1017). W niniejszej sprawie, upoważniona przez Ministra Finansów jednostka Izba Celna [...] Wydział Laboratorium Celne przeprowadziła badanie sprawdzające automatu należącego do Spółki (opinia Izby Celnej [...] z dnia 22 maja 2014 r., upoważnienie Ministra Finansów z dnia 8 kwietnia 2011 r., [...], dla Izby Celnej [...]). Badanie to wykazało, że automat należący do Spółki nie odpowiada obowiązującym przepisom dotyczącym maksymalnej stawki za grę i maksymalnej jednorazowej wygranej – art. 129 ust. 3 u.g.h. W tych okolicznościach, organy obowiązane były do zastosowania przepisu art. 138 ust. 3 u.g.h., a więc do cofnięcia wydanego Spółce zezwolenia. Wobec jednoznacznie brzmiącej opinii upoważnionej jednostki, nie można było podzielić stanowiska Spółki na temat błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, a tym samym naruszenia przytoczonych w skardze regulacji ustawy – Ordynacja podatkowa. Wykazanie przez DIC legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych. Tej oceny nie były w stanie podważyć przedłożone przez stronę skarżącą dowody w postaci wydruków ze stron komputerowych załączonych do skargi. Sąd nie dostrzegł także potrzeby skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 267 TFUE. Z przedstawionych przyczyn, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.