II SA/Rz 435/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi J. U. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [....] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r. nr BP.500.187.2023.2308.RZ9.527020 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala – Przedmiotem skargi JU (dalej: "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z [...] lutego 2024 r. nr [...], wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w okresie 20 lutego – 3 marca 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD" lub "Organ I instancji") przeprowadził kontrolę w firmie Skarżącego – [...]. W dniu [...] marca 2023 r. z czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2023 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 15 000 zł, za: 1. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy (1 naruszenie, 500 zł), 2. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu (1 naruszenie, 500 zł), 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (2 naruszenia, łącznie 600 zł), 4. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (5 naruszeń, łącznie 1 500 zł), 5. nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (1 naruszenie, 3 000 zł), 6. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa (1 naruszenie, 12 000 zł). W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d." w zw. z lp. 6.3.17, 6.3.18, lp. 5.11.3, 5.11.2, 6.3.8, 6.3.16, 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ I instancji podał, że stwierdzone i opisane w protokole kontroli naruszenia przepisów u.t.d. obligowały do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej, której wysokość, stosownie do art. 92a ust. 5 u.t.d., została ograniczona do kwoty 15 000 zł. Organ I instancji podniósł przy tym, że w opisywanej sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, wyłączające odpowiedzialność Skarżącego w rozumieniu art. 92b lub art. 92c u.t.d. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z 12 lutego 2024 r. nr BP.500.187.2023.2308.RZ9.527020 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja WITD została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "K.p.a.". Nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej było słuszne, gdyż w wyniku kontroli przedsiębiorstwa wykazano w sposób nie budzący wątpliwości naruszenia przepisów u.t.d. Ponadto zdaniem GITD w opisywanej sprawie brak było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone uchybienia w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Tym samym w pełni zasadnie Organ I instancji nałożył na Skarżącego karę pieniężną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, JU wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącego, decyzja GITD została wydana z naruszeniem: 1. art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 z późn. zm.), poprzez przyjęcie przy dokonaniu oceny spełnienia przesłanek zawartych w art. 4 pkt 4 u.t.d. definicji pracownika zawartej w tymże przepisie, w sytuacji gdy definicja ta pojmowana winna być znacznie szerzej niż poprzez ograniczenie do wykładni gramatycznej, a nadto nie jest to jedyna definicja na gruncie obowiązującego prawa i winna ona ustąpić pierwszeństwa definicji pracownika określonej w przepisach prawa wspólnotowego czyli przepisach prawa wyższych rangą w hierarchii źródeł prawa niż przepisy prawa krajowego, a dokładnie definicji z art. 39 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, która to definicja została na gruncie tego przepisu doprecyzowana w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a dokładnie w wyroku TSWE z 17 lipca 2008 r. w sprawie C-94/07; 2. art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061) poprzez jego niezastosowanie i oparcie się na dosłownym brzmieniu zawartej pomiędzy skarżącym a [...] umowy z 25 lipca 2022 r., w sytuacji gdy ze zgodnego zamiaru i celu stron wynika, że łącząca strony umowa posiadała wszystkie cechy charakterystyczne dla nawiązania stosunku pracy, 3. art. 7, art. 75, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzącą do błędnego ustalenia, że przewozy wykonywane w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy przez kierowcę [...] nie miały charakteru przewozów drogowych na potrzeby własne, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosków odmiennych, a zawarta z [...] umowa z 25 lipca 2022 r. nazwana "umowa zlecenie [...] " stanowiła umowę incydentalną na okres 4 dni, kiedy to obie strony umowy chciały powziąć wiedzę odpowiednio odnośnie posiadanych umiejętności i zakresu powierzonych obowiązków, która to umowa w konsekwencji skutkowała zawarciem pożądanej przez ustawodawcę umowy o pracę; 4. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak dokonania wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji nierozstrzygnięcie o istocie sprawy w aspekcie wskazanych przez Skarżącego okoliczności indywidualizujących jego sytuację; 5. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do prawidłowości rozstrzygnięcia właściwych organów administracji, przez kierowaniem się jedynie literalną wykładnią przepisu bez uwzględnienia okoliczności towarzyszących danemu stanowi faktycznemu sprawy, które to okoliczności w tym konkretnym przypadku przemawiały za zasadnością odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej; 6. art. 189f § 1 pkt 1 K,p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wskazana regulacja nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy brak jest przeszkód do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, która zgodnie z celem ustawodawcy zapobiegać ma automatyzmowi w nakładaniu kar bez uwzględniania okoliczności danej sprawy. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna, została przez Sąd w całości oddalona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane przez GITD do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi uczyniono w tej sprawie decyzję GITD o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 15000 zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika przepisów lp. 6.3.17, 6.3.18, lp. 5.11.3, 5.11.2, 6.3.8, 6.3.16, 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W istocie pełnomocnik Skarżącego skoncentrował na podważeniu nałożenia na niego kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W świetle tej regulacji prawnej: Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. Nie jest w skardze podważany fakt, iż przedsiębiorca nie posiadał uprawnień na wykonywanie krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego. Strona posiadała natomiast zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., ważne bezterminowo, na przewozy drogowe na potrzeby własne. Wobec tak określonego przedmiotu zaskarżenia wyjaśniono w toku sądowej kontroli, iż w świetle art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; (...). Wskazany powyżej katolog warunków zaliczających przewóz do kategorii przewozów na potrzeby własne ma charakter łączny, a jednocześnie zamknięty. Poprzez tą pierwszą właściwość ustawodawca zaakcentował konieczność zaistnienia wszystkich wymienionych w normatywnej definicji cech, co powoduje że brak choćby jednej z nich wyklucza możliwość kwalifikacji wykonanego przewozu jako niezarobkowego na potrzeby własne. Przede wszystkim wskazany przepis wymaga, aby poddany weryfikacji pojazd był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Istotne jest tu więc to kto zasiada za kierownicą pojazdu, a nie to, kto znajduje się w tym czasie obok kierowcy. Już samo pojęcie przewozu na potrzeby własne zawiera w sobie element ścisłego powiązania celu przewozu z osobą wykonującą przewóz, czyli osobą kierującą pojazdem (zob. M. Rycak, 2.2. Pojęcie niezarobkowego przewozu drogowego [w:] Czas pracy kierowców. Zagadnienia prawne i praktyczne, Warszawa 2015, LEX). Nie podlega kwestii, że może nim być poza samym przedsiębiorcą przewozowym wyłącznie jego pracownik, a więc osoba odpowiadająca treści art. 2 K.p. W świetle art. 2 Kodeksu pracy, pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę (por. wyrok TK z dnia 18 października 1994r. sygn. akt K 2/94; OTK 1994/2/36). Innymi słowy, Sąd zobligowany przyjąć istnienie zupełności systemu prawnego uznał, iż pojęcie "pracownik" użyte w art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. oznacza pracownika w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, zatem taką osobą jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Pracownikiem nie jest w rozumieniu tej regulacji prawnej podmiot wykonujący zlecenie. Tymczasem akta tej sprawy potwierdzają, że przewozy wykonywane na rzecz Przewoźnika przez kierowcę [...] w okresie od [...] lipca 2022 r. do [...] lipca 2022 r. nie były wykonywane zgodnie z art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. w zw. z art. 2 K.p. przez pracownika. To zaś generowało po stronie Skarżącego obowiązek uzyskania odpowiednich pozwoleń administracyjnych na realizację transportu. Według Organu wskazany kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy lecz zleceniobiorcą. Dlatego nie została spełniona przesłanka pozwalająca na uznanie przewozów wykonywanych w tym okresie za przewóz na potrzeby własne – art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d.. Fakt wykonywania umowy zlecenia, a nie umowy o pracę klarownie potwierdza oświadczenie skarżącego przedsiębiorcy z dnia 15 marca 2023 r. oraz załączona do niego umowa zlecenia z 25 lipca 2022 r. zawarta pomiędzy [...]. Stanowisko GITD wyrażone w decyzji oraz w odpowiedzi na skargę względem sposobu interpretacji i zastosowania art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. oraz art. 2 K.p. jest słuszne i znajduje potwierdzenie nie tylko w przepisach u.t.d., ale także w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. NSA w wyroku z 9 listopada 2017 r., sygn. II GSK 349/16, LEX nr 2406165, podkreśla : mimo, iż ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "pracownik", to jak wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 18 października 1994 r., sygn. akt K-2/94 - OTK 1994/2/36), określenie to znajduje swoje legalne odkodowanie w art. 2 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) w skrócie k.p. Z treści tego przepisu wynika, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę (zob. wyroki NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10, z 28 marca 2008. II GSK 11/08, z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1655/06, opubl. w CBOSA, LEX). Zdaniem Sądu wniosek powyższy wzmacnia także wykładnia systemowa norm prawa publicznego, bowiem treść art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. jak również pozostałe przepisy tej ustawy nie są choćby w minimalnym stopniu zbliżone do art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 z późn. zm.), czyli przepisu który za pracownika, w rozumieniu tej ustawy, uważa także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym. Jeżeliby unormowanie art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. miało takie znaczenie jakie przypisuje mu Skarżący, to przepisy u.t.d., musiałby przyjąć konstrukcję choćby zbliżoną do tej jaka obowiązuje w systemie zabezpieczenia społecznego. Ponieważ takiej konstrukcji próżno się doszukać w u.t.d., to pojęcie pracownika należy wyjaśniać poprzez definicje kodeksową czyli art. 2 K.p. Także odwołanie się przez Skarżącego do wyroku ETS w sprawie o sygn. C-94/07 (wyrok TS z 17 lipca 2008 r., C-94/07, ANDREA RACCANELLI v. MAX-PLANCK-GESELLSCHAFT ZUR FÖRDERUNG DER WISSENSCHAFTEN EV, ZOTSiS 2008, nr 7B, poz. I-5939, LEX), nie mogło przynieść rezultatu oczekiwanego, bowiem w tym orzeczeniu, który dotyczył naukowca przygotowującego prace doktorska na podstawie umowy stypendialnej, Sąd jako pracownika w rozumieniu art. 39 TUWE, uznał osobę, która w ramach umowy wykonywała określone czynności pod kierownictwem instytutu i otrzymywała wynagrodzenie. Ich stosunek odpowiadał zatem stosunkom pracowniczym normowanym przepisami K.p. Umowa zlecenia różni się od umowy o pracę, tym że przyjmujący zlecenie posiada większą swobodę względem pracownika, gdyż nie łączy go ze zleceniodawcą stosunek pracy. Jego elementem jest wykonywanie pracy pod kierownictwem pracodawcy – art. 22 § 1 K.p. Umowa zlecenia o jakiej mowa w tej sprawie nie charakteryzuje się zaś takim charakterem zwierzchnictwa jaki łączy podmiot dający zlecenie i zleceniobiorcę. Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie wyłącznie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie – art. 734 § 1 K.c. Dlatego ponownie powtórzyć należy, że gdyby ustawodawca miał intencje poszerzyć katalog osób wykonujących przewóz na rzecz przedsiębiorcy o osoby związane z nim stosunkiem obligacyjnym zlecenia, to art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. posiadałby odpowiednie poszerzone brzmienie. W przekonaniu WSA nie doszło też do inkryminowanego naruszenia art. 189f § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest przeszkód do zastosowania wyrażonej w nim instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W świetle tej regulacji prawnej organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przekonanie prawne wynika z oceny, iż GITD prawidłowo rozważył regulację zawartą w przepisie art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Stanowi ona bowiem, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. Przytoczony przepis K.p.a. zawiera zatem odstępstwo od ogólnej reguły przewidzianej w art. 189a § 1 k.p.a., stanowiącej, że do administracyjnych kar pieniężnych stosuje reguły rozdziału IVa k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym tutejszego Sądu, jako utrwalone uznaje się stanowisko, iż przepisami odrębnymi wyrażającymi przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej są przepisy art. 92b i art. 92c u.t.d. Skoro art. 92b ust. 1 u.t.d. odrębnie reguluje wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, a art. 92c ust. 1 u.t.d. pozostałe przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, oznacza to że reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, jakimi jest w niniejszym przypadku ustawa o transporcie drogowym (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 248/21, LEX nr 3266857). Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 248/21, LEX nr 3266857, wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 248/21, LEX nr 3266857, wyrok WSA w Rzeszowie z 13 kwietnia 2023 r., sygn. II SA/Rz 1663/22, LEX nr 3570365). Sąd rozpatrując sprawę legalności decyzji GITD poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.