II SA/Rz 444/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Teresa Tochowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości - postanawia – odrzucić skargę. Przedmiotem skargi M.B. jest uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] podjęta przez Organ w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Rada Miasta [...] działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, ze zm., dalej "u.s.g."), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, ze zm., dalej "u.g.n.") w związku z art. 231 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, ze zm., dalej "k.c.") wyraziła zgodę na sprzedaż nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto [...], położonych w R. w obrębie 208 o łącznej powierzchni 0,2047 ha, oznaczonych jako działki: 1) 1063/6 o powierzchni 0,0054 ha, objęta KW nr [...], 2) 1065/3 o powierzchni 0,0074 ha, objęta KW nr [...], 3) 1067/6 o powierzchni 0,0003 ha, objęta KW nr [...]; 4) 1067/3 o powierzchni 0,0125 ha, objęta KW nr [...]; 5) 1069/5 o powierzchni 0,0377 ha, objęta KW nr [...]; 6) 1072/262 o powierzchni 0,1301 ha, objęta KW nr [...]; 7) 1064/3 o powierzchni 0,0113 ha, objęta KW nr [...] na rzecz właściciela budynku wzniesionego na wymienionych działkach i działkach sąsiednich wraz z urządzeniami. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że działki nią objęte, stanowiące własność Gminy Miasto [...], zostały trwale zabudowane częścią budynku oraz częścią garażu podziemnego wchodzącego w skład Galerii Handlowej [...] w R. Przedmiotowa inwestycja była realizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...], oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Wobec trwałego charakteru zabudowy przedmiotowych działek częścią obiektu budowlanego wskazanego powyżej, którego całkowita powierzchnia wg projektu wynosi 107.111,79 m2, a także z uwagi na fakt, iż wartość tego budynku znacznie przekracza wartość przedmiotowych działek należało przenieść własność działek na rzecz właściciela budynku. M.B. w dniu 18 stycznia 2017 r. wezwał Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa podnosząc obrazę art. 231 k.c. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie uchwałę M.B. zaskarżył ją w całości, domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem oraz przeprowadzenia na rozprawie uzupełniających dowodów z dokumentów - na okoliczności opisane w uzasadnieniu skargi. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art 13 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 231 k.c. Skarżący wskazał, że interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynika z faktu naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Uchwała narusza bowiem zasadę równości wobec prawa i równego traktowania obywateli. Dotyczy mienia wielkiej wartości, którym zadysponowała Gmina Miasto [...] z pokrzywdzeniem wszystkich członków gminy i z naruszeniem prawa, a nadto stwarza podejrzenie zaistnienia innych pozaprawnych okoliczności uzasadniających jej podjęcie. Interes prawny wywiódł także z faktu posiadania udziałów w A sp. z o.o., która na skutek podjęcia uchwały została pozbawiona prawa do żądania zwrotu nakładów poczynionych przez tą spółkę za zgodą Gminy [...] na nieruchomościach objętych uchwałą, co godzi w interesy majątkowe skarżącego, jako udziałowca Spółki. Ponadto uchwała pozbawia go, jak i każdy inny podmiot możliwości nabycia przedmiotowych nieruchomości w trybie przetargu. Uzasadniając naruszenie przedmiotową uchwałą art. 231 k.c. skarżący wskazał, że roszczenie o przeniesienie własności nie przysługuje posiadaczowi zależnemu, a jedynie posiadaczowi samoistnemu, a taki status posiada B sp. z o.o. Uzasadnienie uchwały zupełnie pomija przesłanki konieczne do zastosowania 231 k.c. Z treści uchwały nie wynika kto jest samoistnym posiadaczem w dobrej wierze, nie wynika też jaka jest wartość nieruchomości oraz poczynionych na nich nakładów, a tym samym brak jest podstaw do postawienia tezy o tym, że nakłady te znacznie przewyższają wartość nieruchomości. Uchwała pomija też fakt, iż nakłady te nie są odrębnym budynkiem, ale częścią garażu podziemnego oraz częścią Galerii Handlowej [...] i nie zostały w całości poniesione przez B sp. z o.o., ale także w części przez A sp. z o.o. Fakt ich poniesienia przez A sp. z o.o. nie jest kwestionowany przez właściciela nieruchomości, a Spółce przysługuje roszczenie o ich zwrot. Skoro z uzasadnienia uchwały nie wynika spełnienie przesłanek koniecznych do zastosowania art. 231 k.c., a powołane jako dowód dokumenty wręcz wykluczają istnienie tych przesłanek, to brak podstaw prawnych do zastosowania art. 13 ust. 1 u.g.n. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi z uwagi na zgodność zaskarżonej uchwały z prawem. Wyjaśniła, że podjęta uchwała była poddana kontroli organu nadzorczego, który nie znalazł podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Galeria nabyta została przez ww. Spółkę w drodze egzekucji komorniczej w trakcie realizacji w dacie uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt. [...], o przysądzeniu własności nieruchomości. Z chwilą uprawomocnienia się tego postanowienia doszło także wygaśnięcia wszelkich praw i skutków ujawnienia praw i roszczeń osobistych ciążących na nieruchomość, co wynika wprost z art. 1000 k.p.c. Spółka dokończyła inwestycję i uzyskała pozwolenie na użytkowanie oraz wystąpiła w dniu 6 września 2011 r. na drogę postępowania sądowego z powództwem o przeniesienie własności działek za wynagrodzeniem w oparciu o przepisy art. 231 k.c. Postępowanie w tej sprawie toczyło się przed Sądem Okręgowym w [...] pod sygn. akt [...]. Uchwała została podjęta w następstwie zawarcia pomiędzy Gminą Miasto [...] a B. sp. z o.o. przed Sądem Okręgowym w [...] prawomocnej ugody sądowej z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], na podstawie której Gmina zobowiązała się do przeniesienia na rzecz spółki własności działek określonych w ugodzie zabudowanych częścią budynku i częścią garażu podziemnego wchodzącego w skład Galerii Handlowej [...]. W pkt I ugody określono wynagrodzenie na rzecz Gminy Miasto [....]. Uchwała została podjęta w oparciu o art. 231 k.c., który określa przesłanki takiej formy zbycia nieruchomości, która nie jest powiązana z kwestią nakładów osób trzecich. Roszczenie o zwrot nakładów ma charakter wyłącznie cywilistyczny i może być dochodzone przed sądem powszechnym w ciągu roku od wydania nieruchomości wyłącznie przez B. sp. z o.o. Ponadto roszczenie to jest niezależne i niezwiązane z faktem wyrażenia przez Radę Miasta [...] zgody na sprzedaż nieruchomości objętych uchwałą. Zgodnie z przepisami u.g.n. wymagania dotyczące zbycia gruntu w formie przetargu odnoszą się tylko do umowy sprzedaży lub oddania nieruchomości w użytkowana wieczyste (art. 37 ust. 1 u.g.n.). W żaden sposób nie można zatem zakwalifikować zbycia nieruchomości na podstawie art. 231 § 1 i § 2 k.c. jako formy umowy sprzedaży lub oddania w użytkowania wieczyste, a art. 231 k.c. stanowi samodzielną podstawę prawną przeniesienia własności. Należy zatem uznać, iż organ w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami wyraził zgodę na zbycie nieruchomości nie wskazując, iż powinno to nastąpić w trybie przetargowym. Z obowiązujących przepisów nie wynika obowiązek wskazywania wartości działek oraz wartości naniesień, jak również podmiotu na rzecz którego dochodzi do zbycia nieruchomości. Przedmiotowe wartości wynikają z opinii biegłego sądowego. Skarżący w replice z dnia 7 czerwca 2017 r. na odpowiedź na skargę wyjaśnił, że działki objęte zaskarżoną uchwałą, jak również nakłady poczynione na tych działkach nie były przedmiotem egzekucji komorniczej. Ponadto ugoda, na którą powołuje się organ nie została wykonana i obecnie toczy się postępowanie z powództwa Gminy Miasto [...] o pozbawienia jej, jako tytułu wykonawczego, wykonalności (sygn. akt [...]). Ponadto skarżący nigdy nie podnosił, iż rozstrzygnięcie skargi ma dotyczyć zwrotu nakładów. W odpowiedzi z dnia 30 czerwca 2017 r. na replikę skarżącego Rada Miasta [...] reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wyjaśniła, że przedmiotem egzekucji komorniczej była jednie Galeria Handlowa, a nie były nią działki będące przedmiotem uchwały. Kwestie ewentualnego zwrotu nakładów są bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niemniej jednak wartość wynagrodzenia z tytułu przeniesienia własności nieruchomości wskazanych w ugodzie sądowej została już ustalona w toku postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dopuścił B sp. z o.o. z/s w [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W piśmie z dnia 4 września 2017 r. skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika dodatkowo zarzucił organowi naruszenie art. 18 ust. 2 w związku z art. 40 u.s.g. oraz art. 37 u.g.n. Wskazał, że zaskarżona uchwała nie może w żaden sposób nawiązywać do ugody zawartej w dniu 27 maja 2014 r. pomiędzy Gminą Miasto [...] .a B sp. z o.o. z uwagi na fakt, że przed Sądem Okręgowym w [...] Wydział I Cywilny toczy się postępowania w przedmiocie pozbawienia jej wykonalności zarejestrowane pod sygn. akt [...]. Skarżący wstąpił do tego postępowania w charakterze interwenienta ubocznego. Po drugie uchwała nie może stanowić podstawy do realizacji założeń wynikających z ugody ani regulować stanu prawnego nieruchomości także z tego powodu, że zarówno powództwo w przedmiocie pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego, jak i interwencja oparte są na zarzucie jej nieważności na podstawie art. 58 § k.c. w zw. z art. 37 ust. 1 u.g.n. jako, że została zawarta bez zachowania wymaganego trybu przetargowego na sprzedaż nieruchomości. Konsekwencją sprzedaży nieruchomości stanowiących własność gminy bez zachowania trybu przetargowego, jest nieważność umowy sprzedaży bądź innej umowy przenoszącej własność nieruchomości. Ponadto zawarcie ugody wymagało uprzedniego a nie późniejszego podjęcia uchwały. W piśmie z dnia 5 września 2017 r. B. sp. z o.o. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wyjaśniła, ze zgoda na sprzedaż nieruchomości wyrażona w zaskarżonej uchwale jest następstwem zawartej przed Sądem Okręgowym w [...] pomiędzy Gminą Miasto [...] oraz tą Spółką prawomocnej ugody sądowej z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...]. Wszczęcie tego postępowania wynikało z konieczności uregulowania stanu prawnego nieruchomości przylegających bezpośrednio do nieruchomości, na których wzniesiono budynek [...] zabudowanych zarówno przez A sp. z o.o., jak i przez B sp. z o.o., która była kontynuatorem rozpoczętej przez A sp. z o.o. inwestycji i nie miała świadomości, że inwestycja jest realizowana częściowo na terenach niestanowiących własności inwestora. W następstwem powyższego B sp. z o.o. wystąpił z powództwem do sądu powszechnego przeciwko Gminie Miasto [...] w oparciu o art. 231 § 1 K.c. Kwestia nakładów na nieruchomościach Gminy Miasto [...] nie ma związku z niniejszą sprawą pomijając już fakt, że skarżący nie ma żadnego interesu prawnego w zaskarżeniu podjętej uchwały. W toku rozprawy przez WSA pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodów z kopii wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. [...], kopii postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia [...] maja 2016 r. sygn. [...], oraz kopii protokołu z rozprawy odbytej przed Sądem Okręgowym w [...] z [...] lutego 2017 r., w sprawie o sygn. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd odrzucona, bowiem skarżący nie posiada interesu prawnego, który został naruszony postanowieniami kwestionowanej przez niego uchwały. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skargę w niniejszej sprawie wniesiono na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W myśl tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w chwili wniesienia skargi, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wniesiona do WSA skarga spełnia wszystkie wymogi formalne, warunkujące jej dopuszczalność w postaci zachowania terminu oraz wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Skarga dotyczy również aktu podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej. NSA w uchwale składu siedmiu z 6 listopada 2000 r., OPS 11/00 (ONSA 2001/2/52, Wokanda 2001/4/31, Wspólnota 2001/25/50), przesądził, że uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W niniejszej sprawie skarżona uchwała wyraża zgodę Rady Miasta [...] na sprzedaż działek należących do Gminy, a przez to że dotyczy majątku publicznego stanowi o wykonywaniu przez Organ zadań z zakresu administracji publicznej. Z przytoczonego wyżej przepisu u.s.g. wynika także, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko taki podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie, do którego odnoszą się postanowienia uchwały. W takiej sytuacji można mówić o wykazaniu przez skarżącego własnego interesu prawnego. Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że przez interes prawny rozumieć należy obiektywnie istniejącą potrzebę ochrony prawnej podmiotu, który takiej ochrony się domaga. Jednocześnie interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje jego sytuację prawną. Musi to być interes o charakterze osobistym, czyli zindywidualizowany i skonkretyzowany, dający się wprost powiązać z podmiotem kwestionującym akt organu gminy. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę, a więc skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dacie wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Naruszenie tego interesu nastąpi wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Sąd podkreśla, iż naruszenia interesu prawnego nie można wywodzić z ogólnych wartości czy zasad prawa. Innymi słowy, skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną zindywidualizowanego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji procesowej (por. postanowienia NSA : z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. II OZ 18/11; z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OZ 783/14). Wobec powyższego, kryterium "interesu prawnego" wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Skarżący opiera swój interes prawny na twierdzeniu, że został pozbawiony możliwości skorzystania z udziału w postępowaniu przetargowym dotyczącym sprzedaży działek wymienionych w treści skarżonej uchwały. W tym względzie powołuje się na art. 37 ust. 1 u.g.n., który stanowi: Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Zaskarżona uchwała stanowi oświadczenie woli Rady Miasta [...] o wyrażeniu zgody na sprzedaż działek, właścicielowi budynku na nich wzniesionego. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 231 § 1 K.c., który stanowi: Samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który wzniósł na powierzchni lub pod powierzchnią gruntu budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby właściciel przeniósł na niego własność zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem. Przez to została także zdaniem Skarżącego naruszona zasada równego traktowania obywateli przez organy władzy publicznej. Wskazać więc należy, iż Skarżącemu w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, jak również po jej podjęciu, nie przysługiwał tytuł własności do nieruchomości, których ona dotyczy, ani jakiekolwiek inne prawo rzeczowe, czy też prawo wynikające ze stosunków obligacyjnych. Nie zabudował on również przedmiotowych działek w oparciu o pozwolenie na budowę, czy też zgłoszenie. Skarżący nie wykazał również, że kiedykolwiek ubiegał się o nabycie od Gminy Miasto [...] tej nieruchomości. Strona nie podnosi, iż to jej przysługuje z mocy stosownych przepisów prawo pierwokupu, czy też prawo nabycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Twierdzi jedynie, że mogłaby wziąć udział w przetargu na zbycie tych działek, gdyby taki przetarg został zgodnie z powołanym przepisem art. 37 ust. 1 u.g.n przeprowadzony, zaś uchwała Rady tej możliwości go pozbawia. Tym samym, skarżący powołuje się na hipotetyczną sytuację, w której Organy Gminy mają zamiar zbyć działki i w tym celu organizują na podstawie przepisów u.g.n. przetarg. Należy wskazać, iż interes prawny musi być aktualny na dzień wniesienia skargi, nie zaś hipotetyczny, czyli dotyczący zdarzeń przyszłych i niepewnych. Przepis prawa, na który powołuje się strona skarżąc uchwałę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma bezpośrednio oddziaływać na konkretną, a nie na hipotetyczną sytuację wnoszącego skargę. Art. 37 u.g.n., ani żaden inny przepis prawa materialnego nie nakłada na radę gminy obowiązku zadysponowania nieruchomością w taki sposób jak tego oczekuje skarżący, nie rodzi też po jego stronie uprawnienia do wystąpienia ze skutecznym żądaniem, aby nieruchomość została właśnie jemu sprzedana. Dlatego strona niesłusznie wywodzi swój interes prawny z treści ogólnej i abstrakcyjnej normy art. 37 ust. 1 u.g.n. Również kopie dokumentów, na które powołuje się strona nie potwierdzają posiadania w niniejszej sprawie legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Skarżący nie może skutecznie wywodzić swego interesu z faktu toczących się postępowań sądowych pomiędzy Gminą Miasto [...] a Spółką B Sp. z o.o. Postępowania te nie dotyczą interesu prawnego skarżącego zarówno pośrednio jak i bezpośrednio. Bezskutecznie Skarżący powołuje się także na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. [...]. Orzeczenie to zapadło na podstawie art. 299 KSH, i w żaden sposób nie przyznaje ono skarżącemu jakichkolwiek praw do objętych uchwałą działek. Skarżący nietrafnie też powołuje się na interes majątkowy spółki A. sp z o.o., której jest udziałowcem. Spółka A sp. z o.o. jest zupełnie odrębnym od skarżącego podmiotem prawa, i stąd Strona nie może przypisywać sobie ewentualnych roszczeń majątkowych, jakimi ta Spółka dysponuje względem przedmiotowych działek. w polepszeniu sytuacji finansowej Spółki, jaką miałoby przynieść wykonanie przysługujących jej roszczeń do działek, nie ma charakteru prawnego lecz wyłącznie faktyczny. Wskazać tu również należy, że sama uchwała nie wspomina słowem o tych roszczeniach, dlatego twierdzenie o pozbawieniu skarżącego czy Spółki praw majątkowych w wyniku wykonania uchwały są bezpodstawne. Na marginesie dodać tu należy, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, art. 231 § 1 K.c. stanowi przepis szczególny o jakim mowa w art. 37 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n., co pozwala gminie na zbycie nieruchomości wchodzących w skład zasobu komunalnego bez obowiązkowego przetargu. Takim przepisem nie jest natomiast art. 231 § 2 K.c., gdyż określone w nim roszczenie nie przysługuje posiadaczowi nieruchomości lub innej osobie będącej potencjalnym nabywcą, a jedynie właścicielowi zabudowanej nieruchomości. (vide : wyrok WSA w Olsztynie z 21 września 2010 r., II SA/Ol 663/10, LEX, wyrok NSA z 25 luty 2011 r., sygn. I OSK 1983/10, CBOSA). Z tych względów uchwała Rady Miasta [...], wbrew przekonaniu skarżącego, nie dotyka w żadnym ze swych aspektów przysługującego mu interesu prawnego lub uprawnienia. Z tych powodów Sąd skargę odrzucił działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a i art. 101 ust. 1 u.s.g.