II SA/Rz 447/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Stanisław Śliwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy -skargę oddala- II SA/Rz 447/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego o pow. sprzedaży do 2000 m2, stacji transformatorowej prefabrykowanej małogabarytowej, parkingu oraz zjazdu z gminnej drogi publicznej, na działkach nr ewid. 2394/17, 2397, 2398/5 i 398/6 obręb [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 23 września 2011 r. Następnie D. R. oraz M. Z. i E. J. złożyli wnioski o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Po rozpatrzeniu wniosku D. R. Burmistrz Miasta [...] wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., - dalej w skrócie: "k.p.a.), a następnie decyzją z dnia [...] października 2012 r., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. ustalającej warunki zabudowy. W odniesieniu do wniosków E. J. i M. Z. zapadły natomiast postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W dalszej kolejności, wnioskiem z 18.11.2013 r. D. R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. o warunkach zabudowy, z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, tj. naruszeniem art. 76a § 2 k.p.a. Decyzja ta wydana została bowiem na podstawie kserokopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nie jak wymagają tego przepisy prawa, w oparciu o uwierzytelnione odpisy dokumentów. Zdaniem wnioskodawcy art. 76a § 2 k.p.a. uprawnia stronę do złożenia odpisu dokumentu, jednakże wprowadza również obowiązek potwierdzenia zgodności takiego odpisu z oryginałem przez notariusza, adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego. Obowiązek ten ma zastosowanie do wszelkich dokumentów, w tym prywatnych dokumentów składanych do akt sprawy, bowiem niepoświadczona kserokopia dokumentu nie może być uznana za dowód w sprawie. W dniu 6 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., powołując w podstawie prawnej przepisy art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm. – powoływanej dalej również w skrócie u.p.z.p.) Kolegium uznało wniosek strony za bezzasadny, gdyż nie podlegający rozpoznaniu w trybie nieważnościowym (art. 156 k.p.a.). Zdaniem Kolegium, rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem, a zatem w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego rozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, bowiem to organ administracji nadaje kształt formie prowadzonego postępowania dowodowego. Znaczna część informacji zawartych w złożonych przez inwestora kserokopiach była w posiadaniu organu (często innego wydziału, ale znajdującego się w strukturze tego samego urzędu), a organ kierując się względami celowości, szybkości, prostoty i zaoszczędzenia kosztów, nie oczekiwał biernie na dowody przedstawione przez stronę, tylko uwzględniał dokumenty przedstawione już wcześniej. Kolegium stwierdziło zatem, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji źródłowej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. R. zakwestionował stanowisko organu o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Burmistrza. Zdaniem odwołującego, organ rozpatrzył jego wniosek powierzchownie i nie podjął kroków w kierunku wyczerpującego rozpoznania sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2013 r. Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w poprzedniej decyzji, że organ administracji prowadzący postępowanie dowodowe jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także określa jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. Z przywoływaną przez wnioskodawcę zasadą oficjalności koresponduje zasada bezpośredniości, zobowiązująca organ do czerpania wiadomości o faktach z pierwszego źródła, dającego największe szanse dojścia do prawdy, a zatem – by korzystał z dowodów pierwotnych, bezpośrednich, nie zaś z dowodów pochodnych. Organ odwoławczy podał, że zarzuty formułowane przez wnioskodawcę mogły być one podnoszone w toku instancji, w postępowaniu odwoławczym. Nawet jeżeli przyjąć, że organ w toku postępowania pierwszoinstancyjnego korzystał z kopii dokumentów, uchybienia te nie mają wagi rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Kolegium, ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazało aby w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., obligujące do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., decyzja ta nie jest też obciążona żadną z pozostałych wad kwalifikowanych, powodujących jej nieważność, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., a zatem należało utrzymać w mocy decyzję własną o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie D. R. wniósł o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]: z dnia [...] lutego 2014 r. i z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r.. Zarzuty dotyczą naruszenia: 1) art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że wydano decyzję o warunkach zabudowy bez uzyskania wymaganego stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w sytuacji gdy to stanowisko miałoby wpływ na treść decyzji, 2) art. 76a § 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Burmistrza Miasta [...] decyzji w oparciu o kopie dokumentów, 3) szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: - art. 6, art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, a także przekroczenie swobodnej oceny dowodów poprzez przyznanie mocy dowodowej kserokopiom dokumentów, na podstawie których ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia i uznanie takiego stanu rzeczy za zgodny z prawem; - art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, przejawiające się uniemożliwieniem wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z pouczeniem o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7-dniowym skarżący otrzymał w dniu 20.12. 2013 r., a decyzję w przedmiocie jego wniosku wydano [...].12.2013 r., - art. 7, art. 28 i art. 61 § 4 k.p.a. poprzez nieuznanie za stronę postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] – Plac [...]. W zbieżnym postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zjazdu zlokalizowanego w podobnym miejscu Wspólnota ta została uznana za stronę postępowania. Nieuwzględnienie tego faktu niesie ryzyko wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem stanowi kolejna wadę proceduralną, którą należało uznać za rażące naruszenie prawa. W motywach skargi D. R. wskazał, że art. 76a § 2 k.p.a. uprawnia stronę do złożenia odpisu dokumentu, jednakże wprowadza również obowiązek potwierdzenia zgodności takiego odpisu z oryginałem przez notariusza, adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego. Obowiązek ten ma zastosowanie do wszelkich dokumentów, w tym prywatnych dokumentów składanych do akt sprawy, bowiem niepoświadczona kserokopia dokumentu nie może być uznana za dowód w sprawie. Wbrew temu co twierdzi Kolegium, dla rozpoznania wniosku skarżącego nie było konieczne ponowne rozpatrzenie sprawy ustalenia warunków zabudowy, a jedynie ocena samej decyzji i dokumentów, na podstawie których ją wydano. Niezależnie od powyższego rozpatrując wniosek inwestorów Burmistrz nie dostrzegł, że część tych dokumentów na dzień wydania decyzji utraciła ważność (warunki podłączenia inwestycji do sieci gazowej utraciły ważność w dniu 29 marca 2011 r.), a część z nich była w ogóle niepodpisana (pismo Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] sp. z o.o.). Nie bez znaczenia jest fakt, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpili M. C. i P. C. jako osoby fizyczne, zaś warunki przyłączenia planowanego przedsięwzięcia do sieci infrastruktury technicznej wydane zostały przez dysponentów tych sieci na FUH M. C., P. C. s.c. Tym samym uznać należało, że inwestor w ogóle nie dysponował zapewnieniami o możliwości przyłączenia inwestycji do niezbędnych sieci infrastruktury. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważność takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, dlatego też skarga została oddalona. W pierwszej kolejności należy podnieść, że postępowanie, w którym zapadły kwestionowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego - stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jest to postępowanie odrębne od tego, w którym podjęto źródłową decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Jego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej takim rozstrzygnięciem, lecz ustalenie czy nie jest ono dotknięte jedną z wad enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego, D. R. wskazał na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa – art. 76a § 2 k.p.a Zgodnie z tym przepisem strona może zamiast oryginału dokumentu złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Skarżący wskazuje, że ww. decyzja o warunkach zabudowy, wydana na wniosek M. C. i P. C., zapadła w oparciu o niepoświadczone kopie dokumentów dołączone do akt sprawy, co winno stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odpiera te zarzuty, wskazując, że podnoszone przez skarżącego uchybienia nie mają wagi rażącego naruszenia prawa i mogły być podnoszone w toku instancji – w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta [...]. Stanowisko to jest słuszne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Teza ta stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnej sprawie miało miejsce zwykłe naruszenie prawa, czy też naruszenie to ma charakter kwalifikowany, z którym przepisy wiążą skutek w postaci nieważności decyzji. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który jest stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto w przypadku naruszenia przepisów procedury, a takim przepisem jest art. 76a § 2 k.p.a., tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące, tzn. takie, które przekładają się na wady materialnoprawne decyzji. Zalicza się do nich oczywiste naruszenie zasad ogólnych k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania, jak np. naruszenie zasady dwuinstancyjności, udziału stron w postępowaniu, trwałości decyzji ostatecznych (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 958-959 i powołane tam orzecznictwo). Art. 76 § 2 k.p.a. dotyczy postępowania dowodowego, a ewentualne jego naruszenie może mieć wpływ na ocenę materiału dowodowego, stanowi zatem uchybienie przepisom postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a więc uchybienie nie mające charakteru rażącego, skutkującego uznaniem decyzji za nieważną. Prawidłowa jest zatem konkluzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, także z uwagi na brak zaistnienia innych przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie stanowi również przesłanki rażącego naruszenia prawa podniesiona w skardze okoliczność wydania decyzji o warunkach zabudowy bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W myśl z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków wymaga decyzja o ustaleniu warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 7 ostatnio cytowanej ustawy jedną z form ochrony zabytków jest utworzenie parku kulturowego, a jak wskazuje skarżący, działki objęte inwestycją położone są na obrzeżu Parku Kulturowego [...], w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów wpisanych do rejestru zabytków i objętych ścisłą ochroną konserwatorską wraz z otoczeniem – terenem Placu [...], przy którym ma być zlokalizowany budynek handlowo-usługowy, którego dotyczy kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy. Brak obligatoryjnego uzgodnienia wskazanego w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. stanowi przesłankę jednego z trybów nadzwyczajnych – jest to przewidziana w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania, nie zaś przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że tryby nadzwyczajne – wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji nie są wobec siebie konkurencyjne i nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ uruchomienie każdego z nich oparte jest na innych przesłankach, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. i dotyczy innego rodzaju uchybień i wad – zaistniałych w toku postępowania lub zawartych w samej decyzji. Tryby te mogą być natomiast uruchomione nawet w jednej sprawie, jeśli występują w niej przesłanki zarówno wznowienia, jak i stwierdzenia nieważności (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa. 2011, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.05.2007 r., III SA/Wa 614/07, Lex Nr 347793). Z podobnych względów nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji podnoszona w skardze okoliczność z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. - skierowanie decyzji o warunkach zabudowy do wszystkich osób zamieszkałych przy ul. [...] i Plac [...], podczas gdy zdaniem strony skarżącej przymiot strony w tym postępowaniu miały wyłącznie Spółdzielnia Mieszkaniowa i Wspólnota Mieszkaniowa. Należy zwrócić uwagę, że przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi w sytuacji skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, co oznacza nałożenie na adresata decyzji określonych praw lub obowiązków. W przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sytuacja taka miałaby miejsce, gdyby podmiot, na rzecz którego ustalono warunki zabudowy i do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu. Należy od tego wyraźnie odróżnić kwestię udziału stron w postępowaniu, która jest jedną z przesłanek wznowienia postępowania – określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i której mogą ewentualnie dotyczyć przedstawione powyżej zarzuty skargi. Na marginesie jednak zaznaczyć wypada, że sytuacja dopuszczenia do udziału w postępowaniu obok podmiotów, którym przysługuje przymiot strony, także innych, którym taki przymiot nie przysługuje, nie stanowi wady w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może natomiast rzutować na prawidłowość wydanych rozstrzygnięć w przypadku, gdyby te podmioty korzystały z nieprzysługującego im w istocie prawa strony i składały np. środki odwoławcze. Nie może też być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy fakt, iż wnioskodawcy występujący jako osoby fizyczne w toku postępowania przedkładali dokumenty adresowane do nich jako do wspólników spółki cywilnej, w szczególności gdy chodzi o uzgodnienie dotyczące uzbrojenia terenu. Istotne jest, by uzgodnienia te dotyczyły zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o warunkach zabudowy. Nie stanowi również podstawy stwierdzenia nieważności decyzji fakt, że przed jej wydaniem upłynął okres, na jaki zawarta była umowa dot. przyłączenia do sieci infrastruktury. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (który stanowi, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego), nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Takie zagwarantowanie może stanowić każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne, w którym uzgadnia się zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15.04.2008 r., IV SA/Wa 2480/07, Lex Nr 519041, z dnia 4.12.2008 r., IV SA/Wa 1361/08, Lex Nr 533147, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.05.2009 r., II SA/Kr 431/09, Lex Nr 562862, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4.12.2012 r., II SA/Po 255/12, Lex Nr 1235229). Sąd podziela też wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że przepisy u.p.z.p. nie uzależniają wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy od posiadania przez wnioskodawcę aktualnych warunków przyłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury, a do wydania decyzji pozytywnej wystarczające jest, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na wykonanie przyłącza do sieci (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19.09.2013 r., II SA/Sz 555/13, Lex Nr 1395570, wyrok NSA z dnia 25.06.2013 r., II OSK 428/13, Lex Nr 1378944). Analiza znajdujących się w aktach postępowania źródłowego, tj. dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy, dowodów, nie prowadzi zatem do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie został spełniony, a tym samym decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Skarga nie mogła zostać również uwzględniona z powodu wskazanego w niej naruszenia art. 10 k.p.a. polegającego na niedotrzymaniu 7-dniowego terminu na zaznajomienie się przez stronę z materiałami postępowania i możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest skuteczny, o ile skarżący wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157, uchwała składu 7 sędziów NSA z 25.04.2005 r., ONSAiWSA 2005/4/66). Uznając naruszenie art. 10 k.p.a. w kontrolowanej sprawie za nie mogące mieć istotnego wpływu na jej wynik, Sąd wziął pod uwagę, że skarżący takich konkretnych czynności nie wskazał, a organ badał zarzuty i argumenty podnoszone przez niego w toku całego postępowania, począwszy od wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż brak jest wskazanych w art. 145 § 1 P.p.s.a. podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.