II SA/Rz 468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 468/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi K. Z. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], którą: - uchylono w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami: gazowym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działkach nr ewid. 424/9, 422/9, 418/4 i 424/4 w miejscowości D., obręb [...] i jednocześnie - odmówiono K. Z. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami: gazowym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz instalacji wewnętrznej gazowej na działkach nr ewid. 424/9, 422/9, 418/4 przy ul. K. w D. Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., określanej dalej jako p.b.). Z decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że K. Z. w dniu 17 października 2006 r. złożył w Starostwie Powiatowym wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą na działkach nr ewid. 424/9, 418/4 i 422/9 w D. Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla K. Z. na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami: gazowym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działkach nr ewid. 424/9, 422/9, 418/4 i 424/2 w D., obręb [...] według projektu budowlanego opracowanego przez projektanta L. D. wpisanego na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. Z. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie postanowienia z dnia [...] grudnia 2006 r. nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i zatwierdzenie projektu budowlanego na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami zgodnie ze złożonym wnioskiem w sprawie i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołujący się zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 p.b. przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie jest możliwie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem strony, art. 35 ust. 3 p.b. wobec ustalenia, że wskazany przez stronę we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i zaakceptowany w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dojazd istniejącą drogą wewnętrzną z ul. S. nie spełnia wymogów tzw. drogi pożarowej, art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. przez przyjęcie, że dla uzyskania pozwolenia na budowę przedstawiony przez stronę projekt spełniać musi wymogi określone przez rozporządzenie z dnia 16 czerwca 2003 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w pkt. I uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2006 r. i jednocześnie w pkt. II odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami: gazowym, wodociągowym, kanalizacyjnym, kanalizacji deszczowej oraz instancji wewnętrznej gazowej na działkach nr 424/9, 418/4 i 422/9 przy ul. K. w D. W sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który po rozpoznaniu skargi K. Z. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 434/07 uchylił w/w decyzję Wojewody. W uzasadnieniu Sąd wskazał na brzmienie § 13 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. zwane dalej Rozporządzeniem). Naprowadził, że treść tego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że warunek naturalnego oświetlenia odnosi się do osi okna pomieszczenia przesłanianego, a więc do okna istniejącego na działce sąsiedniej budynku. Tymczasem organ odwoławczy odmawiając wnioskowi inwestora odniósł warunki z § 13 do przyszłych i hipotetycznych zamierzeń właścicieli działek sąsiednich czyniąc rozważania na temat ewentualnej rozbudowy istniejących już na sąsiednich działkach budynków mieszkalnych. Podniósł, że taka wykładnia wskazanego przepisu jest wadliwa, stanowi również ingerencję w konstytucyjną ochronę prawa własności i prawo zabudowy K. Z., zagwarantowane w przepisie art. 4 Prawa budowlanego. Niezależnie od wadliwej wykładni wskazanego przepisu według Sądu organ II instancji nie rozważył czy w sprawie nie zachodzi sytuacja objęta § 13 ust.4 Rozporządzenia; jeśli tak, to kwestie nasłonecznienia przy zabudowie uzupełniającej unormowane zostały w przepisie § 60 ust. 2 Rozporządzenia. Sąd stwierdził, że błędna wykładnia § 13 ust.1 Rozporządzenia ma ten skutek, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Sąd przesądził też, że z warunków zabudowy wynika, że dostęp do drogi publicznej istnieje. Sąd zalecił organowi, żeby przy ponownym rozpatrzeniu odwołania dokonał oceny naturalnego naświetlenia w odniesieniu do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, rozważył również czy nieruchomość ze względu na położenie nie kwalifikuje inwestycji do zabudowy śródmiejskiej, ze wszystkimi konsekwencjami z tym związanymi. Wskazał, że w aktach administracyjnych znajduje się opracowanie dotyczące tzw. "linijki światła", który to dowód nie został oceniony przy rozpoznaniu odwołania. Jednocześnie zakreślił organowi, żeby postępowanie w tym zakresie, jak również w odniesieniu do kwestionowanych uprawnień projektanta organ odwoławczy przeprowadził w trybie art. 136 k.p.a., przy zachowaniu gwarancji procesowych stron wynikających z przepisu art. 10 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 801/08 rozpoznając sprawę na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez S. i J. T., K. T. i Wojewody [...] oddalił te skargi. W toku prowadzonego przez Wojewodę postępowania odwoławczego od decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2006 r. S. T. i J. T. oraz K. T. przedstawili postanowienie Sądu Rejonowego w D. z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu powództwa J. i S. T. i zakazaniu pozwanemu K. Z. wykonywania służebności przejazdu samochodami osobowymi i ciężarowymi przez działkę nr 422/7 położoną w D. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o ochronę własności. W związku z powyższym Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w D. w sprawie z powództwa J. T. i S. T. o ochronę własności. Sąd Rejonowy w D. wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt [...] zakazał pozwanemu K. Z. przejeżdżania samochodami osobowymi, ciężarowymi oraz ciągnikami południową częścią działki nr 441/3 położonej w D. obręb [...] oraz działką nr 422/10 (powstałą z podziału działki 422/7) położoną w D. obręb nr [...]. Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt [...] oddalił złożone od tego wyroku apelacje. W związku z powyższym Wojewoda postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] podjął zawieszone postępowanie. Wojewoda po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. Z. decyzją dnia [...] marca 2011 r., opisaną na wstępie: - uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami: gazowym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działkach nr ewid. 424/9, 422/9, 418/4 i 424/4 w miejscowości D., obręb [...] i jednocześnie - odmówił K. Z. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami: gazowym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz instalacji wewnętrznej gazowej na działkach nr ewid. 424/9, 422/9, 418/4 przy ul. K. w D. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że zasadna jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji, jednak z innych przyczyn aniżeli powołał organ I instancji w decyzji objętej odwołaniem. Ocenił, że treść decyzji Starosty nie koresponduje z żądaniem inwestora, gdyż nie objęto całości zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku inwestora z dnia 17 października 2006 r. tj. wewnętrznej instalacji gazowej. Nadto decyzja organu I instancji obejmuje działkę nr 424/4, która nie była wymieniona we wniosku inwestora. Wojewoda wyeksponował, że mimo, iż projekt zagospodarowania działki spełnia wymagania warunków technicznych, to jednak naruszone zostały przepisy techniczne z powodu braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wskazał, że z odpisu księgi wieczystej KW nr [...] z dnia 14 grudnia 2006 r., wynika, że wnioskowana pod zabudowę działka nr 424/9 ma zapewniony dostęp do drogi publicznej m.in. przez ustanowioną służebność przejazdu i przechodu południowym krańcem działki nr ewid. 441/3 oraz całą szerokością i długością działki nr 422/7. Reasumując Wojewoda stwierdził, że mimo formalnego prawa służebności gruntowej – działka nr 424/9 nie posiada dostępu do drogi publicznej wskazanego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] oraz w projekcie budowlanym, wymaganego przepisem § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ma bowiem możliwości korzystania ze służebności z pominięciem fragmentu działki nr 441/3, z którego zakazano korzystania K. Z. w/w wyrokiem Sądu Rejonowego w D. Skargę na tę decyzję do WSA w Rzeszowie złożył K. Z. wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o jej zmianę w całości i zatwierdzenie projektu budowlanego na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami zgodnie ze złożonym wnioskiem w sprawie i udzielenie pozwolenia na budowę. Skarżący powtórzył zarzuty odwołania. W uzasadnieniu skarżący przedstawił analogiczne stanowisko jak w odwołaniu. Stwierdził m.in., że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego wraz z przyłączami. W jego ocenie nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania administracyjnego fakt, że toczyło się postępowanie sądowe dotyczące ochrony posiadania. Zdaniem skarżącego dojazd jaki został ustalony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wszelkie wymogi jakie określa art. 35 p.b. niezbędne dla inwestycji strony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie jest sądem władnym do rozstrzygnięcia sprawy niejako "za organy". W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest zasadna aczkolwiek z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Poza sporem jest wyżej przedstawiony stan faktyczny, chociaż strony wyciągają z tego stanu często odmienne wnioski. Na wstępie podkreślić należy, że w sprawie orzekał już tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2007 r. wydanym w sprawie II SA/Rz 434/07 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2007 r. stwierdzając m.in. że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przesądzone zostało pozytywnie dla inwestora, że działka 424/9 ma dostęp do drogi publicznej a powyższe wynika ze związania tą ostatnią decyzją organu wydającego pozwolenie na budowę, stosownie do przepisów art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd ten był w myśl art. 153 P.p.s.a. wiążący nie tylko dla organu lecz także dla Sądu aktualnie rozpoznającego sprawę. Jednakże takie związanie nie ma charakteru absolutnego, gdyż w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że dokonana przez sąd administracyjny ocena prawna nie ma mocy wiążącej w przypadku, gdy po jej wyrażeniu nastąpiła zmiana stanu prawnego bądź stanu faktycznego, które spowodowały nieaktualność wyrażonego poglądu. Pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2007 r. dotyczył m.in. dostępu działki 424/9 do drogi publicznej – ulicy K. przez działki 422/7, 441/3 i 422/9. Skargi kasacyjne Wojewody oraz S. T., J. T. i K. T. złożone od tego wyroku zostały oddalone przez NSA wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r. Po prawomocnym uchyleniu decyzji organu II instancji zaszły zmiany w stanie faktycznym sprawy. Niejako równolegle do sprawy administracyjnej, która dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami na działkach Nr 424/9, 422/9, 418/4 i 424 w D., toczyło się bowiem przed sądami powszechnymi postępowanie cywilne z powództwa J. T. i S. T. przeciwko K. Z. o ochronę własności – a nie jak twierdzi skarżący o ochronę posiadania. Rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w D. postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. zabezpieczył powództwo zakazując K. Z. wykonywania służebności w zakresie przejazdu samochodami osobowymi i ciężarowymi przez działkę 422/7 w D. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2009 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w D.: I. oddalił powództwo w części dotyczącej żądania zakazania pozwanemu przejeżdżania samochodami ciężarowymi, osobowymi i ciągnikami południową częścią działki 441/3 oraz całą szerokością działki 422/7 położonymi w D., II. w pozostałej części odrzucił powództwo, III. orzekł o kosztach postępowania. Po rozpoznaniu apelacji powodów od tego wyroku Sąd Okręgowy R. wyrokiem z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt [...]: 1. uchylił pkt I i pkt III zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w D. 2. w pozostałej części apelację oddalił 3. pozostawił Sądowi Rejonowemu w D. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w D. wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt [...]: I. zakazał pozwanemu K. Z. przyjeżdżania samochodami osobowymi, ciężarowymi oraz ciągnikami południową częścią działki nr 441/3 położonej w D. obręb nr [...] oraz działką 422/10 w tym samym obrębie. II. w pozostałej części oddalił powództwo, zaś w pkt III orzekł o kosztach postępowania. Rozpoznając sprawę na skutek apelacji obydwu stron postępowania Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt [...] oddalił obie apelacje. Ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] zatwierdził projekt podziału działki 422/7 na działki 422/10, 422/11 i 422/12. Jak wynika z mapy z naniesionym projektem podziału działka 422/10 graniczy z działką 423/2 będącą przedmiotem prawa własności S. T. i J. T. W aktach sprawy znajduje się także oświadczenie zarządcy drogi publicznej – ulicy K. w D. (działka 441/11 obr. [...]) – Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].10.2006 r. o możliwości połączenia: działki inwestora nr ewid. 424/9 z tą drogą poprzez działki 422/9, 422/7 i 441/3 obciążone zgodnie z zapisami w księdze wieczystej KW [...] służebnością przejazdu i przechodu. Według zarządcy przejazd będzie możliwy po dostosowaniu terenu do spełnienia funkcji drogi dojazdowej zgodnie z wymogami prawa budowlanego. Jak wyraźnie wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wyroków Sądu Rejonowego w D. oraz Sądu Okręgowego w R. sprawa, którą w/w sądy rozstrzygały była sprawą o ochronę własności, a nie – jak zarzuca skarżący o ochronę posiadania. Ostatni wyrok – sądu drugiej instancji z dnia 11 maja 2010 r. jest wyrokiem prawomocnym bo nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek zaskarżenia (art. 363 § 1 kpc). Zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego prawomocne wyroki sądu wiążą zarówno organy państwowe jak i inne sądy. Jest to tzw. prawomocność materialna, która oznacza dla podmiotów wymienionych w treści w/w przepisu konieczność uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Wojewoda był więc zobligowany do uwzględnienia istnienia i treści wyroku sądu powszechnego, w którym zakazano inwestorowi przejeżdżania przez działkę 422/10 powstałą z podziału działki 422/7 oraz południową częścią działki 441/3, samochodami osobowymi, ciężarowymi oraz ciągnikami. Była to nowa sytuacja, zaistniała w toku postępowania odwoławczego, skutkiem której przedstawiony na wezwanie organu I instancji projekt zagospodarowania działki 424/9 przestał spełniać wymogi stawiane przepisami prawa. Przejazd wskazanymi przez Sąd Rejonowy w D. w sentencji wyroku pojazdami przez południową część działki 441/3 i działką 422/10 "do" lub "z" działki inwestora rzeczywiście nie może być wykonywany mimo obciążającej te nieruchomości służebności gruntowej. Południowy kraniec działki 441/3 znajduje się między drogą publiczną – ulicą K. – oznaczoną jako działka ewidencyjna 441/11 a dawną działką 422/7. Nie jest możliwy przejazd pozostałą częścią szlaku służebnego bez przejazdu przez południowy kraniec działki 441/3 a przynajmniej ten przejazd do lub z drogi publicznej. Prawidłowo Wojewoda wskazał, że w tej sytuacji dla działki 424/9 nie można w tym miejscu urządzić dojazdu z drogi publicznej (w zasadzie można urządzić ale nie można będzie z niego korzystać), co w świetle art. 34 ust. 3 p.b. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. powodowało, że projekt zagospodarowania działki stał się niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi – konkretnie z § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a oświadczenie zarządcy drogi w świetle nowych okoliczności wynikających z wyroku sądu powszechnego także stało się nieaktualne. W § 14 w/w Rozporządzenia mowa jest bowiem także o dojeździe do działki. Ponieważ były to – jeszcze raz podkreślić należy- nowe okoliczności, które zaistniały dopiero w toku postępowania odwoławczego, a według przedłożonej przez inwestora decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2005 r. ustalającej warunki zabudowy, działka 424/9 ma inny- również określony w pkt III. 3. dostęp do drogi publicznej – przez działki 398/5, 424/2, 418/3, 418/4 i 422/9 w obr. [...] pasem o szerokości 5 m na mocy ustanowionej służebności (co wynika także z treści księgi wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w D. i aktu notarialnego z dnia 27.05.1998 r. Rep. A Nr [...]), ocenie Sądu należało przed wydaniem decyzji zastosować tryb przewidziany w przepisie art. 35 ust. 3 P.b. i wydać postanowienie dotyczące obowiązku usunięcia stwierdzonych niezgodności. Dopiero bezskuteczny upływ wyznaczonego inwestorowi terminu uprawniałby organ do wydania decyzji odmownej. Zaniechanie wyjaśnienia tych okoliczności wbrew przepisom prawa materialnego stanowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a więc naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a. co z pewnością mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W razie bowiem usunięcia niezgodności wyżej opisanej oraz przedłożenia oświadczenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b p.b. w odniesieniu od alternatywnego dojazdu, który przewiduje decyzja o warunkach zabudowy, nie istniałyby przeszkody do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Oczywiście taką możliwość otwierałyby dopiero odpowiednie zmiany projektu zagospodarowania działki, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120 poz. 1133 z późn. zm.). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne, które zaistniały dopiero w toku postępowania odwoławczego, powodujące, że wcześniejszy projekt, który spełniał wymagania przepisów art. 35 ust. 1 p.b. przestał je spełniać, w sytuacji gdy z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika możliwość alternatywnego urządzenia dojazdu do działki nr 424/9 z drogi publicznej, obligują organ do wyczerpania trybu przewidzianego w art. 35 ust. 3 p.b. Zaniechanie powyższego stanowi naruszenie przepisów, zwłaszcza przepisów art. 7, 77 § 1, oraz art. 9 k.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyżej omówione związanie także organów administracji oraz sądu administracyjnego prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, z którego wynika niemożność wykonywania służebności przejazdu określonymi w jego sentencji –południową częścią działki 441/3 oraz działką 422/10 powstałą z podziału działki 422/7, uczynił nieaktualnym pogląd prawny wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/RZ 434/07 ale w świetle treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie uniemożliwia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę co do zasady z powodu braku możliwości wykonania dojazdu, skoro możliwy jest dostęp innym szlakiem służebnym. Organy nie były zaś uprawnione do ignorowania okoliczności wynikających z prawomocnego wyroku sądu powszechnego. Bezzasadny jest zarzut skargi związany z powoływaniem się na wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia 8 czerwca 2009 r. który – powództwo J. T. i S. T. zostało oddalone a to z tego powodu, że wyrok ten został – jak wyżej wskazano – uchylony przez Sąd drugiej instancji a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Nie był to więc wyrok prawomocny, a tylko takie jak to wyżej wskazano mają charakter wiążący. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy wskazać, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana w sytuacji gdy nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Przepis art. 47 w/w ustawy nie ma w sprawie żadnego bezpośredniego zastosowania. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza jedynie czy nieruchomość, na której planowana jest inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, co nie jest tożsame z możliwością urządzenia dojazdu. Ten dostęp szlakiem służebnym przez działki 441/3, dawną 422/7 np. w zakresie przechodu istnieje przecież nadal. Nie mogą być natomiast tamtędy wykonywane przejazdy pojazdami opisanymi w wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia 12 lutego 2010 r. Z kolei przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. nie były podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Organ drugiej instancji po wniesieniu odwołania był zobligowany do rozpatrzenia sprawy na nowo co do istoty a nie tylko do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji organu I instancji. W sytuacji nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.