II SA/Rz 473/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej: A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: W skardze z dnia 14 marca 2016 r. profesjonalny pełnomocnik procesowy strony skarżącej: A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 złotych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody oraz powstania "trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków". Pełnomocnik podniósł ponadto, że ze względu na oceniane łącznie skutki wykonania wszystkich kar pieniężnych nałożonych na stronę skarżącą powstaje zagrożenie dla "bytu gospodarczego strony". Ponadto zdaniem pełnomocnika istnieje potrzeba funkcjonalnej wykładni art. 61 par. 3 p.p.s.a., zgodnie z którą ocenie powinny podlegać łączne ("skumulowane") skutki wszystkich decyzji nałożonych na podmiot skarżący, a nie tylko potencjalne skutki pojedynczej decyzji będącej przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 par. 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Konieczne jest zatem nie tylko powołanie się na konkretne (ściśle określone i skonkretyzowane) fakty związane z sytuacją danego podmiotu, lecz dodatkowo nieodzowne jest co najmniej uprawdopodobnienie istnienia tych okoliczności i ich znaczenia dla realizacji przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poza przytoczeniem przesłanek ustawowych oraz wskazaniem ogólnych okoliczności, które potencjalnie mogą uzasadniać przyznanie ochrony tymczasowej, nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności faktyczne, które świadczyłyby o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej (np. poprzez wyraźne określenie wpływu uiszczenia lub przymusowego ściągnięcia nałożonej kary na kondycję finansową Spółki poprzez powiązanie wysokości kary z aktualnym stanem aktywów Spółki wynikającym z bilansu) albo spowodowania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków (np. poprzez wyraźne wskazanie konkretnych okoliczności stanowiących skutki wykonania decyzji oraz uzasadniających ich kwalifikację jako "nieodwracalnych" lub "trudno odwracalnych"). W tej sytuacji samo powoływanie się na okoliczności związane z możliwą wadliwością zaskarżonej decyzji lub nawet "oczywistością naruszenia prawa" przez skarżone organy nie jest wystarczające dla uruchomienia kompetencji, o których mowa w art. 61 par. 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd zauważa również, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstaw do dokonywania na podstawie art. 61 par. 3 p.p.s.a. swego rodzaju oceny "skumulowanych skutków" wykonania wielu decyzji, które dotyczą z jednej strony tego samego podmiotu, z drugiej zaś – są związane z różnymi przedmiotami zaskarżenia (np. decyzjami administracyjnymi). Ewentualność uwzględnienia skutków łącznego wykonania wielu decyzji administracyjnych mogłaby pojawić się w razie zarządzenia przez sąd połączenia kilku oddzielnych spraw (art. 111 par. 2 p.p.s.a.) przed rozpoznaniem wniosków o wstrzymanie wykonania tych decyzji. Jeżeli natomiast chodzi o możliwość dokonania wykładni korygującej powyższych uregulowań ze względu na potencjalny stan naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa unijnego, to wypada jedynie zauważyć, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności zarzutów skargi i nie może bezpośrednio przesądzać na tym etapie postępowania, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja jest dotknięta wadami wynikającymi z naruszenia prawa Unii Europejskiej. Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd na podstawie art. 61 par. 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.