II SA/Rz 568/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 568/16 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: Spółka) jest wydana w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] listopada 2015 r. przeprowadzona została w miejscowości K. kontrola drogowa zestawu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...], którym w imieniu ww. przedsiębiorcy kierował M. W. Pojazdem realizowany był krajowy przewóz drogowy rzeczy (przejazd na pusto). Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół nr [...], wskazujący na stwierdzone w toku kontroli naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. W tych okolicznościach Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. decyzję nr [...], którą nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd, przewidzianą w lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.). Wyjaśnił, że w toku kontroli, podczas analizy danych pobranych z pamięci urządzenia – zamontowanego w ww. pojeździe tachografu cyfrowego nr [...] - stwierdzono, że ostatni odczyt danych był wykonany [...] sierpnia 2015 r. o godz. 15:43, a więc od ostatniego wczytania danych z pamięci urządzenia minęło 104 dni. Przedsiębiorca nie dopełnił zatem obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, co stanowi naruszenie lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 ze zm.), zgodnie z którym dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w zakresie nienależytego ustalenia stanu faktycznego oraz brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zawnioskowała o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Wskazała, że zagadnienie częstotliwości pobierania danych z tachografów uregulowane jest w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz z kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16), w którym maksymalny okres pobierania danych z tachografu został określony na 90 dni. W motywie 3 preambuły określono jednak, że przy obliczaniu maksymalnych okresów uwzględniać należy wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Wydana decyzja nie respektuje tego postanowienia. Organ nie określił dni zarejestrowanej działalności, lecz oparł się wyłącznie na dniach kalendarzowych. Opisaną na wstępie decyzją GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.06.102. z 11 kwietnia 2006 r.) oraz § 2 pkt 2 oraz § 4-6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 5 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 215, poz. 1410 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, obowiązkiem przedsiębiorcy było pobranie danych z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni. W czasie kontroli stwierdzono zaś, że termin ten wyniósł 104 dni. Ostatni bowiem raz dane z tachografu zostały wczytane w dniu [...] sierpnia 2015 r. o godz. 15:43 GITD wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych. Natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe realizuje § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych (...), zgodnie z którym dane z urządzenia rejestrującego pobiera się co najmniej raz na 90 dni. Zdaniem organu, dni w których kierowca nie wykonywał przejazdów lub też przedmiotowy pojazd nie był użytkowany, są tożsame z dniami zarejestrowanej działalności. Aktywność kierowcy rejestrowana jest jako odpoczynek lub przerwa. Nawet jeśli kierowca nie prowadził pojazdu, to zgodnie z przepisami o czasie pracy kierowców okres ten jest uwzględniany przy ustalaniu aktywności. Przepisy rozporządzenia z 2007 r. określają surowsze wymagania w zakresie sczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Przepisy rozporządzenia nr 581/2010 miałyby zastosowanie wówczas, gdyby Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania. W tej sytuacji organ uznał, że wbrew zarzutom odwołania, postępowanie prowadzone było z poszanowaniem przepisów K.p.a., stronie zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, dokładnie wyjaśniono stan faktyczny niezbędny do załatwienia sprawy oraz uczyniono zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nałożona kara była zatem zasadna. Z rozstrzygnięciem GITD nie zgodziła się Spółka, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a także naruszenie art. 92b ust. 1 i 2 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie. Z powyższych przyczyn strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, że termin zarejestrowanej działalności to termin odnoszący się do dni kalendarzowych. Jej zdaniem dni zarejestrowanej działalności to dni dotyczące zarejestrowanej działalności pojazdu, tj. aktywności pojazdu zarejestrowanej w pomięci tachografu cyfrowego. Chodzi o faktyczne okresy działalności prowadzonej z wykorzystaniem kontrolowanego pojazdu. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem skargi jest decyzja GITD, utrzymująca w mocy decyzję WITD o nałożeniu na skarżącego za stwierdzone w toku kontroli naruszenie karę pieniężną w wysokości 500 zł. Ustalony w sprawie przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie jest przez skarżącą Spółkę kwestionowany. Podnoszone przez nią argumenty zarówno na etapie postępowania administracyjnego (w poprzedzającym decyzję organu I instancji piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz w odwołaniu) jak i postępowania sądowego (w skardze) odnosiły się do zasadności nałożenia na nią kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących wczytywania wymaganych danych z urządzenia rejestrującego pojazdu – tachografu cyfrowego. Zarzut ten sprowadzał się do sposobu obliczania 90-dniowego terminu w jakim dane te powinny być wczytywane, tj. czy termin ten oznacza kolejne dni kalendarzowe (jak twierdził WITD i GITD), czy są to wyłącznie dni zarejestrowanej działalności (takie stanowisko prezentowała Spółka). Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno organ administracji drugiej jak i pierwszej instancji wadliwie oceniły naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, nakładając tym samym na Spółkę karę pieniężną o jakiej mowa w lp.6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. 500 zł, przewidzianą za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd. Podstawową regulacją odnoszącą się do obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego jest art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006; stosownie do jego treści, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Stosownie do treści art. 10 ust. 5 lit. c rozporządzenia nr 561/2006, Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w w/w rozporządzeniu Komisji Europejskiej z dnia 1 lipca 2010 r. nr 581/2010; w jego art. 1 ust. 3 zapisano, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. W pkt 1 preambuły tego rozporządzenia wskazano przy tym, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii (pkt 2). Wg zaś pkt 3 preambuły, określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Określenie częstotliwości odczytywania danych z tachografów cyfrowych i karty kierowcy pozostawiono państwom członkowskim (art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006). W myśl § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych, zmienionym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 215, poz. 1410), dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Ani to rozporządzenie, ani ustawa zawierająca upoważnienie do jego wydania (z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych, Dz. U. Nr 180 poz. 1494 ze zm.) nie precyzują, o jakie dni chodzi, tj. czy należy uwzględniać dni kalendarzowe, czy dni zarejestrowanej działalności kierowcy /pojazdu. Z ich treści, wg orzekających w sprawie organów – co znalazło odzwierciedlenie w wydanych decyzjach - wynika obowiązek sczytywania danych odpowiednio co 90 i 28 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010, które miałyby zastosowanie jedynie wtedy, gdyby Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania. Zauważyć jednak należy, że takie brzmienie wskazanego § 3 i 4 ustalone zostało już po wydaniu rozporządzenia nr 581/2010, zatem w ocenie Sądu, jego zapisy należy w całości wziąć pod uwagę. Zdaniem Sądu, analiza stanowiska GITD i WITD wskazuje, że przy wydawaniu decyzji przyjęły one błędną wykładnię regulacji dotyczących obowiązku sczytywania danych z tachografu cyfrowego. Błąd ten wynika z nieuwzględnienia zapisu pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010 stanowiącego, iż określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności (okres maksymalny może obejmować więc tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana). Preambuła ma o tyle istotne znaczenie, że wskazuje okoliczności wydania aktu, jego założenia oraz określa cele jakim powinien służyć, zatem powinna być brana pod uwagę przy wykładni jego przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia z 3 listopada 2015 r. II GSK 2396/14 wskazał, że przywołane wyżej rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał wczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. NSA stwierdził, iż naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym organ pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt (3) preambuły rozporządzenia są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Nie są to zatem wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem NSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Powyższe nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zarejestrowana działalność to działalność pozostająca w związku z obowiązkiem rejestracji tak danych na karcie kierowcy jak i w tachografie cyfrowym, a nie wszelka działalność podmiotu obejmująca wszystkie dni kalendarzowe prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało już m.in. w wyrokach: WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r. II SA/Sz 123/16, WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r. II SA/Rz 1556/14, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. III SA/Kr 745/14, WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2016 r. II SA/Gl 1028/15 i WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 kwietnia 2016r. II SA/Go 134/16. W okolicznościach sprawy znajduje to przełożenie na co najmniej przedwczesne przypisanie Spółce odpowiedzialności za naruszenia obowiązku wczytywania danych z pamięci zamontowanego w ww. pojeździe tachografu cyfrowego. Wobec stwierdzonej w toku kontroli ostatniej daty wczytania danych ([...] sierpnia 2015 r.), dzień kontroli ([...] listopada 2015 r.) faktycznie stanowił 104 dzień od tej daty (licząc dni kalendarzowe). Jak jednak podnosiła w toku postępowania Spółka, z tych dni należy wyłączyć 14 dni niezarejestrowanej działalności (brak aktywności kierowców), tj. [...] i [...]-[...] sierpnia, [...]-[...], [...]-[...] i [...] września oraz [...] i [...] października 2015 r. W sprawie nie zostało przez organy wyjaśnione, czy we wskazanych przez stronę skarżącą dniach faktycznie nie była wykonywana działalność podlegająca obowiązkowej rejestracji na kartach kierowców i tachografie cyfrowym pojazdu. W kontekście powyższych uwag dotyczących powiązania obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego pojazdu wyłącznie z dniami ich zarejestrowanej działalności jest to o tyle istotne, że potwierdzenie twierdzeń Spółki oznaczałoby, że przeprowadzona kontrola miała miejsce dokładnie w 90, a więc ostatnim dniu terminu do dokonania kolejnego wczytania danych z tachografu, co de facto oznaczałoby brak spełnienia przesłanek do wymierzenia kary za niewywiązanie się z tego obowiązku. W tym zakresie bez znaczenia byłoby, że do takiego sczytania nie doszło przed godziną rozpoczęcia kontroli (16:37), gdyż przepisy sankcję za brak wywiązania się z tego obowiązku wiążą dopiero z przekroczeniem terminu 90 dni, który w okolicznościach sprawy należy wiązać z upływem dnia [...] listopada 2015 r. (niezależnie od tego, jak wynika z informacji Spółki zawartej w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz z treści odwołania, taki odczyt w dniu [...] listopada 2015 r. – a więc w terminie - został następnie dokonany). W tej sytuacji brak jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności związanych z potencjalnymi przerwami w działalności skarżącego - nie skutkującymi obowiązkiem rejestracji danych na kartach kierowcy oraz tachografie cyfrowym, uniemożliwiał przypisanie mu odpowiedzialności za naruszenie obowiązku wczytywania danych cyfrowego urządzenia rejestrującego. Skutkowało to naruszeniem prawa materialnego w zakresie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych poprzez nadanie zwrotowi "co najmniej raz na 90 dni" znaczenia niezgodnego z treścią pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. Błędna wykładnia wskazanych przepisów wiązała się także z niewyjaśnieniem istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co poprzez uchybienie przepisom postępowania administracyjnego w postaci art. 7, 77 i 80 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Obligowało to Sąd do uchylenia wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę w przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku organy powinny uzupełnić materiał dowodowy i dokonać jego oceny z uwzględnieniem przedstawionej wykładni przepisów dotyczących terminu wczytywania danych z urządzenia rejestrującego (tachografu cyfrowego pojazdu), biorąc pod uwagę dni działalności rejestrowanej, a nie liczone jako kolejne dni kalendarzowe. O ile zaś w tym zakresie nie stwierdzą naruszenia o którym mowa w lp. 6.3.13. załącznika nr 3 do u.t.d., zasadne będzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. O kosztach postępowania (pkt II wyroku) - obejmujących uiszczony przez skarżącego wpis od skargi - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.