II SA/Sz 123/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. pismem z dnia [...] r. zawiadomił M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. , o zamiarze wszczęcia kontroli. W piśmie wskazano, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia [...] r. Jednocześnie wskazano jakie dokumenty przedsiębiorca winien przygotować w dniu rozpoczęcia kontroli. W dniu [...] r. r. podjęto czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy w S. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1414 ze zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz przepisów wspólnotowych, tj. rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.\ W wyniku kontroli organ ustalił, że przedsiębiorca dopuścił się szeregu naruszeń, które zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] r. Zawiadomieniem z dnia [...] r. przedsiębiorca został poinformowany o wszczęciu postępowania w zakresie następujących naruszeń: 1) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3) skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 4) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, 5) naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd, 6) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 7) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 a w wymaganym terminie, 8) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu , aktywności kierowcy lub przebytej drogi. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S., na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej również "u.t.d."., nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ stwierdził, że w przypadku czterech kierowców : G. P., D. B., B. i P. S. doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny. Za naruszenie to na podstawie lp. 5.1.1 i 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzono przedsiębiorcy łączną karę w wysokości [...] zł. Nadto doszło do naruszenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, przez kierowców: M. w dniach [...] o 18 minut, P. S. w dniach [...] o 43 minuty, K. G. w dniach [...] łącznie o 224 minuty, tj. 3 godziny i 44 minuty, J. B. w dniach od [...] o 2 godziny i 3 minuty. Organ ustalił również, że w dniu [...] r. w godz. 18.45 do godz. 20.59 kierowca prowadził pojazd posługując się kartą kierowcy należącą do P. B. Za naruszenia te w oparciu o l.p. 5.2.1. i 6.2.2, organ nałożył na przedsiębiorcę karę w łącznej wysokości [...] zł. Organ stwierdził nadto skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny. Na podstawie okazanych danych cyfrowych ustalono, że kierowca J. B. w dniach od [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 44 minuty ([...] r.), o 3 godziny i 36 minut ([...] ), 2 godziny i 2 minuty ([...] ), o 21 minut ([...] ), o 54 minuty ([...] ), o 19 minut ([...] ), o 3 godziny i 3 minuty ([...] ), kierowca D. B. w okresie od [...] o 1 godzinę i 52 minuty ([...] ), o 1 godzinę ([..] ), kierowca P. S. w dniach od [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 3 minuty ([...] ), kierowca G. P. w okresie od [...] r. o 2 godziny 36 minut ([...] ), o 1 godzinę 29 minut ([...] ), o 5 godzin 8 minut ([...] ), kierowca K. G. w okresie od [...] o 2 godziny 45 minut ([..] ), o 2 godziny 25 minut ([...] ), kierowca J. J. w okresie od [...] o 2 godziny i 44 minuty ([... ), o 43 minuty ([...] ), o 31 minut ([...] ), o 1 godzinę i 9 minut ([...] ), o 41 minut ([...] ), o 43 minuty ([...]). Za powyższe naruszenie przedsiębiorcy na podstawie lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 organ wymierzył przedsiębiorcy karę w wysokości [...] zł. Organ I instancji nałożył również karę w łącznej wysokości [...] zł z z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w związku ze stwierdzeniem naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, raz na 28 dni – stosownie do §§ 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.). Naruszenie to dotyczyło kart kierowców: J. B., J. J., P. S., D. B., G. P., M. M. i M. M.. Organ uznał także, że doszło do naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i na postawie l.p. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałoży na przedsiębiorcę karę w łącznej wysokości [...] zł. Organ wskazał przy tym, że stosownie do §§ 3, 5 i 6 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane te powinny być wczytywane co najmniej raz na 90 dni oraz w innych sytuacjach przewidzianych przepisami. W przypadku pojazdu o numerach rejestracyjnych [...] , został przekroczony 90 – dniowy termin wczytania danych. Jakkolwiek w dniu [...] r. samochód został zatrzymany przez [...] , to jednak w okresie poprzedzającym zatrzymanie od [...] r. pojazd był w S.. Za nieokazanie podczas kontroli danych z karty kierowcy potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu na podstawie lp.6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowych organ wymierzył kare w wysokości [..] zł. Naruszenie stwierdzono wobec kierowcy K. G., który zakończył pracę dla kontrolowanego przedsiębiorcy w dniu [...] r., natomiast brak danych dotyczył okresów aktywności w dniach od[...] . Za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i 8 a w wymaganym terminie- niezgłoszenie zdania i wycofania z użytkowania pojazdu o nr rej. [...] po przejęciu przez [...] w dniu [...] r., organ wymierzył na podstawie art.14ust. 1 pkt 1 oraz lp.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karę w wysokości [...] zł W toku postępowania ustalono również na podstawie okazanych danych cyfrowych nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w następujących pojazdach: nr rej. [...] . Organ uznał w części wyjaśnienia przedsiębiorcy, natomiast w trzech przypadkach, w odniesieniu do pojazdu o nr rej. [...] w okresach od [...] r. – 32 minuty na dystansie 21,3 km, w dniu 5 lipca 2014 r. 23 minuty na dystansie 19,1 km i 5 lipca 2014 r. 27 minut na dystansie 16,2 km stwierdził, że nie były to przejazdy w celach technicznych ( pora nocna) i na terenie prywatnym. Za naruszenie to przedsiębiorcy wymierzono karę na podstawie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości [...] zł. Organ I instancji opisując poszczególne stwierdzone naruszenia odwołał się do przepisów prawa i szczegółowo wyjaśnił na czym naruszenia owe polegały. Odnosząc się do naruszeń określonych w lp. 5.1.1, 5.1.2, 5.2.1., 5.2.2., 5.3.1. oraz 5.3.2. wskazał, że nie uznał wyjaśnień kierowcy J. B., który przyznał się do korzystania z karty kierowcy należącej do jego brata P. B. bez wiedzy pracodawcy. W wyniku postępowania ustalono, ze przedsiębiorca wykonywał wadliwie i w sposób niepełny nadzór nad kierowcami o czym świadczy używanie przez jednego z kierowców cudzej karty a także szereg naruszeń dotyczących czasu pracy popełnianych przez zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców. Przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności Podsumowując, organ wskazał również, że strona nie wiosła do protokołu kontroli, którego ustalenia stały się podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary, żadnych uwag i zastrzeżeń. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] r. M. M. złozył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 6 - 8 K.p.a. Podkreślał, iż jako przedsiębiorca prawidłowo realizuje i nadzoruje pracę zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców. Podnosił również, że organ nie uznał odpoczynków dzielonych na promie i nie uwzględnił warunków, w jakich kierowcy je odbierali. Organ nie podjął próby zbadania, czy warunki oferowane przez armatora wypełniały przesłanki wskazane w rozporządzeniu 561/2006. Stąd też w ocenie strony organ naruszył art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące i nierzetelne ustalenie stanu faktycznego. Odwołujący się wskazywał, że w wielu przypadkach stwierdzonych naruszeń norm czasu pracy przedłożył wydruki opisane w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Organ nie uznał tych wydruków odrzucając je z uzasadnieniem o braku należytej organizacji pracy. Nadto w ocenie strony interpretacja art. 12 rozporządzenia 561/2006 dokonana przez organ I instancji wykracza ponad treść tegoż przepisu oraz nadaje decyzji cechy dowolności. Odnosząc się do przekroczenia terminu na wczytanie danych cyfrowych M. M. podniósł, że istotny jest rodzaj dni, jakie należy brać pod uwagę przy obliczaniu terminu na ich wczytanie. Ustawodawca krajowy nie sprecyzował, czy obowiązek dotyczy dni kalendarzowych czy też innych. Zgodnie zaś z treścią rozporządzenia KE (UE) nr 581/2010 okresy na wczytanie danych cyfrowych dotyczą dni zarejestrowanej działalności. W ocenie strony terminy na wczytanie danych z kart kierowców i jednostek pojazdowych nie zostały przekroczone. W okresie kontrolowanym przez organ kierowcy korzystali z urlopów wypoczynkowych. Ponadto, odnosząc się do sczytania danych z pojazdu o nr rej. [...] wskazał, że przedłożył dowody wskazujące na brak możliwości pobrania danych cyfrowych w terminie. Pojazd ten został zarekwirowany przez służby [...] na polecenie firmy leasingowej. Dokumenty potwierdzające sytuację prawną spornego pojazdu przedłożył podczas kontroli. Pojazdem tym nie wykonywano przewozów a pojazd nie znajdował się w dyspozycji strony. W zakresie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym odwołujący się podniósł, że działanie organu I instancji jest nierzetelne a informacje zawarte w decyzji nieprawdziwe. Już pierwszego dnia kontroli organ otrzymał dokumenty wskazujące na zatrzymanie pojazdu przez służby kontrolne innego państwa. Przedłożone dokumenty precyzyjnie wskazywały datę zatrzymania pojazdu. Od tego momentu pojazd znajdował się w dyspozycji firmy leasingowej. Kierowcy umożliwiono jednorazowy dostęp do pojazdu w celu zabrania rzeczy osobistych. Podkreślił, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z zatrzymaniem pojazdu, stąd też w przypadku przejazdów, które były wykonywane kiedy pojazd znajdował się w dyspozycji firmy leasingowej strona nie powinna ponosić odpowiedzialności za braki w rejestrowaniu czynności. Organ I instancji nie ustalił bowiem, kto wykonywał przejazd pojazdem. Odwołujący się podnosił nadto, że organ nie wyjaśnił powodu odmowy zastosowania w sprawie art. 3 rozporządzenia 561/2006 dotyczącego wyłączenia z pod zakresu jego zastosowania. Odnosząc się do zarzutu prowadzenia pojazdu przy użyciu karty innego kierowcy M. M. podniósł, że przedłożył wyczerpujący materiał dowodowy w celu potwierdzenia braku odpowiedzialności i wpływu na działanie kierowcy. Organ pominął jednakże przedłożone dowody i odpowiedzialnością za zachowanie kierowcy obciążył przedsiębiorcę. Powyższe potwierdzono nadto w drodze przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, w którym J. B. przyznał się do używania karty swojego brata bez wiedzy pracodawcy. Odwołujący się zarzucił również, że w trakcie prowadzonej w przedsiębiorstwie kontroli doszło do naruszenia prawa, gdyż w dniu [...] r. kontrola prowadzona była przez osobę do tego nieuprawnioną, tj. D. W., który nie dysponował legitymacją służbową upoważniającą do wykonywania czynności służbowych. Okazał jedynie upoważnienie do kontroli. Fakt ten został potwierdzony przez organ I instancji w protokole kontroli, gdyż obok nazwiska ww. osoby nie wskazano numeru legitymacji służbowej. W ocenie strony tak poważne uchybienie przepisom ustawy o transporcie drogowym oraz przepisom ustawy o swobodzie działalności gospodarczej powoduje, iż całą kontrolę należy uznać za bezprawną. Skarżący wskazuje nadto, iż organ powinien był rozpatrzyć zgromadzony materiał dowodowy pod kątem zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr[...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio do 10 kierowców i wyjaśnił, ze zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy dla podmiotu zatrudniającego średnio do 10 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli nie może przekroczyć [...] złotych. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 4 powołanej ustawy za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3 uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Organ wyjaśnił również przesłanki zastosowania art. 92b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 organ ustalił na podstawie danych uzyskanych z bazy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz dokumentu stanowiącego wykaz pojazdów zgłoszonych do GITD ustalono, iż przedsiębiorca nie zgłosił zmiany danych do posiadanych uprawnień, tj. nie zgłosił faktu zdania i wycofania z użytkowania pojazdu o nr rej. [...] (data zdania pojazdu do[...] .). W związku z niedopełnieniem przez przedsiębiorcę obowiązku zgłoszenia organowi w ciągu 28 dni zaistniałych zmian polegających na wycofaniu przedstawionego powyżej pojazdu, zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych z tytułu naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Rozpatrując kwestię naruszenia przez przedsiębiorcę lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ przytoczył treść art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 8 ust. 1 - 4 i 8, art. 9 ust. 1 i art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Następnie stwierdził, że analiza danych cyfrowych okazanych w trakcie kontroli wykazała w odniesieniu do kierowcy J. B., że kierowca a skrócił dzienny czas odpoczynku o 44 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 02:04 dnia[..] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 16 minut od godz. 17:48 dnia [...] r do godz. 02:04 dnia [...] . W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym kierowca nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozp. (WE) nr 561/2006. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Kolejne skrócenie dziennego czasu odpoczynku tego kierowcy dotyczyła 3 godzin i 36 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 15:32 dnia [...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 5 godzin i 24 minuty od godz. 02:39 do godz. 08:03 dnia [...] . W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym kierowca nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Kolejna analiza danych wykazała, ze J. B. skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 2 minuty względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 06:26 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 58 minut od godz. 21: 28 dnia [...] r. do godz. 06:28 dnia [...] r. Kierowca odebrał trzy wcześniejsze skrócone odpoczynki dzienne w dniach [...] r., [...] ., [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Ww. kierowca skrócił również dzienny czas odpoczynku o 21 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 05:40 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin 39 minut od godz. 21:01 dnia [...] r do godz. 05:40 dnia[...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. J. B., na co wskazują dane cyfrowe skrócił również dzienny czas odpoczynku o 54 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 21:34 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 6 minut od godz. 13:02 do godz. 21:34 dnia[...] . Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Kierowca. J. B. skrócił dzienny czas odpoczynku o 19 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 04:01 dnia[...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 41 minut od godz. 19:20 dnia [...] . do godz. 04:01 dnia [...] . Nadto, ten sam kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 3 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 22:38 dnia [...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 5 godzin i 57 minut od godz. 16:41 do godz. 22:38 dnia [...] . Za powyższe naruszenia zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości odpowiednio [...] i [...] złotych. Kolejna analiza danych cyfrowych dotyczyła kierowcy D. B., który skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 52 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 07:52 dnia [...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 7 godzin i 8 minut od godz. 00:44 do godz. 07:52 dnia [...] . W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym kierowca nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozp. (WE) nr 561/2006. Do kontroli okazano wydruk sporządzony przez kierowcę, na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "przedłużony czas jazdy o 22 min. z powodu bookingu na prom w R. na godz. 22:15. Okres wakacyjny i problem z bookingiem na inną godzinę [...] " oraz wydruk sporządzony w dniu [...] . o godz. 23:37 (UTC) z adnotacją o treści: "zjazd z promu na najbliższy parking brak możliwości zaparkowania w porcie z powodu braku miejsc [...] ". W ocenie organu odwoławczego powyższe nie uzasadnia w sposób dostateczny przyczyn niewykonania odpoczynku w wymaganym wymiarze. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Na podstawie danych cyfrowych ustalono również, że kierowca D. B. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 04:02 dnia [...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin od godz. 20:02 dnia [...] do godz. 04:50 dnia [...] . W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym kierowca nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozp. (WE) nr 561/2006. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk, sporządzony przez kierowcę, na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "zakończenie w DK na przeprawie promowej wjazd i zjazd z promu oraz przedłużony czas pracy z powodu braku bookingu i okresu wakacyjnego [...] ". W ocenie organu odwoławczego powyższy wydruk nie wskazuje na nietypowe okoliczności, których ani przedsiębiorca ani kierowca nie mogli przewidzieć. Stąd też w niniejszym przypadku nie zachodzą wystarczające przesłanki do zastosowania art. 12 rozp. 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Z kolei analiza danych cyfrowych dotyczących kierowcy P. S. wskazuje, że kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 3 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 06:07 dnia[...]. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 5 godzin i 57 minut od godz. 13:57 do godz. 19:54 dnia[..] . W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym kierowca nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk sporządzony przez kierowcę, na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "w dniu [...] przerwana pauza z powodu wjazdu na prom o godzinie 22:15. Brak możliwości wjazdu na prom po pauzie z powodu braku wolnych miejsc (okres wakacyjny wzmożony ruch). WE 561/06/12". W ocenie organu odwoławczego powyższy wydruk nie wskazuje na nietypowe okoliczności, których ani przedsiębiorca ani kierowca nie mogli przewidzieć. Stąd też w niniejszym przypadku nie zachodzą wystarczające przesłanki do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych dotyczących kierowcy G. P. wskazuje, że kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 36 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 02:17 dnia [...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godzin i 24 minuty od godz. 19:53 dnia [...] do godz. 02:17 dnia [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Tenże kierowca, na co wskazują dane cyfrowe, skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 29 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 06:05 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 7 godzin i 31 minut od godz. 22:34 dnia [...] r do godz. 06:05 dnia [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych dotyczących kierowcy G. P. wskazała, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 8 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 02:22 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 3 godziny i 52 minuty od godz. 22:30 dnia [...] r do godz. 02:22 dnia [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych dotyczących kierowcy K. G. wykazała, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 45 minut względem normy 11 godzin (odnoszącej się do odpoczynku odbieranego na zasadach min. 3 godz. i min. 9 godz.) w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 00:54 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł w pierwszej części 5 godzin i 4 minuty (od godz. 05:19 do godz. 10:23 dnia [...] r.), a następnie w drugiej części 6 godzin i 15 minut (od godz. 18:39 dnia [...] r do godz. 00:54 dnia [...] .). Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Ten sam kierowca skrócił również dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 25 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się o godzinie 00:11 dnia[...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godzin i 35 minut od godz. 17:36 dnia [...] do godz. 00:11 dnia[..] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Z kolei analiza danych cyfrowych dotyczących kierowcy J. J. wykazała, że kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 44 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 05:04 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godzin i 16 minut od godz. 22:48 dnia [...] r do godz. 05:04 dnia [...] . W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym kierowca nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk, na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "Art. [...] przekroczony czas pracy wjazd na [...] zjazd w [..] DK. Dojazd do parkingu 22:50". Okazany wydruk nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że kierowca jak i przedsiębiorca nie mieli możliwości przewidzenia sytuacji opisanej przez kierowcę oraz że była to sytuacja wyjątkowa. Opisane przez kierowcę powody powstania naruszenia nie miałyby miejsca, gdyby przedsiębiorstwo z należytą starannością zaplanowało i zorganizowało pracę kierowcy. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Kierowca J. J. skrócił również dzienny czas odpoczynku: - o 43 minuty względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 07:14 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 10 godzin i 17 minut od godz. 21:00 dnia [...] r do godz. 07:17 dnia [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. - o 31 minut względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 08:28 dnia[...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 10 godzin i 29 minut od godz. 21:59 dnia [...] do godz. 08:28 dnia [...] r. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. - o 1 godzinę i 9 minut względem normy 1 1 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 08:28 dnia [...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 9 godzin i 51 minut od godz. 18:21 dnia [...] do godz. 04:12 dnia [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. - o 41 minut względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 08:44 dnia [...] r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 10 godzin i 19 minut od godz. 22:25 dnia [...] r do godz. 08:44 dnia [...] r. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. - o 43 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 23:38 dnia[...] . Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 17 minut od godz. 15:21 dnia [...] do godz. 23:38 dnia [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3 razy po [...] i [...] złotych. Skrócenie dziennych okresów odpoczynku jest zdaniem organu odwoławczego bezsporny oraz potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci danych cyfrowych. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości 7 [...] złotych z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu: o czas powyżej 15 minut do 1 godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę organ przytoczył przepisy art. 4 i art. 6 rozporządzenia nr 561/2006. Powołał się również na przepis art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, zgodnie z którym nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy G. P. wykazała, że "dzienny okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] r. o godzinie 07:38, a zakończył w tym samym dniu o godzinie 21:01. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez9 godzin i 45 minut. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 9 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 45 minut. Kierowca uprzednio przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach [...] r. oraz [...] r. Przedsiębiorca nie okazał wydruku uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy D. B. wykazała, że "dzienny okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] r. o godzinie 07:52, a zakończył w dniu [...] . o godzinie 00:44. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 51 minut. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 9 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 51 minut. Kierowca uprzednio przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach [...] . oraz [...] . Przedsiębiorca okazał wydruk sporządzony w dniu [...] . o godz. 18:32 (UTC) na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "przedłużony czas jazdy o 22 min z powodu bookingu na prom w R. na godz. 22:15. Okres wakacyjny i problem z bookingiem na inną godzinę [...] " oraz wydruk sporządzony w dniu [...] .o godz. 23:37 (UTC), na odwrocie którego zawarto adnotację o treści: "zjazd z promu na najbliższy parking brak możliwości zaparkowania w porcie z powodu braku miejsc [...] ". Organ I instancji nie uznał powyższych opisów za wystarczające i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Organ odwoławczy zważył z kolei, iż kierowca uprzednio przekroczył dopuszczalny 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach 25 oraz [...] . To zaś oznacza, iż w dniu [...] . już około godziny 17:00 kierowca powinien zakończył dzienny okres prowadzenia pojazdu, gdyż prowadził pojazd przez 9 godzin. Kierowca jednakże kontynuował jazdę aż do wjazdu na prom. Wskazać należy, iż przedsiębiorca planujący zadanie transportowe jest w stanie oszacować, iż kierowca wyjeżdżający z [...] i udający się do portu na terenie [..] w celu przeprawy promowej może przekroczyć dopuszczalny czas prowadzenia pojazdu. Stąd też w ocenie organu kierowca powinien był odebrać odpoczynek dzienny na terenie Niemiec i w dniu [...] . udać się w dalszą trasę. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Z kolei analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P. S. wykazała, że "dzienny okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] r. o godzinie 04:08, a zakończył w tym samym dniu o godzinie 18:37. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 9 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Kierowca uprzednio przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach [...] . oraz [...] . Organ odwoławczy przytoczył wyjaśnienia nadesłane przez przedsiębiorcę do powyższego naruszenia, z których wynika, że kierowca w dniu [...] . ([...] ) prawidłowo wykonywał pracę i prowadził pojazd przez 10 godzin. P. S. w dniu [...] . ([...] ) miał zaplanowane 9 godzin jazdy, które przedłużył o 3 minuty, a ponadto do naruszenia doszło w wyniku błędnej analizy lub pomyłki kierowcy, który był przekonany, że prawidłowo, drugi raz w tygodniu wydłużył czas jazdy dziennej. W ocenie organu, okazane dane cyfrowe potwierdzają przekroczenie przez kierowcę 9 godzinnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu w dniach 21 oraz [...] . Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który wskazywałby na przyczyny wydłużenia czasu jazy w dniach 21, [...] . Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J. B. i P. B. oraz danych z pojazdu o nr rej. [...] wykazała, iż J. B. "dzienny okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...] r. o godzinie 04:01, a zakończył w dniu. o godzinie 19:20. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 33 minuty. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 10 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 33 minuty. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J. B. i P. B. oraz danych z pojazdu o nr rej. [...] wykazała, iż J. B. "dzienny okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...] r. o godzinie 06:26, a zakończył w tym samym dniu o godzinie 21:28. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 54 minuty. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dopuszczalny 10 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 54 minuty. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy zważył, iż fakt przekroczenia przez kierowców dziennego okresu prowadzenia pojazdu jest bezsporny oraz potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci danych cyfrowych. Z uwagi na powyższe na stronę nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych (5x[...] zł, 1x[...] zł) z tytułu naruszenia lp. 5.1 załącznika ni 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut, organ przywołał przepisy art. 4 lit q i art. 7 i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Następnie po dokonaniu analizy danych kierowców stwierdził, że kierowca M. M. w okresie od godz. 15:16 do godz. 20:27 dnia[...] . prowadził pojazd przez 4 godziny i 48 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 18 minut. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 150 złotych. Z kolei kierowca P. S. w okresie od godz. 05:20 do godz. 14:33 dnia [...] r. prowadził pojazd przez 5 godzin i 13 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 43 minuty. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany wart, 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy K. G. wykazała, iż kierowca w okresie od godz. 13:10 do godz. 19:43 dnia [...] . prowadził pojazd przez 5 godzin i 53 minuty. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 23 minuty. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Ten sam kierowca w okresie od godz. 12:38 do godz. 19:42 dnia [...] r. prowadził pojazd przez 5 godzin i 43 minuty. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 13 minut. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.Powyższe naruszenia skutkowały nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. K. G. w okresie od godz. 00:11 do godz. 05:52 dnia [...] . prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 24 minuty. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.Z tego powodu nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 150 złotych. Z karty kierowcy K. G. wynikało również, że kierowca ten w okresie od godz. 16:17 do godz. 21:03 dnia[...] prowadził pojazd przez 4 godziny i 46 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 16 minut. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości w wysokości [...] złotych. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy K. G. wykazała rownież, iż kierowca w okresie od godz. 10:31 do godz. 15:40 dnia [...] r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 58 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 28 minut. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe skutkowało nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 150 złotych. Z karty kierowcy J. B. oraz z pojazdu o nr rej. [...] wynikało, iż kierowca w okresie od godziny 14:04 do godz. 20:58 dnia [...] r. prowadził pojazd przez 6 godzin i 33 minuty. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 3 minuty. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Organ odwoławczy za bezsporny uznał fakt przekraczania przez kierowców maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy i z tego powodu na przedsiębiorcę nałożył karę pieniężną w wysokości [...] złotych (8x150 zł, 9x200zł) z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Rozpatrując naruszenie przez przedsiębiorcę lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. która sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ w pierwszej kolejności przytoczył przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 a następnie art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców. Powołał się również na przepis art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Wskazał również przepisy § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 5 listopada 2010 r zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Następnie stwierdził, że analiza okazanych plików cyfrowych wczytanych z karty kierowcy K. G. jak również zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu wykazuje, że przedsiębiorca nie udokumentował aktywności kierowcy w dniach [...] r., tj. za 6 dni, co skutkowało naruszeniem polegającym na nieokazaniu do kontroli danych o okresach aktywności kierowcy i nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] złotych (6x[...] zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W wyniku kontroli organ ustalił również naruszenie lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Po przywołaniu treści 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, jak również art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia [...] r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, organ odniósł się do ustaleń dokonanych w stosunku do pojazdu o nr rej. [...] . Z udostępnionych przez przedsiębiorcę danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w ww. pojeździe wynikało, że dane zostały wczytane po raz ostatni w dniu[...] . Zgodnie z obowiązującymi przepisami przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego (co najmniej raz na 90 dni) wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. W myśl powyższego przepisu przedsiębiorca miał obowiązek wczytać dane z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w tym pojeździe w terminie do [...] . W oparciu o dokumenty zebrane podczas prowadzonej kontroli oraz dane z karty kierowcy J. B., który poruszał się pojazdem o nr rej. [...] w okresie poprzedzającym dzień [...] . ustalono, że w dniach[...] . - [...] . ww. pojazd był w S.. Przedsiębiorca miał więc możliwość wczytania danych z urządzenia rejestrującego przed wyjazdem w trasę, podczas której samochód został zatrzymany przez [..] w dniu [...] r. Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy zważył, iż bezspornym jest fakt niepobierania przez przedsiębiorcę danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego co najmniej raz na 90 dni, co skutkowało nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W kwestii naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych karty kierowcy karą pieniężną, organ przytoczył przepisy art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych. Do kontroli przedsiębiorca okazał dane cyfrowe: z cyfrowej karty kierowcy J. B., które zostały wczytane w dniach:[...] .,[...] .; z cyfrowej karty kierowcy J. J., które zostały wczytane w dniach:[...] .,[...] r.; z cyfrowej karty kierowcy P. S., które zostały wczytane w dniach:[..] ., [...] .; cyfrowej karty kierowcy D. B., które zostały wczytane w dniach:[...] .,z cyfrowej karty kierowcy G. P., które zostały wczytane w dniach:[...] ., z cyfrowej karty kierowcy M. M., które zostały wczytane w dniach: [ ..] .,z cyfrowej karty kierowcy M. M., które zostały wczytane w dniach:[...] . W ocenie organu przedsiębiorca uchybił 28 dniowemu terminowi na wczytywanie danych cyfrowych z kart ośmiu kierowców i z tego powodu nałożono karę pieniężną w wysokości 3 [...] złotych (7x[...] zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie aktywności kierowcy, predkosci pojazdu i przebytej drogi, organ powołał art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 oraz podał, że w dniu 2 marca 2015 roku wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tacłiografów stosowanych w transporcie drogowym, uchylający rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1 Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014, stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. W wyniku kontroli, na podstawie okazanych do kontroli danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego, stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy, wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w pojeździe o nr rej. [...] w dniach: - [...] Pojazdy, w których stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, nie podlegają wyłączeniom zawartym w przepisach art. 3 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jak również nie podlegają wyłączeniom ze stosowania przepisów cytowanego w niniejszym opisie naruszenia, rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85. Natomiast dane zapisane w pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego (tachografu cyfrowego) pt. "jazda bez prawidłowej karty kierowcy", jednoznacznie wykluczają istnienie tych danych na jakiejkolwiek karcie kierowcy. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych z tytułu naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca nie wskazał przyczyn, z powodu których nie okazała pełnych danych cyfrowych w trakcie trwającej w przedsiębiorstwie kontroli jak również przyczyn, z powodu których uchybiła terminowi na wczytywanie danych cyfrowych. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, albowiem strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Fakt przeszkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy kierowców czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Podkreślić należy, iż strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt prawidłowej organizacji zadań zlecanych swoim pracownikom. Strona w jakikolwiek sposób nie wykazała, aby zlecała kierowcom zadania do wykonania w sposób umożliwiający przestrzeganie norm czasu pracy. Podkreślić należy, iż przedłożone przez stronę dokumenty potwierdzające m.in. odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy są potwierdzeniem jedynie spełnienia wstępnych wymogów, jednakże to do przedsiębiorcy należy również umożliwienie kierowcy przestrzeganie tych przepisów. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedsiębiorca w wyjaśnieniach przedłożonych w toku postępowania wskazał, iż w ramach wykonywanego transportu drogowego kierowca korzystają z przepraw promowych relacji[....] . Powyższe relacje to około dwugodzinne przeprawy promowe, podczas których kierowcy nie mają dostępu do koi, ale mogą pozostać w kabinie pojazdu. Powyższa okoliczność została również potwierdzona w dniu 8[...] r. w toku przesłuchania w charakterze świadka M. M., pełniącego funkcję osoby zarządzającej w przedsiębiorstwie. Powyższe świadczy o tym, iż kierowca nie mieli dostępu do koi lub kuszetki w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ odwoławczy wskazał, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Przedsiębiorca powinien zatem organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków etc. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010r. określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni a dane z pojazdu co 90 dni. Z treści tego przepisu wynika obowiązek sczytywania danych co 90 dni kalendarzowych a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Organ wskazuje, że obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia wydanego na podstawie art. 23a ustawy o transporcie drogowym, które określają surowsze wymagania w zakresie sczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Podsumowując zasadnym jest nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w zakresie naruszenia obowiązku niesczytywania danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję. Organ odwoławczy wskazuje, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może uwolnić się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Odnosząc się do zarzutów strony w przedmiocie prowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie przez osobę do tego nieuprawnioną organ zauważył, iż zarzuty podnoszone przez stronę nie mają wpływu na ważność przeprowadzonej w przedsiębiorstwie kontroli oraz postępowania administracyjnego wszczętego w oparciu o jej wyniki. Wskazać należy, iż czynności kontrolne przeprowadzone zostały przez inspektora transportu drogowego A. B. w oparciu o upoważnienie nr [...] z dnia [...] r. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, w których na dokumentach powstałych w związku z prowadzoną kontrolą widnieje podpis oraz pieczęć inspektora. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ I instancji nie dopuścił się - w ocenie organu odwoławczego- obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości [....] zł, skarżący podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów: 1. art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 3. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, 4. art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 5. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji, 6. art. 92b ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie, 7. art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie, 8. art. 55 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, 9. art. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. W uzasadnieniu skargi M. M. podniósł, że organ zgromadził w postępowaniu materiał dowodowy wskazujący na prawidłową realizację zadań przewozowych i nadzór nad zatrudnionymi w przedsiębiorstwie kierowcami. Pod rozstrzygnięcie organów I i II instancji strona poddała, że naruszenia norm socjalnych, których dopuszczali się kierowcy, miały charakter drobny i nie wpływały negatywnie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Co istotne, duża część naruszeń norm wynikała z nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego i błędną ocenę materiału dowodowego, spowodowaną brakiem dokładnej analizy. Organy kontrolne nie uprawdopodobniły i nie udowodniły, że jakiekolwiek polecenia czy zadania powierzane kierowcom noszą znamiona zachęcających do naruszania norm socjalnych. Organ kontrolny nie przeprowadził wymaganych w takim przypadku czynności, np. przesłuchania kierowców lub skarżącego. Tym bardziej niezrozumiały jest fakt przeniesienia całej odpowiedzialności z tytułu naruszeń, których dopuścili się kierowcy, na przewoźnika. Zgodnie z treścią art. 12 Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 "pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. I dalej, "kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój", W zakresie stwierdzonych przez organ rzekomych naruszeń należy wskazać, że organ nie wykazał ani nie udowodnił, że w przypadku naruszeń doszło do zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ zastosował najprostszą z metod kontroli i ograniczył się do stwierdzenia nieokazania dokumentów uzasadniających odstępstwa od norm. Swoim postępowaniem i niedopełnieniem obowiązków organ naruszył szereg norm prawnych. Organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania kierowców, który miał kluczowe znaczenie dla sprawy w zakresie ustalenia prawidłowej organizacji pracy i braku wpływu przewoźnika na stwierdzone naruszenia. W związku z powyższym decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego powinna zostać uchylona. W odniesieniu do przekroczenia terminu odczytu danych z karty kierowcy oraz z urządzenia istotnym zagadnieniem jest rodzaj dni, które przywołuje przepis. Ustawodawca krajowy nie wskazał o jakie dni konkretnie chodzi: kalendarzowe, dni użytkowania urządzenia, dni użytkowania pojazdu, dni użytkowania karty w pojeździe czy może dni robocze. Organ przywołuje zapisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, które do życia zostało powołane na podstawie art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r, o systemie tachografów cyfrowych. Zgodnie z jego treścią dane z karty podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni, dane z urządzenia co najmniej raz na 90 dni. Zatem ustawodawca nie zaznaczył, że przepis dotyczy dni kalendarzowych. W tym miejscu nadrzędną jest zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego. Zgodnie z powyższą zasadą prawo unijne ma pierwszeństwo przed prawem krajowym państwa członkowskiego, państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić skuteczność prawa unijnego, krajom członkowskim nie wolno jest wprowadzać przepisów prawa kraj owego, które byłyby sprzeczne z prawem unijnym, a w razie sprzeczności przepisów prawa unijnego i krajowego, zastosowanie mają przepisy prawa unijnego. Odwołując się do zapisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców można przeczytać, że "określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". Podkreślenia wymaga fakt, że przepis krajowy nie może być sprzeczny z przepisem unijnym. Komisja Europejska nie pozostawia żadnego pola manewru i jednoznacznie wskazuje, że obliczanie terminów dotyczy wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zatem należy uwzględnić tylko te dni, które odnoszą się do dni pracy i rejestracji aktywności kierowcy. W przypadku przedmiotowej kontroli organ nieprawidłowo oszacował liczbę dni. Pominięcie przez organ – zdaniem skarżącego zapisów tak wielkiego znaczenia dla sprawy jest niezrozumiałe i co istotniejsze - niezgodne z prawem unijnym. Podkreślić należy, że w żadnym przypadku przepis krajowy nie odnosi się do dni kalendarzowych, a jedynie do "dni". Zatem uszczegółowieniem będzie w tym przypadku przepis unijny wskazany przez stronę. Próba uzasadnienia postępowania niezgodnego z prawem nieistniejącymi przepisami jest niedopuszczalna i prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się nadinterpretacji stanu prawnego. Wyznaczając termin w oparciu o wymyślony, fikcyjny stan prawny organ w sposób oczywisty naruszył normy prawne i nadał decyzji cechy dowolności. Decyzja uznaniowa musi być podjęta w granicach obowiązujących przepisów i nie może mieć cech dowolności. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) zajął w tej kwestii jednoznaczne stanowisko - działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności po stronie organów orzekających (wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. akt 820/81, opubl. ONSA z 1981 r. nr 1, poz. 57). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 par. 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, niepubl.). Obowiązkiem organu kontrolnego, który w tym przypadku został naruszony, jest prowadzenie postępowania i podejmowanie decyzji na podstawie i w ramach obowiązujących przepisów. Przed organem I i II instancji strona wykazała, że terminy wskazane przez kontrolującego zostały obliczone nieprawidłowo, a w przypadku uwzględnienia przepisów unijnych sankcja nałożona na przedsiębiorcę byłaby znacznie niższa. W związku z powyższym decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego powinna zostać uchylona. Podobny pogląd został zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015r. o sygnaturze: I SA/Rz 1556/14 W odniesieniu do naruszeń wskazanych pod lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym strona dowodziła, że nie ma obowiązku wystawiania zaświadczenia o działalności za odpoczynki dzienne kierowców. Obowiązek kompletnej rejestracji aktywności, wynikający z przepisów rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 spoczywa na kierowcach. Co więcej, z danych przedstawionych do kontroli wynika, że we wskazanych przez organ okresach kierowcy nie prowadzili pojazdów, a liczniki kontrolowanych pojazdów potwierdzają ten fakt. Najważniejszym jednak faktem było posiadanie przez stronę i udostępnienie w czasie kontroli ewidencji czasu pracy kierowców, z której jednoznacznie wynikało, że we wskazanych okresach kierowcy odbierali odpoczynek. Z niewiadomych przyczyn organ nie uwzględnił miesięcznych kart pracy kierowców, gdzie szczegółowo zewidencjonowano każdą aktywność kierowców. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców: 1. Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Organ ustalił stan faktyczny jedynie w oparciu o dokumenty wskazane w punktach 1, 2, 3 oraz 4, pominął istotne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego rejestry, wskazane w punkcie 5. Rejestry zostały udostępnione organowi wraz z dokumentacją kierowców w czasie kontroli. Zignorowanie ewidencji, która w sposób szczegółowy opisywała aktywność kierowców i z powodzeniem mogła zastąpić wpisy manualne kierowców czyni decyzje organu obydwu instancji wadliwe w stopniu wymagającym uchylenia. W odniesieniu do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu jazdy dziennej strona dowodziła, że niemal wszystkie wskazane przypadki mają jedną, wspólną przyczynę. Jest nią konieczność osiągnięcia przez kierowcę bezpiecznego miejsca postoju w celu odebrania odpoczynku dziennego lub tygodniowego. Co więcej, większość tych przypadków dotyczyło drobnych naruszeń mieszczących się w zakresie jednej godziny. Powyższe zachowania kierowców podyktowane były brakiem miejsca na parkingach i poszukiwaniem miejsca, w którym bez zagrożenia dla ludzi i ładunku istniała możliwość odbioru odpoczynku. Dodatkowym powodem nieprawidłowej kwalifikacji naruszeń norm jest nieprawidłowe rejestrowanie aktywności przez kierowców, którzy zaznaczają inne prace w czasie przerwy, często nieświadomie, w wyniku błędu. W przypadku naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdy bez przerwy organ nie uwzględnił istotnych dla prawidłowej kwalifikacji naruszeń okoliczności. Po pierwsze, do tego naruszenia dochodzi często z tego samego powodu, co już opisany, czyli konieczności osiągnięcia bezpiecznego miejsca postoju. Kierowcy starają się zmieścić w przepisowej normie, ale z uwagi na niewystarczająco rozwiniętą infrastrukturę drogową nierzadko nie są w stanie osiągnąć właściwego miejsca postoju w zakładanym czasie. Po drugie, organ kontrolny nie uwzględnił przy analizie naruszeń dopuszczalnego błędu tachografu cyfrowego, który w przypadku rejestrowania czasu aktywności wynosi jedną minutę. W związku z powyższym naruszenie polegające na przekroczeniu czasu jazdy o 16 minut powinno być kwalifikowane jako przekroczenie o 15 minut, a to z kolei nie jest sankcjonowane. Po trzecie, organ nie uwzględnił przy szacowaniu naruszeń czynnika ludzkiego, a dokładniej nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych przez kierowców. W niektórych przypadkach kierowcy wykazywali w sposób niezgodny ze stanem faktycznym swoją aktywność. Niestety dochodziło do sytuacji patowej, w której kierowca wykazuje nadmiar pracy, za którą przedsiębiorca musi zapłacić, niejako legitymizując nieprawidłowe praktyki kierowców. W odniesieniu do naruszeń dotyczących skrócenia odpoczynku dziennego strona wskazywała w czasie kontroli, że geneza powstania tych naruszeń pokrywa się bezpośrednio z powodami, dla których kierowcy dopuścili się przekroczenia czasu jazdy dziennej lub maksymalnego dziennego okresu pracy. Najczęściej jedno naruszenie jest wynikiem drugiego. Skoro kierowca przekroczył czas pracy lub jazdy z uwagi na konieczność dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju, to często, niejako w następstwie, nie zmieścił wymaganego odpoczynku w okresie 24 godzin od rozpoczęcia pracy. Dodatkowo z tym naruszeniem spotkać się można bardzo często w dniach, w których kierowcy wracają do domów na odpoczynki tygodniowe. Niestety nie sposób zmusić kierowcy, aby odbierał odpoczynek tygodniowy poza domem lub w pojeździe, co z punktu widzenia przepisów byłoby bardziej niedopuszczalne, niż drobne skrócenie odpoczynku dziennego. Przedsiębiorca podniósł, że trasy są planowane zgodnie z obowiązującymi normami, jednak niejednokrotnie na przeszkodzie stają niemożliwe do przewidzenia okoliczności związane z sytuacją drogową. Tej samej argumentacji użyto podczas postępowania wyjaśniającego, jednak organ I instancji zignorował stan faktyczny. Organ II instancji powielił błąd Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w związku z czym jego decyzja zasługuje na uchylenie. W wielu przypadkach strona przedłożyła jako uzasadnienie wydruki z opisami sporządzanymi przez kierowców. Te nie zostały jednak uznane przez organ, który jako powód ich odrzucenia wskazuje w każdym przypadku ten sam argument, że "wydruki nie udowadniają, że kierowca jak i przedsiębiorca nie mieli możliwości przewidzenia sytuacji opisanych przez kierowcę oraz że miały one charakter wyjątkowy. Opisane przez kierowcę powody powstania naruszenia nie miałyby miejsca, gdyby przedsiębiorstwo z należytą starannością zaplanowało i zorganizowało pracę kierowcy". Niestety organ nie uzasadnia, dlaczego odmówił uznania wydruków i nie wskazuje, jak należałoby sporządzić wydruki i je opisać, aby mogły one zostać uznane. Jednocześnie strona wskazuje, że przepis art. 12 Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 nie odwołuje się do wyjątkowego charakteru zdarzenia, zatem organ wykracza poza normę prawną i tym samym nadaje decyzji cechy dowolności. Stosując uproszczony mechanizm w odniesieniu do naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli wykresówki, danych z karty, z tachografu lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ w sposób oczywisty naruszył normy prawne i nadał decyzji cechy dowolności. Strona wskazywała na fakt, że dysponuje ewidencją czasu pracy kierowców, określoną w ustawie o czasie pracy kierowców mianem rejestrów opracowanych na podstawie innych dokumentów. Ponadto strona dysponowała zapisami urządzeń lokalizacyjnych systemu GPS, które również mogły posłużyć organowi jako dowody aktywności kierowców. Niestety organ postanowił ograniczyć kontrolę jedynie do ściśle określonych dokumentów, odmawiając mocy dowodowej innym. W związku z powyższym, z uwagi na ogromną wagę tego naruszenia i konieczność dokładnego ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, decyzja powinna zostać uchylona. W przypadku naruszenia wskazanego pod lp. 6.3.7 działanie organu jest nierzetelne, a informacje zawarte w decyzjach nieprawdziwe. Organ już na etapie kontroli w przedsiębiorstwie, pierwszego dnia kontroli, otrzymał dokumenty dotyczące zatrzymania jednego z pojazdów będących w dyspozycji strony na terenie Węgier. Zatrzymanie miało miejsce w związku z płatnościami względem firmy leasingowej. Przedłożone dokumenty precyzyjnie wskazywały datę zatrzymania pojazdu. Od tego momentu pojazd znajdował się w dyspozycji firmy leasingowej i, według wiedzy posiadanej przez stronę, tylko kierowcy umożliwiono jednorazowy dostęp do pojazdu, w celu zabrania pozostawionych w nim podczas konfiskaty rzeczy. Stronie nie udostępniono pojazdu w celu sczytania danych z tachografu. Pojazd znajdował się na terenie zamkniętym, chronionym przed dostępem osób nieuprawnionych, w tym strony. Organ nie wyjaśnił do końca wszystkich okoliczności związanych z zatrzymaniem pojazdu. W przypadku przejazdów pojazdu w okresie, kiedy znajdował się w dyspozycji firmy leasingowej, strona nie ponosi odpowiedzialności za braki w rejestrowaniu czynności, czy też jakichkolwiek innych naruszeń. Organ powinien określić, kto we wskazanym okresie wykonywał przejazdy pojazdem. Z uwagi na fakt, że organ I instancji nie zbadał dokładnie sprawy obydwie decyzje powinny zostać uchylone. Kwestie jazd wyłączonych zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 oraz Rozporządzeniu Rady (WE) nr 561/2006. Zgodnie z treścią artykułu 2 rozporządzenia 561/2006 ma ono zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Dalej, w art. 4 rozporządzenia 561/2006 czytamy, że "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W związku z powyższym w przypadku przejazdów bez kart nie był wykonywany przewóz drogowy. Do tych przewozów nie ma zastosowania rozporządzenie 561/2006, tym bardziej zastosowania nie mają przepisy dotyczące dokumentowania przewozów wyłączonych, wynikające z ww. rozporządzenia. Podobnie jest w przypadku przejazdów technicznych, związanych z testowymi przejazdami wykonywanymi np. po wizycie w serwisie. Organ nie uznał trzech zdarzeń jazdy jako przejazdów wyłączonych, wskazując jako jedyny argument fakt przejechanych kilometrów. Skarżący wskazał, że nie istnieje przepis, który uzależniałby kwalifikację przewozu wyłączonego w oparciu o ilość przejechanych kilometrów. Metodologia prawidłowej kwalifikacji przewozów wynika z przepisów i została wskazana przez stronę w wyjaśnieniach. Ponadto skarżący został w tej sprawie przesłuchany, zatem organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym pozwalającym na właściwą kwalifikację przewozów. Zgodnie z treścią art. 107. k.p.a. "decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (...)". W tym przypadku organ nie zawarł prawidłowego uzasadnienia faktycznego, ponieważ "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawd". Organ naruszył też art. 75. k.p.a. zgodnie z którym "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny". Podkreślenia wymaga, że skarżący nie tylko zakwestionował swoją odpowiedzialność, ale przedłożył wyczerpujący materiał dowodowy w celu potwierdzenia braku odpowiedzialności i wpływu na działanie kierowcy. Materiał, który był odpowiedzią na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w którym sam organ wskazał warunki zwolnienia strony od odpowiedzialności. Z niewiadomych przyczyn ten sam organ po otrzymaniu kompletnego materiału dowodowego nie uznał argumentów strony i postanowił, wbrew stanowi faktycznemu, ukarać stronę za naruszenie dokonane tylko i wyłącznie przez kierowcę. Takie działanie organu prowadzi do wniosku, że treść zawiadomienie o wszczęciu jest nieprawdziwa i wprowadza stronę postępowania w błąd. Skarżący kilkukrotnie zwracał w wyjaśnieniach uwagę organu na charakter zdarzenia, w szczególności na treść zeznań kierowcy, który dokładnie opisał i uzasadnił swoje działanie. Strona podkreśla, że decyzja organu musi opierać się na okolicznościach udowodnionych a nie domniemanych. Sam organ wskazuje w decyzji, że "w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy strona przedstawiła oświadczenie pana J. B., w którym kierowca ten przyznał się do korzystania z karty kierowcy należącej do brata pana P. B. bez wiedzy pracodawcy." Dodatkowo organ, na wniosek strony, przesłuchał kierowcę. W wyniku przesłuchania potwierdzono fakt użycia karty bez wiedzy przedsiębiorcy. Organ jednak stwierdził, że "osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie domyślała się, że używa on drugiej karty kierowcy, co poskutkowało zwróceniem uwagi w październiku" Zdaniem skarżącego, te ustalenia organu mijają się z prawdą. Co więcej sam organ używa pojęcia "domysłu", a nie pewności. Posiadanie systemu lokalizacji w pojeździe nie jest równoznaczne z obowiązkiem korzystania z niego w sytuacji, o której pisze organ. Oprogramowanie GPS nie informuje przewoźnika o użyciu przez kierowcę karty należącej do innej osoby. W związku z powyższym przypisanie odpowiedzialności za działania kierowcy ma charakter subiektywny i opiera się na nieprawidłowo ustalonym łub zignorowanym stanie faktycznym. Zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność. W związku z powyższym osoby inne niż inspektor nie są uprawnione do wstępu na teren przedsiębiorstwa, ani tym bardziej do prowadzenia jakichkolwiek czynności kontrolnych. W dniu kontroli, tj. 4 listopada 2014 r. doszło na ruszenia wskazanego wyżej przepisu, bowiem kontrola prowadzona była przez osobę nieuprawnioną, która nie miała prawa przebywać na terenie przedsiębiorstwa i nie dysponowała dokumentem upoważniającym do prowadzenia jakichkolwiek czynności służbowych - legitymacją służbową. Uchybienie przepisom ustawy o transporcie drogowym oraz przepisom ustawy o swobodzie działalności gospodarczej we wskazanym zakresie winno skutkować uznaniem całej kontroli za bezprawną. Skarżący podniósł również, że dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek sporządzania prawidłowego protokołu, spełniającego wymagania formalne i materialne, przeprowadzenia wyczerpującego postępowania administracyjnego i wydania decyzji zgodnej z obowiązującymi przepisami. Służy to ochronie strony postępowania przed próbami nierzetelnego zamieszczania w aktach danych niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem czynności, czy też z ustaleniami dokonanymi podczas tych czynności. Powołując się na przepis art. 92b ustawy o transporcie drogowym skarżący podniósł, że treść przedstawionych przez niego dokumentów oraz materiał dowodowy zgromadzony przez organ uzasadnia zastosowanie przytoczonej powyżej normy prawnej. W ocenie skarżącego, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć bowiem na etapie postępowania wykazał, że do naruszeń popełnianych przez kierowców i stwierdzonych przez organ doszło w wyniku nieprzewidzianych okoliczności, niemożliwych do uwzględnienia przy planowaniu zadań przewozowych. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę. Nie zgodził się z twierdzeniem organu, że nie przedstawił dowodów, które umożliwiałyby zastosowanie art. 92b oraz art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wszystkie argumenty i dowody potwierdzające spełnianie wymienionych w art. 92b wymogów były dostępne dla kontrolujących w siedzibie przedsiębiorstwa w postaci: obwieszczenia pracy, zasad wynagradzania, umów o pracę, aneksów do umów o pracę, upomnień, planów tras, dokumentacji potwierdzającej nadzór nad kierowcami, potwierdzeń dodatkowych szkoleń kierowców realizowanych przez zewnętrzny profesjonalny podmiot, gotowości do złożenia wszelkich wyjaśnień, gotowości do złożenia zeznań. Treść odpowiedzi na skargę, sporządzona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego potwierdza, w ocenie skarżącego, jedynie pobieżną analizę sprawy, ponieważ argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę z dnia 1 lutego 2016 r. nie koresponduje ze stanem faktycznym i posiadanymi przez stronę dokumentami. Podobne podejście organu odwoławczego, cechujące się ignorowaniem obowiązującego stanu prawnego, wynika z podejścia do terminów odczytu danych z urządzeń i kart kierowców. Argumentacja organu kontrolnego, wynikająca z przyjętej praktyki, niepopartej przepisami, znajduje uznanie w postępowaniu organu odwoławczego, jednak nie zgadza się z brzmieniem przepisów unijnych oraz orzecznictwem sądowym. Organ wdaje się w polemikę z przepisem zapominając o podstawowej zasadzie, która w przypadkach wątpliwych nakazuje przyjmować interpretację korzystną dla przedsiębiorcy. W ocenie strony przepis nie wymaga komentarza i jest jednoznaczny, natomiast możliwości dywagacji wynikają z niefortunnego tłumaczenia wersji angielskiej tekstu na wersję polską. Oczywiste jest, że w dniach, w których kierowca odbiera odpoczynki tygodniowe, urlop wypoczynkowy, urlop chorobowy lub przez dłuższy czas nie prowadzi pojazdu i nie wykonuje pracy dla pracodawcy, nie jest rejestrowana jego aktywność. Do pisma skarżący załączył raport dotyczący postoju pojazdu bez włożonej karty kierowcy. W czasie wskazanych postojów pojazdu żadna z kart kierowców nie znajdowała się w tachografie, a zatem na karcie kierowcy nie rejestrowano aktywności. Podobny pogląd został zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r. o sygnaturze: I SA/Rz 1556/14. Ostateczne stanowisko w sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z treścią prawomocnego wyroku NSA z Uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego stoi w całkowitej opozycji do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 29.01.2016 r., II GSK 2396/14. Skarżący ponownie zakwestionował przeprowadzenie kontroli przez osobę nieuprawnioną i zarzucił pominięcie tej kwestii w rozważaniach organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli była działalność prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa za okres od[...] . W oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Skarżącemu zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. W szczególności został mu doręczony protokół kontroli, w którym szczegółowo opisane zostały poszczególne nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Skarżącemu umożliwiono składanie dowodów wiążących się z działalnością transportową przedsiębiorstwa. Organ przesłuchał również M. M., zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie oraz kierowcę J. B.. Przedmiotem skargi M. M. uczynił naruszenie przepisów art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, przepisów prawa materialnego, tj. art. 55, art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414), zwanej dalej również "ustawą" oraz art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7,art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. sprowadzające się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niepodjęcie czynności niezbędnych dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności dotyczących obowiązku pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowcy, jak również zastosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 165/2014. Zarzuty skarżącego sąd uznał w części za zasadne i z tego powodu uwzględnił skargę. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, a wobec tego, ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność przedsiębiorcy w powyższym zakresie nie jest jednak odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny (por. wyrok TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, OTK-A 2002/4/50). Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Ustawodawca przewidział w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się między innymi w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (.art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy). Wskazane w tym przepisie przesłanki, zwalniające z odpowiedzialności, odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11 dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zastosowanie powyższego przepisu jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające i to na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych ich hipotezą (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 stycznia 2013 r., III SA/Wr 545/12- http://orzeczenia.ns.gov.pl ). Organ powinien zatem w każdym przypadku badać, czy w odniesieniu do konkretnego, stwierdzonego naruszenia zachodzą przesłanki, o których mowa w treści art. 92c ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy jak i organ I instancji zbyt lakonicznie odniosły się do zastosowania w sprawie powołanego wyżej przepisu przytaczając w treści uzasadnienia jedynie jego ustawowe przesłanki oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Jest to ocena dalece niewystarczająca do twierdzenia, że przy dokonywaniu oceny stwierdzonych naruszeń nie zaistniały okoliczności wymienione w tym przepisie. Zasadny okazał się zarzut niewłaściwej interpretacji § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Przepisy tego rozporządzenia stanowią realizację dyrektywy zawartej w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), zmierzającej do ujednolicenia maksymalnych okresów odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. W art. 1 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy, zaznaczając przy tym w pkt 3 preambuły do rozporządzenia, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. I tak w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazano, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Określenie częstotliwości odczytywania danych z tachografów cyfrowych i karty kierowcy pozostawiono państwom członkowskim, co wynika z art. 10 ust. 5 pkt a ppkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Wątpliwości interpretacyjne dotyczą pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". W ocenie organu do okresów wskazanych w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu należy wliczyć wszystkie, kolejno następujące po sobie dni kalendarzowe od dnia ostatniego pobrania danych z tachografu lub karty kierowcy. Skarżący wywodzi natomiast, że taka interpretacja przepisów jest nie do pogodzenia ze wskazaniem zawartym w pkt 3 preambuły rozporządzenia (UE) 581/2010, w którym mowa jest właśnie o dniach zarejestrowanej działalności, co sugerować by mogło, że nie chodzi o wszystkie dni kalendarzowe, ale tylko o te, w których pojazd lub kierowca był aktywny. W ocenie skarżącego oparcie się wyłącznie na literalnym brzmieniu przepisów rozporządzenia Ministra Transportu prowadziłoby do sytuacji, w których przedsiębiorca zmuszony byłby do odczytu danych z urządzenia pojazdów przez dłuższy czas wyłączonych z eksploatacji, jak również z kart kierowców, którzy nie wykonują zadań związanych z transportem. W orzecznictwie sądów administracyjnych również zarysowała się rozbieżność na tle interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II GSK 2396/14 (dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być interpretowane z pominięciem przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji ( UE ) nr 581/2010 rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. NSA stwierdził, iż naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, że dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem NSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Sąd II instancji podkreślił, że stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. W ocenie NSA wskazane przepisy rozporządzenia Komisji nie pozostawiają wątpliwości co do tej kwestii. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. w sprawie III SA/Kr 745/14, WSA w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 1028/15, WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie II SA/Go 134/16 (dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać zatem należy, że organ wadliwie ocenił naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę, opisane w lp.6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z powyższych względów wadliwie zostało ocenione również wykonywanie przez skarżącego obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd, opisane w lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w tym dotyczące pojazdu [...] , który został zajęty na żądanie firmy leasingowej na W.. Nie jest wystarczające twierdzenie organu, że pojazd przed zatrzymaniem w dniu [...] r. w dniach [...] był w S.. Organ winien był wykazać, że wczytanie danych z tachografu cyfrowego po dniu [...] r. nastąpiło po upływie 90 dni aktywności pojazdu. Takich ustaleń w obu decyzjach nie poczyniono. Organ nałożył na skarżącego karę w wysokości [...] zł za naruszenie opisane w lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, czyli nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień. Według ustaleń organu, przedsiębiorca nie okazał danych z karty kierowcy o aktywności kierowcy w dniach [...] r. ( 3 dni) oraz od [...] r. (3 dni), tj. do dnia, w którym rozwiązano z K. G. umowę o pracę. Skarżący wyjaśniał, że kierowca ten pozostawił pojazd i kluczyki od pojazdu, nie rozliczył się z firma E. i nie odebrał świadectwa pracy. Przedsiębiorca wyjaśniał w toku postępowania powody nieokazania danych z karty kierowcy K. G., który jak podał skarżący na rozprawie- porzucił pracę. Organ okoliczności tych nie uwzględnił nie podając powodów takiego stanowiska i ograniczając się do przytoczenia przepisów rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz rozporządzenia 3821/85. W ocenie sądu, taka argumentacja organów obu instancji jest niewystarczająca do uznania naruszenia opisanego w l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, które to naruszenie w opisanych okolicznościach sprawy nie jest typowe. Organ pominął całkowicie, że w świetle przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) posiadaczem karty kierowcy jest kierowca, na którego wniosek karta została wydana (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy), a jej właścicielem jest podmiot, który kartę wydał (art. 18 ust. 1 i 23 ust. 1 ustawy o systemie tachografów cyfrowych). Na posiadaczu karty kierowcy ciążą obowiązki określone art. 23 ust. 2 tej ustawy, a zatem ma on obowiązek: 1) niezwłocznie zawiadomić o jej utracie podmiot wydający karty; 2) zwrócić kartę do podmiotu wydającego karty, w przypadku: a) uszkodzenia karty, b) upływu terminu, na jaki karta została wydana, c) zmiany miejsca zatrudnienia - w przypadku technika warsztatu, d) zaprzestania wykonywania zawodu - w przypadku technika warsztatu, e) cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu - w przypadku technika warsztatu. Z kolei art. 24 ust. 4 pkt 7 ustawy o systemie tachografów cyfrowych nakłada sankcję na kierowcę, który odmówił okazania karty kierowcy na żądanie organu uprawnionego do kontroli. W ocenie sądu, powyższe regulacje nie normują jednak sytuacji, o której mowa w niniejszej sprawie, tj. nieokazania danych z karty kierowcy ze względu na porzucenie pracy przez kierowcę. Jakkolwiek obowiązek odczytania danych z karty kierowcy w przypadku rozwiązania stosunku pracy wynika wprost z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, to jednak obowiązujące przepisy nie dają przedsiębiorcy możliwości egzekwowania okazania przez kierowcę karty celem dokonania odczytu, gdy ten pracę porzuci. Należałoby więc przyjąć, że prawodawca założył, iż w każdej z opisanych w § 4 rozporządzenia sytuacji okazanie karty nastąpi dobrowolnie, bowiem leży to zarówno w interesie przedsiębiorcy jak i kierowcy. Z tych względów, sytuację jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, należałoby potraktować jako wyjątkową, której prawodawca nie przewidział a przedsiębiorca nie dysponuje instrumentami prawnymi umożliwiającymi wyegzekwowanie odczytu z karty. Nie sposób bowiem przyjąć, że przedsiębiorca zawsze jest w stanie przewidzieć zachowanie każdego pracownika, w szczególności, iż jego odpowiedzialność za dobór kadr zatrudnionych w przedsiębiorstwie sięga tak daleko, że w każdym przypadku, nawet najbardziej odbiegającym od normalnych zachowań, ponosi winę w wyborze, która z kolei uniemożliwia zastosowanie przepisów dopuszczających zaniechanie wszczęcia postępowania i nałożenia kary. Odnosząc się do naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy wskazać należy, że regulujący przedmiotową kwestię przepis unijny, tj. rozporządzenie nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. U.E. z 2006r., nr L102) dopuszcza możliwość odstąpienia przez kierowcę od przestrzegania obowiązujących przepisów w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. W takim przypadku obowiązkiem kierowcy jest wskazanie powodów takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z powyższego wynika jednoznacznie, że aby dane naruszenie mogło być uznane przez osobę kontrolującą jako uzasadnione odstępstwo od przestrzegania przepisów, warunkiem koniecznym jest wskazanie przez kierowcę powodów takiego odstępstwa na wydruku z urządzenia rejestrującego najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wskazanie przez kierowcę powodów odstępstwa najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój świadczy bowiem o tym, że kierowca ma świadomość popełnionego naruszenia i w sposób bieżący uzasadnia jego powstanie. Daje to także organowi kontrolnemu przekonanie, iż dokonuje analizy czasu pracy kierowcy świadomego obowiązujących go przepisów. Organ analizował wydruki z kart kierowców i tachografów oraz zawarte na nich opisy i większość z tychże uwzględnił. Nie umotywował natomiast wystarczająco z jakich względów opisanych przez kierowców powodów odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy nie uwzględnił. Nie jest wystarczające twierdzenie, że akty staranności przedsiębiorcy były niewystarczające do uwzględnienia powodów odstępstwa od norm czasu pracy. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnienia nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych przez kierowców oraz dopuszczalnego błędu tachografu cyfrowego podnieść należy, że pomiar czasu jest wykonywany przez tachografy cyfrowe z dokładnością wykluczającą powstanie jakichkolwiek błędów granicznych, natomiast przepisy ustaw o systemie tachografów cyfrowych czy o transporcie drogowym takich odstępstw nie dopuszczają. To nie organ lecz przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dyspozycji tej nie mieszczą się w szczególności sytuacje będące wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie szkolenia i dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji powołanych przepisów. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących, tym bardziej, że to on odpowiada za naruszenia kierowców odnoszące się do reguł czasu pracy. Takimi okolicznościami, co do zasady, nie może być nieuwaga czy brak umiejętności ( właściwego wyszkolenia) kierowcy skutkujące niewłączaniem przełącznika w urządzeniu rejestrującym czas pracy kierowcy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszeń skrócenia dziennego czasu odpoczynku, wniesionych zarzutów nie można uznać za zasadne. Przedsiębiorca w toku postępowania wnosił o uznanie odpoczynków odbieranych na promach armatorów realizujących przeprawy pomiędzy Niemcami i Danią, gdzie promy wyposażone są w strefy wypoczynku. Zgodnie a art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. Strefa wypoczynku tego wymogu nie spełnia. W trakcie kontroli ustalono również, że kierowca J. B. skrócił dzienny czas odpoczynku a nadto, że używał karty kierowcy P. B.. Wyjaśniał w trakcie postępowania, że oszczędzał czas i zależało mu na szybszym powrocie do domu. Podał również, że zarządzający transportem M. M. nie sprawdzał kierowców, którzy wykonują bardzo dobrze pracę, a on do takich należy ( protokół z przesłuchania świadka z dnia [...] r. – akta adm.- k. 240-241). Posługiwanie się przez zatrudnionego u skarżącego kierowcę dwoma kartami kierowcy oraz popełnianie naruszeń przestrzegania czasu pracy świadczy o braku bieżącego nadzoru przedsiębiorcy nad pracą tego kierowcy. Analiza tras, czasu ich pokonywania, przerw w prowadzeniu pojazdu czy wykorzystywania odpoczynku, dodatkowo przy wykorzystaniu systemu GPS o czym zapewniał przedsiębiorca, pozwala na wykrycie nieprawidłowości i stwarza możliwość ich wyeliminowania jeszcze przed podjęciem czynności kontrolnych. Skoro przedsiębiorca nie kontroluje na bieżąco kierowcy, który w jego ocenie bardzo dobrze wykonuje prace, to okoliczność ta nie może stanowić podstaw do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia w zakresie przestrzegania czasu pracy kierowców. Nadto, twierdzenie przedsiębiorcy o braku wiedzy o posługiwaniu się przez J. B. dwoma kartami kierowcy jest argumentem nie zasługującym na uwzględnienie tym bardziej, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca jednak dysponował wiedzą o tym fakcie, albowiem zwrócił kierowcy uwagę na zaprzestanie stosowania niedozwolonych praktyk, jednak nie podjął żadnych zdecydowanych działań zmierzających do ich całkowitego wyeliminowania. Kwestią niewyjaśnioną zarówno w trakcie kontroli jak i w przeprowadzonym postępowaniu pozostaje kwestia rzeczywistego czasu pracy J. B., skoro posługiwał się jednocześnie dwoma kartami kierowcy. Odnosząc się do zarzutu udziału w kontroli osoby nieupoważnionej wskazać należy na przepis art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Kontrolę w przedsiębiorstwie skarżącego przeprowadzała inspektor transportu drogowego na podstawie upoważnienia i po okazaniu legitymacji służbowej oraz pracownik ZWITD na podstawie upoważnienia. Przepisy powołanej wyżej ustawy oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie określają, ile osób ma wykonywać kontrolę w przedsiębiorstwie. Wykonywanie tejże przez prawidłowo umocowanego inspektora czyni tę kontrolę ważnie przeprowadzoną, natomiast obecność w toku kontroli osoby nie posiadającej dostatecznego upoważnienia skutkuje wyłącznie odpowiedzialnością służbową. Reasumując, stwierdzić należało, że wniesiona skarga we wskazanym wyżej zakresie jest uzasadniona. Organ odwoławczy nie zrealizował w pełni obowiązku pełnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy a uzasadnienie decyzji jest nadmiernie szablonowe i w części argumentacyjnej nie zawiera praktycznie danych indywidualizujących sprawę. Skutkuje to uznaniem zasadności zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a., przy czym podkreślić należy, że odpowiedź na skargę nie może stanowić uzupełnienia zaskarżonej decyzji albowiem pełni zupełnie inną rolę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze zarzuty, które sąd uwzględnił, uzasadnione jest twierdzenie skarżącego dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, ), albowiem wnikliwa analiza akt administracyjnych jest podstawą do sformułowania wniosku, że organy orzekające w sprawie nie dochowały nałożonych przez ustawę obowiązków proceduralnych. W świetle uznania zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązków opisanych w lp.6.3.11 i 6.3.12 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, za zasadne należało uznać naruszenie art. 91 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Mając na uwadze powyższe rozważania sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawna wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, ponownie rozpatrzy sprawę oraz dokona oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a następnie uzasadni rozstrzygnięcie zgodnie z art. 107 K.p.a., nie tracąc z pola widzenia, że jest to rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej.