II SA/Rz 569/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z.M. reprezentowanego przez radcę prawnego W.S. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2010 roku – uzupełnionym w dniu 28 września 2010 roku – T.S. i W.K. zwrócili się do Wójta Gminy I. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "budowie budynku usługowego dla potrzeb montażu i konserwacji agregatów chłodniczych do naczep i samochodów chłodni wraz z częścią biurowo-socjalną oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą" na działce 1722/2 w miejscowości O. – G.I. i 614/2 i 615/1 w miejscowości K. – Gmina [...], które zgodnie z § 3 ust 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. nr 257 poz. 2573) kwalifikuje się jako planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 roku, nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. nr 199 poz. 1227 ze zm.; dalej w skrócie: "u.i.ś.) wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Analogiczne w treści postanowienie nr [...] wydał w dniu [...] listopada 2011 roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [....]. Działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "Kpa") i art. 63 ust. 2 u.i.ś. Wójt Gminy I., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 roku stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "budowa budynku usługowego dla potrzeb montażu i konserwacji agregatów chłodniczych do naczep i samochodów chłodni wraz z częścią biurowo-socjalną oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą" na działce 1722/2 w miejscowości O.– Gmina [...] i 614/2 i 615/1 w miejscowości K. – Gmina [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 roku, nr. [...] Burmistrz [...] ostatecznie uzgodnił projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Podaniem z dnia 12 października 2011 roku Stowarzyszenie "[...]" w B. zawnioskowało o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 roku Wójt Gminy [...] pozostawił wniosek Stowarzyszenia bez rozpoznania wobec nieterminowego usunięcia braków wniosku o dopuszczenie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku, nr [...] Wójt Gminy I., działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.i.ś. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W ustawowym terminie decyzję tą zakwestionowali odwołaniem Stowarzyszenie "[...]" oraz skarżący Z.M.. SKO pismem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] pozostawiło bez rozpoznania odwołanie Z.M. z powodu nieusunięcia braku formalnego w postaci prawidłowego pełnomocnictwa do występowania w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 551/12 odrzucił jego skargę na wskazane wyżej pismo. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 28 sierpnia 2012 r. Rozpoznając natomiast odwołanie Stowarzyszenia, SKO decyzją z dnia [...] marca 2012 roku, nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i obarczono ją wadliwością określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium wskazało, że wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu powinien być rozpatrzony na podstawie art. 31 § 2 Kpa, postanowieniem dopuszczającym je do udziału, albo też postanowieniem odmownym. Obowiązkiem organu I instancji było również, przed wydaniem decyzji, zbadanie zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez stronę, Z.M., radcy prawnemu W.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Rz 995/12 oddalił skargę na decyzję SKO z dnia [...] marca 2012 roku, a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 roku, sygn. akt II OSK 1111/13 oddalił skargę kasacyjną od wzmiankowanego wyroku sądu. Rozpoznając ponownie sprawę Wójt poszerzył krąg stron postępowania z uwagi na zmiany ewidencyjne działek. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 roku, nr [...] Wójt dopuścił do udziału w sprawie Stowarzyszenie "[...]". Decyzją z dnia [...] października 2015 roku, nr [...] Wójt Gminy I. działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.i.ś. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także stanowiska organów współdziałających, wskazują, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż w procesie technologicznym w trakcie montażu i konserwacji agregatów chłodniczych do naczep do samochodów stosowana będzie przenośna stacja do odzysku czynnika chłodniczego, posiadająca stosowne certyfikaty, włączona w krajową sieć odzysku tych czynników. Czynniki chłodnicze będą usuwane z układów agregatów w ilości od 1 do 3 kg na jeden agregat, a po ich regeneracji, ponownie wprowadzane do układów. Czynniki chłodnicze, mogące stanowić ewentualne zagrożenie dla środowiska, będą nadto stosowane w postaci syntetycznych czynników ekologicznych typu R-134A, R-404A i R-507 i wszystkie są dopuszczone do obrotu na obszarze Unii Europejskiej. W toku pracy zakładu ściśle kontrolowana będzie ilość stosowanych czynników chłodniczych, a ich transfer będzie odbywał się za pomocą specjalistycznego sprzętu. Przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, ani dla środowiska, nie będzie w znaczący sposób oddziaływać na twory, zasoby i składniki przyrody, o jakich mowa art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), nie naruszy integralności lub spójności sieci Natura 2000. W ustawowym terminie odwołanie od decyzji SKO wniósł Z.M. reprezentowany przez radcę prawnego W.S. Zarzucił w nim naruszenie: - art. 75 ust. 4, art. 64 ust. 1 pk 2 oraz art. 63 ust. 2, art. 82 ust. 2 u.i.ś. - art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80 I art. 107 § 2 Kpa. Uwzględniając wytknięte uchybienia odwołujący się wniósł o uchylenie kwestionowanego decyzji i orzeczenie reformatoryjne o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko oraz o uchylenie postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 roku, którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania takiej oceny. Wywiedziono, że opinia PPIS z dnia [...] października 2010 roku została wydana przed uzupełnieniem karty informacyjnej przez wnioskodawców, a zatem na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Ponadto zarzucono, że w ramach współdziałania, o jakim mowa w art. 75 ust. 4 u.i.ś. Wójt powinien był uzgodnić ze Starostą [...] postanowienie z [...] stycznia 2011 roku o braku podstaw przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zwrócono również uwagę na: 1) niedopuszczalną prawem lakoniczność charakterystyki przedsięwzięcia; 2) nieuwzględnienie okoliczności, że 20m od planowanego przedsięwzięcia znajduje się hotel, gastronomia, gdzie organizuje się wesela, imprezy plenerowe, konferencje, a zatem bez wątpienia będzie ono negatywnie oddziaływać na przedmiotowy kompleks hotelowo-gastronomiczny; 3) teren planowanej inwestycji znajduje się w granicach strefy ochronnej Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 425 D.- S.W.-R., a organ, wbrew treści karty informacyjnej nie przewidział żadnych zaleceń prewencyjnych na okres budowy; 4) prawie połowa terenu objętego inwestycja nie stanowi nie ma charakteru przemysłowego; 5) nie przeprowadzono oględzin lub rozprawy, które pozwoliłyby na wyjaśnienie problematycznych kwestii; 6) nie zapewniono czynnego udziału stronom we wszystkich czynnościach procesowych po dopuszczeniu do udziału w postepowaniu Stowarzyszenia [...]; 7) Karta Informacyjna przedsięwzięcia nie określa innych wariantów realizacji inwestycji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...], SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. SKO zrekapitulowało dotychczasowy przebieg postępowania, jak również szeroko omówiło podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie. Dokonując oceny decyzji pierwszo-instancyjnej SKO wywiodło, że zawiera ona wszystkie prawem wymagane elementy, krąg stron został ustalony i udokumentowany w sposób prawidłowy. Odnosząc się zaś do zarzutów sformułowanych w odwołaniu wskazano: - nie ma podstaw do powtarzania czynności procesowych, w razie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, już w jego toku; - nie było podstaw do przeprowadzania oględzin, albowiem żadna istotna dla sprawy okoliczność nie mogła być w tym trybie ustalona; - obie opinie organów uzgadniających zostały wydane w oparciu o ten sam materiał dowodowy – uaktualnioną Kartę Informacyjną; - uzgodnienie ze Starostą [...] projektu decyzji o braku podstaw przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w trybie art. 75 ust. 4 u.i.ś należy uznać za wystarczające – nie ma prawnego wymogu uzgadniania postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 roku; - treść charakterystyki przedsięwzięcia jest wystarczająca, a odwołujący nie określił, jakie braki ona w jego ocenie zawiera; - określenie sposobu zagospodarowania nieruchomości przeznaczonych pod wnioskowaną inwestycję nastąpi w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, albowiem nie są one objęte miejscowym panem zagospodarowania przestrzennego, a jedynie Studium Uwarunkowań Kierunków Zagospodarowania Terenu Miasta i Gminy [...], który nie jest prawem miejscowym; Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 lutego 2016 roku. W dniu [...] marca 2016 roku Z.M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze podniesiono te same zarzuty, jak w odwołaniu od decyzji [...] października 2015 roku. Wnosząc o oddalenie skargi SKO powołało się na swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując kwestionowaną decyzję Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo procesowe i z tego względu podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Decyzje organów obu instancji naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 75 ust. 4 u.i.ś. Zgodnie z treścią ostatniego z powołanych przepisów: w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Powołany przepis stanowi podstawę do rekonstrukcji normy kolizyjnej, rozstrzygającej o właściwości miejscowej organu w sytuacji, gdy przedsięwzięcie, w odniesieniu do którego ma zostać wydana decyzja środowiskowa planuje się zrealizować na terenie wchodzącym w obszar właściwości minimum dwóch organów właściwych rzeczowo do wydania takiego rozstrzygnięcia. Rozstrzygające w takiej konfiguracji faktycznej jest ustalenie, na obszarze właściwości którego z organów adekwatnych rzeczowo (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) znajduje się "największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie". Analiza akt sprawy uzasadnia wniosek, że zagadnienie to nie zostało przez organy rozważone w sposób prawidłowy, a przede wszystkim pełny. Inwestorzy – T.S. i W.K. - swój wniosek skierowali do Wójta Gminy [...], uznając ten organ za właściwy. Realizując wymóg zadekretowany w art. 19 Kpa, Wójt Gminy [...] był zobowiązany przeanalizować wszystkie okoliczności istotne z perspektywy pozytywnej weryfikacji swojej właściwości. W aktach sprawy, dowodów takich działań brak. W uzasadnieniu decyzji z [...] października 2015 roku (k. 523) znajduje się jedynie, krótki passus, w którym organ podaje treść art. 75 ust. 4 u.i.ś., z końcową konkluzją: "powierzchnia realizacji przedsięwzięcia determinuje właściwość miejscową Wójta Gminy [...] jako organu prowadzącego postępowanie". Jest to stwierdzenie przedwczesne i niepoparte należytymi ustaleniami. Z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przedsięwzięcie ma być realizowane na działkach: nr 1722/2 o pow. 0,1600 ha, nr 614/2 o pow. 0,1228 ha i nr 615/1 o pow. 0,1759 ha. Działka nr 1722/2 położona jest w obrębie O., ewidencja I., a więc w obszarze właściwości Wójta Gminy [...] Działki nr 614/2 i 615/1 położone są natomiast w obrębie K., ewidencja S.M., a więc w obszarze właściwości Burmistrza [...]. Powierzchnia działki 1722/2 wynosi 0,1600 ha, a łączna powierzchnia działek 614/2 i 615/1 wynosi 0,2987 ha. Z prostej arytmetyki wynika, że działki zlokalizowane w obszarze właściwości Burmistrza [...] mają większą powierzchnię o działki 1722/2 znajdującej się w obszarze właściwości Wójta Gminy [...], co świadczyłoby o tym, że organ ten, stosownie do postanowień art. 75 ust. 4 u.i.ś., nie jest organem właściwym w sprawie. Potwierdzeniem podanej oceny jest graficzne wskazanie lokalizacji inwestycji przez wnioskodawców, z której wynika, że większa część inwestycji znajduje się na terenie Gminy [...] (k. 49, 53, 54, 161, 165, 166). Można jedynie przypuszczać, że wnioskodawcy oparli się na parametrach wskazanych w Karcie Informacyjnej jako "Powierzchnia terenu pod inwestycję", z której wynika, że na działce nr 1722/2 będzie znajdowało się 0,1500 ha inwestycji, a na działkach 614/2 i 615/1 0,1450 ha inwestycji. Do kwestii tej jednak organy się nie ustosunkowały i nie poddały jej ocenie. Zdaniem sądu, aprobata stanowiska pozwalającego przyjąć, że użyte w art. 75 ust. 4 u.i.ś. sfomułowanie "największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie" może odnosić się do części działki ewidencyjnej jest nieuzasadniona. Oznaczałoby bowiem, konieczność weryfikacji powierzchni terenu wskazanego we wniosku, jako obrysu poszczególnych elementów inwestycji oraz lokowanie ich w graniach poszczególnych działek. Dopiero tak poczynione ustalenia stwarzałyby możliwość określenia, na której działce/działkach znajduje się największa część inwestycji wyznaczona obrysem konturów jej elementów, i w konsekwencji, który organ jest właściwy w sprawie. Abstrahując od faktu, że organu w niniejszej sprawie takich ustaleń nie poczyniły, wskazać należy, że takie działania byłyby wadliwe. Na etapie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach definitywne określenie topografii przedsięwzięcia na działkach jest niemożliwe. Kwestia ta zostanie przesądzona dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem dopiero na tym etapie inwestycja uzyska swój ostateczny kształt architektoniczny. Poprzez "teren, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie" należy rozumieć całe, działki ewidencyjne, nie zaś wyłącznie tę ich część, która obejmuje obrys elementów przyszłej (hipotetycznej) inwestycji. W tym kontekście zwraca uwagę fakt, że również wnioskodawcy nie byli tej kwestii pewni, albowiem opisując lokalizację przedsięwzięcia wskazali wyłącznie działki nr 1722/2, 614/2 i 615/1. Lokalizując inwestycję na mapie zasadniczej (zał. nr 1 do Karty Informacyjnej, k. 18 i 124) zakreślono natomiast obszar z wyłączeniem części działek 614/2 i 615/1. Kwestia ta nie została przez organy oceniona, nie zweryfikowano także, czy wskazany w ten sposób obszar faktycznie dowodzi właściwości miejscowej Wójta Gminy [...]. W ocenie Sądu, prowadzenie ustaleń w zakresie wyznaczonym hipotezą normy zrekonstruowanej na podstawie art. 75 ust. 4 u.i.ś., a więc w celu ustalenia, na obszarze właściwości, którego z co najmniej dwóch organów "znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie" powinno odnosić się wyłącznie do powierzchni całych działek ewidencyjnych. Jak zwraca się uwagę w literaturze przedmiotu, z uwagi na niejednoznaczność pojęcia "największa część terenu", przy rekonstrukcji jego pola semantycznego należy posiłkować się regułą ogólną, wyrażoną treścią art. 21 § 1 Kpa, który przewiduje, że w sprawach dotyczących nieruchomości o właściwości miejscowej przesądza miejsce jej położenia, a jeśli jest ona położona na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, to orzekanie należy do organu, na obszarze właściwości którego znajduje się większa część nieruchomości – tak Gruszecki Krzysztof, Udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Komentarz, wyd. II, elektroniczne, LEX, uwaga 4 do art. 75. Ogólnosystemową definicję nieruchomości (oczywiście z wyjątkami przewidzianymi przez ustawy szczególne i wyłącznie na ich gruncie obowiązującymi) zawiera art. 46 Kodeksu Cywilnego, który stanowi, że "Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności". Odrębny przedmiot własności może stanowić wyłącznie nieruchomość będąca jednocześnie działką ewidencyjną, nigdy zaś wyłącznie jej częścią. Uwzględniając wyłożone kwestie Sąd stwierdził, że organy nie ustaliły w sposób należyty, czy Wójt Gminy [...] jest właściwy w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji, przy uwzględnieniu wskazanych w niniejszym uzasadnieniu ocen, rozważy czy jest właściwy w sprawie i w zależności od ostatecznej konkluzji przekaże sprawę organowi właściwemu, albo wykaże w uzasadnieniu wydanej decyzji podstawy pozytywnej weryfikacji swojej właściwości. Wyrok wydano w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 i 135 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.