II SA/Rz 626/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej: P.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: P.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 roku, nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: W skardze z dnia 21 marca 2016 r. profesjonalny pełnomocnik procesowy strony skarżącej: P.M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 złotych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki polegające na ogłoszeniu upadłości strony skarżącej, która nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi do uiszczenia nałożonej kary. We wniosku wskazano również, że nawet późniejsze "zwycięstwo" przed sądem administracyjnym nie będzie w stanie przywrócić stanu pierwotnego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając wniosek Spółki za niezasługujący na uwzględnienie. Stanowisko to zostało podtrzymane w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał ogólnie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki polegające na ogłoszeniu upadłości strony skarżącej, która nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi do uiszczenia nałożonej kary. W uzasadnieniu wniosku nie odwołano się jednak do żadnych konkretnych okoliczności wskazujących, że właśnie uiszczenie nałożonej kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji może spowodować skutek w postaci powstania stanu niewypłacalności. W szczególności wniosek nie zawiera żadnych wiarygodnych danych z zakresu aktualnego stanu finansowego oraz majątkowego strony skarżącej oraz relacji nałożonej kary do pełnego i wiarygodnego obrazu tego stanu. Jeśli nawet przyjąć, że istotnie przymusowa lub dobrowolna zapłata kary pieniężnej jest w stanie bezpośrednio i realnie spowodować powstanie stanu niewypłacalności skarżącego rozumianego jako stan nieodwracalny lub trudno odwracalny, to samo twierdzenie wnioskodawcy o możliwym wpływie wykonania nałożonej kary na powstanie tego stanu, bez powiązania z konkretnymi okolicznościami faktycznymi wskazującymi na aktualny stan finansowy i majątkowy strony skarżącej oraz osób, które ponoszą razem z nią odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne i prywatnoprawne, nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tym tle istotne pozostaje także zagadnienie związku przyczynowego pomiędzy wykonaniem nałożonego obowiązku a powstaniem nieodwracalnych lub trudno odwracalnych skutków. Wykazanie tego związku poprzez powiązanie wysokości nałożonej kary z aktualną sytuacją finansową i majątkową skarżącego nie nastąpiło w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.