II SA/Rz 63/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. W. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W. W. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 listopada 2008 r., nr [...] o odmowie odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) położonego na działkach nr 262 i 263 obr. [...] przy ul. U. w R. i odmówił odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) położonego na działkach nr 262 i nr 263/1 obr. [...] przy ul. U. w R. Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) i art. 39 w nawiązaniu do art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm. – zwanej dalej także P.b. z 1974 r.). Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że na działkach nr 262 i 263 w R., będących własnością W. W. istnieje budynek parterowy, murowany, a inwestor legitymuje się decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1978 r., nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego kurnika, w której zastrzeżono, że obiekt ma charakter czasowy – 5 lat z możliwością przedłużenia. W toku prowadzonego postępowania W. W. podnosił, że 8 marca 1995 r. wystąpił o przedłużenie okresu jego użytkowania. Brak odpowiedzi na ten wniosek potraktował jako zgodę na dalsze użytkowanie budynku. W dniu 22 kwietnia 2003 r. ponownie wniósł o odroczenie terminu rozbiórki budynku wykorzystywanego obecnie jako magazyn handlowy, w oparciu o art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz o zezwolenie na wykorzystywanie go w sposób dotychczasowy do czasu zagospodarowania terenów otaczających obiekt zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...], po uprzednim uchyleniu jego decyzji przez Wojewodę [...] i ponownym rozpatrzeniu sprawy - odroczył termin przymusowej rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego wybudowanego na działkach nr 262 i 263 obr. [...] położonych przy ul. U. w R. i zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu do 31 października 2008 r. z przeznaczeniem jako magazyn handlowy. Na skutek odwołania K. W. sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę [...], który decyzją z dnia [...] września 2005 r.,nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając ją za niedostatecznie wyjaśnioną. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 994/05 oddalona została skarga W. W. na tę decyzję Wojewody. Następnie po złożeniu przez skarżącego skargi kasacyjnej od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 329/07, oddalił skargę kasacyjną. W ponownym postępowaniu Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 10 października 2008 r. wezwał W. W. do uzupełnienia wniosku, w terminie 14 dni, poprzez: sprecyzowanie funkcji użytkowej obiektu, wyjaśnienie i uzasadnienie ważnego interesu społecznego przemawiającego za odroczeniem terminu rozbiórki przedmiotowego obiektu, przedłożenie stanowisk organów opiniujących: Państwowej Inspekcji Pracy, Miejskiego Inspektora Sanitarnego, Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Państwowej Straży Pożarnej w kwestii dopuszczenia przedmiotowego obiektu do użytkowania, a także przedstawienia aktualnej oceny technicznej obiektu budowlanego wraz z planem zagospodarowania działki. Wezwanie doręczono w dniu 22 października 2008 r., a pismem z dnia 5 listopada 2008 r. inwestor zwrócił się do organu o przedłużenie terminu dostarczenia żądanych dokumentów, z uwagi na trudności w uzyskaniu opinii od innych instytucji oraz kłopoty ze zdrowiem (choroba oczu uniemożliwiająca samodzielne funkcjonowanie). Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowanego (kurnika) położonego na działkach nr 262 i 263 obr. [...], przy ul. U. w R. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. l03 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 39 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu wyjaśnił, że rozpatrując to pismo wziął pod uwagę fakt, iż wymagany zakres uzgodnień i dokumentów znany był zainteresowanemu już w 2005 r., tj. w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewodę. Miał więc wystarczającą ilość czasu do skompletowania dokumentów, zaś przedłużenie terminu prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przewlekania sprawy. Organ rozpatrzył więc sprawę w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy uznając, że ani zgromadzone w sprawie dokumenty, ani względy społeczno-gospodarcze nie uzasadniają dalszego utrzymywania tymczasowego kurnika, który zresztą nie pełni już tej funkcji. Obowiązek jego rozbiórki został określony w decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 1978 r., nr [...]. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania W. W. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargi na tę decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. W. i W. W. Skarga W. W. została odrzucona z przyczyn formalnych postanowieniem Sądu z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 329/09, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1568/09, odrzucił jego skargę kasacyjną. Natomiast w wyniku rozpoznania skargi K. W. WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 329/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu Sąd zasygnalizował, że z treści zapadłych orzeczeń WSA w Rzeszowie i NSA wynika, że sądy te, co do zasady przyjęły możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, pomimo złożenia przez W. W. wniosku o odroczenie terminu rozbiórki po upływie czasu określonego w pozwoleniu na budowę spornego obiektu – tj. w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1978 r. (5 lat), o ile organy ustalą, że istnieją określone względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością odroczenia rozbiórki i czasowego wykorzystania obiektu. W ten sposób przesądzona została zasadnicza w niniejszej sprawie kwestia dopuszczalności zastosowania przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, będąca jednocześnie głównym motywem skargi K. W. Sąd wskazał, że z akt administracyjnych wynika, że inwestor dołączył żądane przez organ I instancji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., dokumenty, niezbędne dla rozpatrzenia sprawy, choć uczynił to po terminie wyznaczonym przez ten organ. W tej sytuacji organ odwoławczy przystępując do rozpoznania sprawy dysponował pełnym materiałem dowodowym, który winien był poddać ocenie i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu Wojewoda analizując dokumenty przedłożone przez W. W. na jego kolejne wezwanie (z uwagi na upływ czasu od poprzedniego) stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy do wydania decyzji o odroczeniu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) położonego na działkach nr 262 i 263 w R. Oceniając pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2011 r., nr [...] - podniósł, że przedmiotowa sprawa dotyczy kwestii dopuszczenia do dalszego użytkowania budynku użytkowanego jako magazyn mebli, tymczasem z w/w pisma wynika, że sprawa dotyczy zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku gospodarczego przy ul. U. w R. Organ odwoławczy wskazał, że podobna sytuacja dotyczy stanowiska Państwowej Inspekcji Pracy wyrażona w piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r., nr [...], który podał, że od dnia 8 sierpnia 2011 r. organy Państwowej Inspekcji Pracy nie mają podstaw do zajmowania stanowiska na podstawie art. 56 ustawy prawo budowlane. Odnosząc się do pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 1 września 2011 r., nr [...] Wojewoda naprowadził, że na przedstawionym projekcie zagospodarowania terenu brak jest naniesionych odległości powyższego budynku od granic sąsiedniej działki nr 15/1, stanowiącej własność K. W. oraz brak informacji, czy w ścianach zewnętrznych w/w budynku znajdują się otwory okienne lub drzwiowe, co uniemożliwia dokonanie oceny pod kątem zgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując organ stwierdził, że przedmiotowy obiekt budowlany (kurnik) nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem nie może być użytkowany jako magazyn mebli. Tym samym nie istnieją podstawy do odroczenia terminu jego rozbiórki. Nadmienił nadto, że w trakcie prowadzonego postępowania działka, m.in. na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt zmieniła oznaczenie, dlatego w drodze reformacji dokonał korekty w tym zakresie. W skardze na tę decyzję W. W. wniósł o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego tj.: a) art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne uznanie, że istniejący na działkach nr 262 i 263/1 w R. tymczasowy obiekt budowlany nie spełnia wszystkich wymogów określonych w w/w przepisie, a w szczególności, że braki w materiale dowodowym uniemożliwiają ocenę pod kątem zgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z wymogami wyżej powołanego § 12 rozporządzenia, ze względu na brak informacji o odległości budynku od granic działki sąsiedniej 15/1 oraz informacji, czy w ścianach zewnętrznych w/w budynku znajdują się otwory okienne lub drzwiowe, podczas gdy w niniejszej sprawie wymogi § 12 rozporządzenia nie znajdują zastosowania i nie było podstaw do badania warunków określonych w tym przepisie w stosunku do budynku na działkach nr 262 i 263/1, albowiem odnoszą się one jedynie do nowo sytuowanych budynków lub budynków przebudowywanych lub rozbudowywanych (stosownie do § 2 w/w rozporządzenia), zaś bezspornie żadna z tych przesłanek nie zaistniała w stosunku do badanego budynku, 2) naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, na skutek zaniechania, pomimo przedłożenia wymaganych dokumentów niezbędnych do dokonania prawidłowej oceny wniosku o odroczenie terminu wykonania przymusowej rozbiórki obiektu, badania istniejących względów społecznych oraz gospodarczych przemawiających za celowością odroczenia rozbiórki i czasowego wykorzystania obiektu (zgodnie z przesłankami określonymi w art. 39 ustawy prawo budowlane). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli w wyżej przedstawionych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedstawiony na wstępie stan faktyczny sprawy wymaga uzupełnienia o następujące okoliczności; Pismem z dnia 10 października 2008 r. Prezydent Miasta [...] wezwał W. W. do: - jednoznacznego sprecyzowania funkcji użytkowej obiektu, która musi być identyczna we wszystkich złożonych dokumentach i opiniach inspekcji oraz zgodna z wydanym [...] listopada 1978 r. pozwoleniem na budowę lub ewentualnie wydanym później pozwoleniem na zmianę sposobu użytkowania, - wyjaśnienia i konkretnego uzasadnienia ważnego interesu społecznego przemawiającego za odroczeniem terminu rozbiórki, - spójnych ze sobą stanowisk organów opiniujących takich jak: Państwowa Inspekcja Pracy w kwestii dopuszczenia przedmiotowego obiektu do użytkowania pod względem przepisów BHP, Miejski Inspektor Sanitarny w kwestii dopuszczenia do użytkowania pod względem przepisów sanitarnych, Państwowa Straż Pożarna pod względem przepisów przeciwpożarowych, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w kwestii dopuszczenia do użytkowania, - przedstawienia aktualnej oceny technicznej obiektu budowlanego wraz z planem zagospodarowania działki (opracowanych przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i wpis na listę członka właściwej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa), w terminie 14 dni pod rygorem wydania decyzji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Poza sporem pozostaje, że w wyznaczonym do powyższego terminie W. W. nie wykonał czynności, do których został wezwany, co stało się podstawą wydania przez Prezydenta Miasta decyzji o odmowie odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego położonego przy ulicy U. w R. W kwestii usunięcia wyżej wskazanych braków skarżący składał pisma: z dnia 5 listopada 2008 r. i 13 listopada 2008 r. W tym ostatnim piśmie na stronach od 3 –7 (zwłaszcza 3 - przy końcu aż do strony 5) szeroko uzasadnił ważny interes społeczny przemawiający w jego ocenie za odroczeniem terminu rozbiórki obiektu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji kwestie te w ogóle nie były przez ten organ rozważane, mimo iż w podstawach jej wydania wymienione zostały przepisy art. 39 w nawiązaniu do art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa dotyczy odroczenia terminu wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, w odniesieniu do którego upłynął okres czasu, na który wydane zostało pozwolenie na rozbudowę w decyzji z dnia 2 listopada 1978 r. Powołując się na zapisy w uzasadnieniach wyroków WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 994/05 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II OSK 329/07 Wojewoda wskazał, że Sądy te co do zasady przyjęły możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., pomimo złożenia przez W. W. wniosku o odroczenie terminu rozbiórki po upływie czasu określonego w pozwoleniu na budowę spornego obiektu – w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1978 r. (5lat), o ile organy ustalą, że istnieją określone względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością odroczenia rozbiórki i czasowego wykorzystania obiektu. Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym orzeczeniu sądu wiążą ten sąd lub organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Następnie podał, iż w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 994/05 Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m.in. bezpieczeństwo ludzi i mienia, ochronę środowiska, warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem obiektu, a także ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd tam stwierdził, że "jedynie dokładne wskazanie magazynowych artykułów w obiekcie o przeznaczeniu na magazyn handlowy, a następnie odniesienie się do tak określonego obiektu przez Państwową Inspekcję Pracy w kwestii dopuszczenia przedmiotowego obiektu do użytkowania pod względem przepisów bhp, przez Miejskiego Inspektora Sanitarnego w kwestii dopuszczenia pod względem przepisów sanitarnych, Państwową Straż Pożarną pod względem przepisów przeciwpożarowych, wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w kwestii dopuszczenia do użytkowania aktualnej oceny technicznej obiektu budowlanego oraz przedłożenia planu zagospodarowania działki pozwoli na dokonanie prawidłowej oceny wniosku o odroczenie terminu wykonania przymusowej rozbiórki obiektu". W dalszej części cytowanego wyżej uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, że słusznie zauważył organ II instancji (w decyzji z dnia [...] września 2005 r.), iż względy społeczne i gospodarcze, które były przesłanką rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji nie zostały wystarczająco wyjaśnione i uzasadnione. Jeszcze raz podkreślić należy, że sprawa prowadzona przez organy została wszczęta na wniosek W. W. i jej przedmiotem jest odroczenie terminu rozbiórki obiektu budowlanego rozbudowanego na mocy pozwolenia na rozbudowę z dnia [...] listopada 1978 r. Aby ocenić zasadność odroczenia terminu rozbiórki obiektu w oparciu o przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a więc aby rozstrzygnąć tę sprawę, konieczna jest analiza przesłanek z tego przepisu na kanwie stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Na kwestie te zwracał uwagę zarówno NSA jak i tut. WSA w wyżej cytowanych uzasadnieniach wyroków. Tymczasem stwierdzić należy, że pomimo powołania jako podstawy zaskarżonej decyzji przepisu art. 39 w związku z art. 38 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., organ II instancji, mimo iż rozstrzygał sprawę merytorycznie, wbrew przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. nie zawarł w nim żadnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, zaś uzasadnienie prawne nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji, nie przytoczono tych przepisów i w ogóle nie rozważono przesłanek rozstrzygnięcia w oparciu o tę podstawę. Zdaniem Sądu, jeśli organ rozpatruje sprawę odroczenia terminu rozbiórki na gruncie przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. to jego powinnością jest w takim wypadku zbadanie przesłanek z tego przepisu i nawet jeśli w ocenie organu nie spełnione zostały ogólne wymogi wynikające z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., bądź z przepisów technicznych, to kwestie te należy również rozważyć na gruncie przepisów prawa materialnego regulujących przedmiot konkretnej sprawy. Takiego odniesienia organ II instancji nie uczynił, nie zbadał przy tym, czy w tej konkretnej sytuacji względy społeczne lub gospodarcze mimo wszystko przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego – dawniej kurnika – a aktualnie mającego spełniać funkcję magazynu handlowego i odroczeniem wykonania przymusowej rozbiórki, a w konsekwencji za zezwoleniem na czasowe wykorzystanie tego obiektu w określony sposób. Brak ustalenia i zbadania przesłanek z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., który miał być materialnoprawną podstawą wydanego rozstrzygnięcia, musi być uznany za naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wątpliwości Sądu budzi także ocena przez organ przedłożonych przez skarżącego stanowisk Państwowej Inspekcji Pracy, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii pisma skarżącego z dnia 27.10.2008 r., który zwracał się o zajęcie stanowiska jeszcze na wezwanie organu I instancji wynika, że opisywał on przedmiot sprawy, na potrzeby której zwracał się o takie stanowisko. To, że tak samo było także w przypadku działania na wezwanie organu odwoławczego potwierdza choćby stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyrażone w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011 r. Skarżący nie miał żadnego wpływu na okoliczność, jaką podstawę swego działania przyjmował w takim wypadku organ, do którego się zwracał. Jeśli Wojewoda miał wątpliwości, czy odpowiedzi organów odnosiły się do przedmiotu tej sprawy, to mógł zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.a., z urzędu zwracając się do tych organów wyjaśnić tę kwestię. Z kolei jeśli stanowisko Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej ostatecznie dopuszczało możliwość użytkowania obiektu budowlanego w danych warunkach do końca czerwca 2012 r., to okoliczność powyższa powinna zostać uwzględniona, bo przecież decyzję organ odwoławczy wydawał dnia [...] października 2011 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stwierdzić należy już na tym etapie postępowania, że brzmienie art. 5 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane nie pozostawia wątpliwości, że w sytuacji gdy budynek jest już wybudowany i badana jest możliwość jego dalszego użytkowania to poza zakresem badania pozostaje już usytuowanie tego budynku. Wynika to z wyraźnego ograniczenia odniesienia z ust. 1 tego przepisu do jego punktów 1 – 7. Odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej wymienione zostało w punkcie 8. Mimo użycia w ustępie 2 sformułowania "w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 – 7" nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotem badania na tym etapie mogą być wymagania określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 – 7, ale nie w pkt 8. Na tę kwestię zwracał już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym w skardze wyroku z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1333/05 (ONSA i WSA 2007/4/99) i stanowisko tam przedstawione Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Okoliczność ta została oceniona jedynie na marginesie, bo zasadniczą przesłanką, która zdecydowała o uchyleniu zaskarżonej decyzji był brak zbadania przez organ przesłanek określonych w przepisie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. i w związku z tym naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie można wykluczyć, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie i ocena przesłanek z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. należy do organów. Brak ustalenia i oceny przesłanek z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. należy w niniejszej sprawie uznać także za naruszenie art. 153 P.p.s.a. Podstawą wyroku był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ponownym postępowaniu Wojewoda wyjaśni kwestie związane ze stanowiskami organów związane z możliwością użytkowania budynku dawnego kurnika przy ul. U. w R. w sposób określony przez wnioskodawcę, ustali oraz oceni przesłanki odroczenia terminu rozbiórki tego obiektu w oparciu o przepisy art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: opłata od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa.