II SA/Rz 679/15

z dnia 29 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi B. A. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zgody na wydzierżawienie nieruchomości - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W skardze na opisaną w sentencji uchwałę skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że wykonanie uchwały może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, np. poprzez sprzedaż nieruchomości lub ich wydzierżawienie. Podkreślił, że ex lege jest członkiem wspólnoty samorządowej, której dotyczy zaskarżona uchwała. Z kolei nieruchomości, której ona dotyczy stanowią mienie komunalne wsi [...], której jest mieszkańcem. Uchwałę podjęto zaś bez zgody zebrania wiejskiego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] nie odniósł się do ww. wniosku, wnosząc jedynie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) dalej zwana: Usg", oraz art. 13 ust. 1, art. 25 ust. 2, art. 23 ust. 1 pkt 7a i art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ugn". Art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) Usg stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Z kolei z art. 40 ust. 2 pkt 3 Usg wynika, że na podstawie przepisów tej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminy. Akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały (art. 41 ust. 1), których zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (art. 42). Z art. 13 ust. 1 Ugn wynika, że nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu, w tym sprzedaży, zamiany i dzierżawy. Gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości, które odbywa się m.in. poprzez zawieranie ww. umów, należy do wójta (art. 25 ust. 2 Ugn oraz art. 30 ust. 2 pkt 3 Usg). Mając jednak na względzie regulacje zawarte w Usg wskazać należy, że w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, wójt nie dysponuje samodzielną kompetencją w zakresie bieżącego gospodarowania mieniem gminnym, lecz musi uwzględniać przy podejmowaniu konkretnych czynności konwencjonalnych zasady zarządu mieniem komunalnym określone przez radę gminy. Do czasu podjęcia przez radę gminy uchwały określającej takie zasady dokonywanie przez wójta ww. czynności możliwe jest wyłącznie za zgodą rady (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r. sygn. I OSK 274/14 oraz z dnia 27 marca 2013 r. sygn. I OSK 2614/12). W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 Usg, ponieważ nie określa zasad gospodarowania nieruchomościami, lecz stanowi o wyrażeniu zgody na dokonanie przez wójta określonych czynności w stosunku do mienia komunalnego przekraczających zakres zwykłego zarządu wobec braku podjęcia uchwały określającej ww. zasady. Niemniej, uchwała ta posiada w ocenie Sądu atrybut wykonalności, który od strony formalnoprocesowej stwarza możliwość wstrzymania jej wykonania. W przypadku bowiem braku uchwały określającej zasady gospodarowania gminnymi nieruchomościami wójt do dokonania konkretnej czynności prawnej musi legitymować się zgodą rady gminy na jej dokonanie, jeżeli przekracza zakres zwykłego zarządu; jej brak stanowiłby natomiast o wadliwości czynności prawnej w postaci sankcji bezskuteczności zawieszonej, o której mowa w przepisach art. 63 Kodeksu cywilnego. Wniosek B. A. nie zasługiwał jednak na uwzględnienie, ponieważ skarżący poza ogólnymi sformułowaniami nie uprawdopodobnił możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Nawet bowiem w sytuacji, gdy wójt dokona określonej czynności prawnej w zakresie gospodarowania mieniem gminnym w stosunku do wymienionych w uchwale nieruchomości po przeprowadzeniu przetargu, to będzie to tylko zwykła konsekwencja wykonania uchwały, jeden "z elementów składowych" dokonywanej czynności prawnej warunkujących jej skuteczność. Sąd z urzędu na podstawie akt sprawy nie stwierdził zaś wystąpienia innych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Wobec czego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.