II SA/Rz 705/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala - Przedmiotem skargi M.D. (dalej jako: "skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Prezydent") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, którą wydano w następującym stanie sprawy; Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2019 r. E.M. i T.M. zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o udzielenie pozwolenia na budowę na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na dz. ew. 375/15 w [...] wraz z wewnętrzną instalacją gazową". Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...], Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na zamierzenie obejmujące: "rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową na działce nr ewid. 375/15 położonej w [...] obręb [...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stosując się do wytycznych organu odwoławczego, Prezydent Miasta [...] przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe i wyjaśniające dotyczące prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, ustalenia właściwego umocowania pełnomocnika jednej ze stron postępowania oraz uzupełnienia projektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], organ I instancji, działając w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 – dalej: "P.b.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 – dalej: "K.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E.M. i T.M. na ww. zamierzenie inwestycyjne. Od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez matkę S.D., wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., oraz art. 4 P.b. Uzasadniając powyższe skarżąca podniosła, że planowana rozbudowa będzie wychodziła poza ścianę budynku na działce ewid. nr 375/14, co spowoduje dodatkowe zacienienie budynku na ww. działce. Zastrzeżenia skarżącej wzbudziła także kwestia okien dachowych wychodzących na balkon budynku na działce ewid. nr 375/14, co w jej ocenie narusza prawo do prywatności i intymności, a także będzie powodowało emisję oparów kuchennych do sypialni na piętrze w budynku na ww. działce. Wskazała również na nieścisłości w projekcie budowlanym, związane z projektowaną powierzchnią zabudowy. Obawy skarżącej wzbudziła także kwestia odpływu wody z dachu, wobec nieprzystosowania do tego kanalizacji, co rodzi zagrożenie podtopień. Skarżąca zakwestionowała ponadto projektowane przesunięcie okna inwestorów – w budynku już istniejącym na piętrze - w stronę jej balkonu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...], Wojewoda [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia wymienionych w tym postanowieniu nieprawidłowości, dostrzeżonych w dokumentacji projektowej, w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wskazane w ww. postanowieniu braki zostały uzupełnione, a załączony do wniosku projekt budowlany odpowiada przepisom prawa, bowiem jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], znak: [...] ustalającej warunki zabudowy. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowana rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego spowoduje zmianę powierzchni zabudowy z 13,78% na 17,07%, co spełnia warunek wskazany w pkt 3 ust. 1 ww. decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał również, że wysokość głównej ściany elewacji południowej nie ulega zmianie, co spełnia kolejny warunek z ww. decyzji. Ponadto zarówno z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu, jak i części architektonicznej projektu budowlanego wynika, że wysokość i kierunek głównych kalenic dachu nie ulegają zmianie, natomiast dach nad częścią rozbudowywaną jest skierowany prostopadle do bocznych granic działki, a jego nachylenie wynosi 10° i 2°. W ocenie organu sporna inwestycja jest również zgodna z pozostałymi wymaganiami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącymi dostępności komunikacyjnej terenu oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, a ponadto spełnia obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. Organ wskazał ponadto, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 1839). W ocenie Wojewody projektowana rozbudowa i przebudowa budynku, nie narusza wymagań zawartych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. - zwanego dalej "rozporządzenie z 2002 r."), dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Ponadto projekt budowlany spełnia wymagania stawiane przez przepisy § 28 i § 29 ww. rozporządzenia. Projekt nie zakłada zmiany naturalnego ukształtowania działki, wobec czego nie zmieni się kierunek spływu wód deszczowych. Budynek został zaprojektowany zgodnie z przepisami przeciwpożarowymi. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że złożone dokumenty odpowiadają obowiązującym w tym zakresie przepisom, projekt budowlany jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, a pozwolenie zostało wydane przez właściwy organ. Odnosząc się do uwag skarżącej zawartych w piśmie z dnia 26 stycznia 2021 r. organ II instancji wyjaśnił, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w zakresie robót budowlanych prowadzonych na działce nr 375/14, ponieważ inwestor spełnił wymagania formalne warunkujące wydanie pozwolenia na budowę, zaś kwestia legalności robót budowlanych wykonanych na działce sąsiedniej pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, Wojewoda wyjaśnił, że nie dostrzegł naruszeń, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a stwierdzone nieprawidłowości zostały konwalidowane w postępowaniu przed tym organem. Ponadto wątpliwości zgłaszane przez skarżącą zostały szczegółowo wyjaśnione w toku postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca reprezentowana przez matkę S.D., zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a to: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; - art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b., poprzez zaniechanie wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania w sprawie znak: I- 111.7721.21.2.2020. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej nieprawidłowości wskazane w postanowieniu Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] nie zostały rzetelnie usunięte. Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem organu o braku podstaw do zawieszenia postępowania. Ponadto powtórzyła zarzuty wskazane wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wobec skierowania jej do rozpoznania w taki sposób zarządzeniem Z – cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 czerwca 2021 r. wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U,. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Spowodowane to było ryzykiem zakażenia wirusem stron i pracowników Sądu związanym z przeprowadzeniem rozprawy zwykłej. Wówczas jeszcze tut. Sąd nie dysponował sprzętem, który pozwoliłby na przeprowadzenie rozprawy z wykorzystaniem takich urządzeń technicznych umożliwiających przesyłanie obrazu i dźwięku na odpowiednim poziomie zapewniającym sprawną i niezakłóconą komunikację. Strony zostały o powyższym powiadomione i miały możliwość przedstawienia dodatkowych stanowisk na piśmie. Po rozpoznaniu sprawy w przedstawionych wcześniej aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja, po usunięciu braków i nieścisłości na etapie postępowania odwoławczego, jest zgodna z prawem. Po wydaniu postanowienia z dnia [...] listopada 2020 r. zostało bowiem wykonane co następuje: - przedłożono kopię zaświadczenia, o którym mowa w pkt 1 postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2020 r., - w projekcie instalacji sanitarnych na rysunku dotyczącym instalacji gazowej – przekreślono "rzut parteru", a wpisano "PIWNICY" (str. 61), - wykonana została numeracja stron w projekcie budowlanym w części dotyczącej analizy przesłaniania, - projektant anulował podwójne skreślenie rysunku na str. 44 projektu budowlanego, - wyjaśnione zostały sposoby odprowadzania wód opadowych. W rubryce 17 na str. 19 w zdaniu "Wody opadowe z dachu odprowadzane będą przez system rynien i rur spustowych..." wykreślone zostało "na teren inwestycji" a dopisano "z części dachu o spadku 2° do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej (istniejący przyłącz) oraz z części dachu o spadku 10° - do szczelnego zbiornika zewnętrznego z PCV – do podlewania ogrodu". Na rzucie elewacji południowej (ogrodowej) uwidoczniono rynnę spustową i zbiornik na wodę, - w projekcie (k. 18), w opisie technicznym i w ekspertyzie technicznej po poprawce wartość projektowanej zabudowy wynosi 19,10 m2, - przedłożony wraz z aktami sprawy egzemplarz projektu budowlanego został zabezpieczony przed dekompletacją zszywkami. Wszystkie poprawki i zmiany zostały dokonane przez uprawnione do tego osoby, o czym świadczą umieszczone przy poprawkach adnotacje z podpisami i datami oraz treść zaświadczeń. Spis treści jest zgodny z aktualną numeracją i zawartością projektu. Wyjęte przy poprawkach strony projektu strony zostały anulowane przez projektanta i wszyte w akta sprawy. Pełnomocnikowi skarżącej, która nie stawiła się osobiście celem zapoznania się z zawartością akt zostały przesłane kopie kart projektu budowlanego, które zostały poprawione. Co prawda wraz ze skargą organ przedłożył Sądowi tylko jeden egzemplarz poprawionego projektu budowlanego lecz trudno przypuszczać, że pozostałe nie zostały poprawione przez projektanta i sprawdzone przez organ w zakresie, który wyszczególniało postanowienie z dnia [...] listopada 2020 r. Skoro organ ocenił, że tak się stało, zarzuty skargi w tym zakresie są jedynie niepopartą żadnymi dowodami polemiką ze stanowiskiem organu. Z przepisów art. 32 i następnych P.b. wynika jakie warunki powinny być spełnione aby inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Według art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1), złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Z akt sprawy wynika, że obydwa te warunki zostały spełnione a porównanie zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr ew. 375/15 oraz treści ostatecznej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak [...], nie pozostawia wątpliwości, że nie ma żadnych podstaw do zakwestionowania jego zgodności z ww decyzją. Jak wynika z cytowanego przez organy obydwu instancji art. 35 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust, 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Skoro zostały usunięte nieścisłości i braki wyszczególnione w postanowieniach organu I instancji z dnia [...] maja 2020 r. oraz organu odwoławczego z dnia 27 listopada 2020 r. i spełnione zostały pozostałe warunki, to stosownie do art. 35 ust. 4 P.b. brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca w piśmie z dnia 26 stycznia 2021 r. wnosiła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy, która jak wskazywała, toczy się przed organem nadzoru budowlanego, której przedmiotem są istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego budynku mieszkalnego na jej działce nr 375/14. Organ odwoławczy formalnie procesowo nie rozpoznał tego wniosku ale odniósł się do niego na str. 9 uzasadnienia decyzji wskazując, iż "inwestor spełnił wymagania formalne warunkujące wydanie pozwolenia na budowę, zaś kwestia legalności robót budowlanych wykonanych na działce sąsiedniej pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania". Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie służy stronie jedynie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Biorąc pod uwagę poprzedni stan prawny (poprzednie brzmienie tego przepisu) w orzecznictwie przyjmuje się, że stronie zażalenie przysługuje na postanowienia wpływające na tok postepowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (zob. m.in. wyroki NSA z: 18 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2296/12, z 1 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2372/14, z 5 lipca 2016 r., sygn. II OSK 2726/14, z 27 lipca 2020 r., sygn. II GSK 3420/17 – wszystkie cytowane wyroki na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach brak formalnego postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania i wydanie decyzji bez powyższego jest uchybieniem, które nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Także zdaniem Sądu w tych okolicznościach nie istniały bowiem żadne podstawy do zawieszenia postepowania, bo przepisy prawa w żaden sposób nie wiążą ze sobą takich postępowań a przesłanki wydania pozwolenia na budowę przewidziane przez obowiązujące w tym zakresie prawo zostały przez inwestorów spełnione. Z niczego także nie wynika, że w budynkach w zabudowie szeregowej nie można dokonywać żadnych zmian, jeśli te zmiany nie naruszają obowiązujących przepisów i są dokonywane z poszanowaniem obowiązującego prawa, w tym zostają zatwierdzone przez właściwy organ w stosownym postępowaniu administracyjnym. Co do zasady, nie ma przepisów, z których wynikałoby, że wszystkie budynki w zabudowie szeregowej muszą być identyczne. Chodzi tylko o poszanowanie obowiązujących przepisów, w tym technicznych, których celem jest m.in. zapewnienie ochrony interesów właścicieli sąsiadujących nieruchomości. W kontrolowanej sprawie analiza tzw. linijki światła (zacieniania) nie pozostawia wątpliwości, że planowane przez inwestorów roboty budowlane mieszczą się w granicach przewidzianych przez przepisy, w tym spełniają wymogi wynikające z § 13 rozporządzenia z 2002 r. Dla budynków mieszkalnych na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji, tj. dz. nr ew. 375/14 i nr ew. 375/16 czas nasłonecznienia dla okien na poziomie parteru w dniach równonocy wynosi minimum 5 godzin. Minimalny zaś wymagany przez prawo czas nasłonecznienia wynosi 3 godziny. Jak wynika z akt sprawy, w tym z zatwierdzonego projektu budowlanego i decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r., którą ustalono warunki zabudowy dla tych robót budowlanych z uwagi na szerokość działki nr ew. 375/15 (wg projektu wynosi ona 7,57 m) zastosowanie ma § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Także aktualnie sąsiadujące ze sobą budynki mieszkalne na działkach nr ew. 375/14, 375/15 i 375/16 mają ściany zewnętrzne przy granicach działek. Planowana rozbudowa od strony działki skarżącej ma polegać m.in. na rozbudowie zwiększającej wymiary ściany budynku inwestorów o 2,13 m. Jak zauważył Wojewoda istniejąca aktualnie wysunięta ściana budynku skarżącej wzdłuż tej granicy ma wymiar 3,50 m. Wojewoda słusznie zwrócił uwagę, że analiza dokumentacji projektowej prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie pociąga za sobą zwiększenia liczby istniejących miejsc parkingowych, gromadzenia odpadów, a więc nie narusza także przepisów § 19 i § 23 rozporządzenia z 2002 r. Po dokonanych poprawkach nie można także mieć zastrzeżeń co do projektowanego odprowadzania wód z dachu, o czym świadczą objęte projektem rozwiązania dotyczące tej kwestii cytowane w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W projekcie nie przewidziano także zmian w zakresie naturalnego ukształtowania działki, co prowadzi do logicznego wniosku, że nie zmieni się kierunek spływu wód. Projektowane roboty nie naruszają więc także przepisów § 28 i § 29 rozporządzenia z 2002 r. Analiza projektu pozwala także na podzielenie stanowiska organów, że planowane roboty nie naruszają także przepisów § 271 – 273 tego rozporządzenia dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Ściany rozbudowywanego budynku są wykonane z materiałów o klasie REI 120 i wysunięte 30 cm ponad przekrycie dachu. Wszystkie te okoliczności zostały dokładnie zbadane i przeanalizowane przez organy obydwu instancji także w związku z formułowanymi w toku postępowania zarzutami skarżącej, o czym świadczy nie tylko treść uzasadnień decyzji ale także kierowane do strony pisma organu I instancji z dnia 5 sierpnia 2020 r. jak i z 27 sierpnia 2020 r. Porównanie rysunków stanu istniejącego i stanu projektowanego prowadzi do wniosku, że na piętrze budynku od strony południowej (od strony ogrodu) zlikwidowany zostanie balkon, a okno balkonowe zastąpione zwykłym. Nie będzie ono usytuowane bliżej budynku skarżącej niż jest to aktualnie. Pozostałych kwestii podnoszonych w zrzutach takich jak możliwość "zaglądania" do sąsiedniego budynku przez projektowane okna dachowe czy rozchodzących się z kuchni zapachów przepisy prawa administracyjnego nie regulują, chociaż jak się wydaje, przy takich rozwiązaniach jak przewidziane projektem mieszkańcy budynku objętego rozbudową i przebudową musieliby sobie zadać dużo trudu, żeby zajrzeć przez te okna dachowe do wnętrza sąsiedniego budynku. Jeszcze raz podkreślić należy, że z obowiązujących przepisów nie wynika aby w zabudowie szeregowej jednorodzinnej część budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, przylegającego powierzchnią ściany do budynku istniejącego na działce sąsiedniej musiała mieć długość i wysokość nie większą niż ma ten istniejący obok budynek. Jeśli nie powoduje to uciążliwości większych niż przewidują przepisy – w tym wypadku dotyczące czasu minimalnego nasłonecznienia i powyższe nie narusza norm przeciwpożarowych, to nie ma podstaw do zakwestionowania przewidzianych rozwiązań projektowych. Okna dachowe także zostały zaprojektowane w sposób, który nie narusza obowiązujących w tym zakresie przepisów (§ 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r.). Podnoszone w skardze kwestie prawa do prywatności i intymności wykraczają poza ramy prawa administracyjnego. Po analizie akt sprawy Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. dawałyby podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.