II SA/Rz 713/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych -skargę oddala- Przedmiotem skargi WW jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.], (dalej: "WINB") z dnia [.] marca 2010 r. nr [.]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] (dalej: "PINB") z dnia [.] grudnia 2009 r. nr [.], stwierdzającą brak podstaw do wydania decyzji nakazującej inwestorce MT zaniechanie dalszych robót budowlanych, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w zakresie samowolnie wykonanych w latach 1988-1999 robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie budynku mieszkalno-inwentarskiego na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr 259 położonej w [.]. W skardze, uzupełnionej pismem procesowym reprezentującego go zawodowego pełnomocnika, WW wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: I. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a. poprzez niezgromadzanie wystarczającego materiału dowodowego w sprawie, nie przeprowadzenie dowodów zmierzających do prawidłowych ustaleń faktycznych, co przyczyniło się do niewyjaśnienia sprawy i w konsekwencji sformułowania uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy polegające na: – nieustaleniu, czy w wyniku budowy nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykonanego na bazie dawnego budynku gospodarczego pełniącego funkcję stodoły doszło do zmiany kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości bądź liczby kondygnacji, w sytuacji gdy już jedynie pokrycie budynku nowym dachem musiało doprowadzić do zmiany jego kubatury w związku ze zmianą technologii jego wykonania, które to uchybienie doprowadziło do błędnych wniosków i stwierdzenia że inwestor wykonał przebudowę budynku, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzone roboty budowlane stanowiły budowę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "u.P.b."). – błędne ustalenia co do tego, że doszło do remontu i przebudowy w sytuacji gdy doszło do budowy całkiem nowego obiektu tj. domu jednorodzinnego. II. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. art. 84 § 1 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a. poprzez niezgromadzanie wystarczającego materiału dowodowego w sprawie, nie przeprowadzenie dowodów zmierzających do prawidłowych ustaleń, co przyczyniło się do niewyjaśnienia sprawy i w konsekwencji sformułowania uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy. Organ nie podjął wszelkich możliwych czynności w celu ustalenia stanu faktycznego co do istnienia otworów okiennych w ścianie budynku zwróconej do granicy nieruchomości skarżącego podczas gdy opinia biegłego w tym zakresie dysponującego odpowiednim sprzętem technicznym ostatecznie rozstrzygnęłaby przedmiotową kwestię, mającą istotny wpływ na zastosowane przepisy prawa materialnego. III. art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów i nie danie wiary twierdzeniom skarżącego, co do nieistnienia otworów okiennych w budynku przed rozpoczęciem budowy, podczas gdy zeznania skarżącego były spójne i logiczne, a w kontekście wybudowania domu jednorodzinnego na bazie budynku gospodarczego potwierdzone zasadami doświadczenia życiowego. IV. art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie strony prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy administracyjnej i ograniczenie się przez Organ drugiej instancji jedynie do lakonicznej weryfikacji decyzji pierwszej instancji bez ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. V. art. 6 K.p.a. poprzez zastosowanie przepisów nieobowiązujących w chwili orzekania tj. rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w sytuacji gdy należało zastosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania, jako że na podstawie przepisów przejściowych nie było podstaw do zastosowania przepisów poprzednio obowiązujących, co w konsekwencji powoduje nieważność postępowania na podstawie art. 156 § pkt 2 K.p.a. z uwagi na wydanie decyzji bez podstawy prawnej. VI. art. 7 K.p.a. poprzez nieustalenie przedmiotu sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego: I. art. 3 pkt 7a u.P.b. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że inwestor przeprowadził przebudowę budynku, w sytuacji gdy z ustaleń organu wynika, iż doszło do budowy nowego budynku mieszkalnego na bazie budynku gospodarczego. Przedmiotowe uchybienie wynika również z faktu, iż organ wykonane prace podjęte w wyniku z góry powziętego zamiaru budowy domu jednorodzinnego traktował jako odrębne etapy, a niejako jeden proces budowlany, co stanowi obejście przepisów prawa. II. art. 3 pkt 8 u.P.b. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że inwestor przeprowadził remont budynku w sytuacji gdy przeprowadzone pracy nie wyczerpują definicji remontu gdyż wybudowanie nowego domu jednorodzinnego na bazie stodoły nie jest odtworzeniem stanu pierwotnego budynku. III. art. 50, art. 51 oraz art. 48 u.P.b. poprzez błędne zastosowanie art. 50 i art. 51 u.P.b. w sytuacji gdy zastosowanie powinien znaleźć art. 48 u.P.b. i prowadzenie procedury legalizacyjnej w trybie "uproszczonym" w sytuacji gdy wobec wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę zasadnym było zastosowanie trybu legalizacji określonego w art. 48 u.P.b. IV. § 12 rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki poprzez jego zastosowanie oraz naruszenie § 12 w zw. z § 330 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z § 330 rozporządzenia należało zastosować przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które wyłączają możliwość usytuowania budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi w odległości niniejszej niż 4 metry od granicy sąsiedniej. V. art. 81 ust. 1 lit. c oraz art. 50 ust. 3 u.P.b. poprzez ich niezastosowanie i brak weryfikacji czy wykonany budynek jest zgodny z rozwiązaniami architektoniczno- budowlanymi, z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, która to ocena mogła nastąpić poprzez nakazanie przedłożenia aktualnej oceny technicznej lub ekspertyzy, bowiem na dzień wydania decyzji w aktach sprawy znajdowała się jedynie uzupełniona ekspertyza z listopada 2001 r. na podstawie nieobowiązujących przepisów oraz kryteriów rozwiązań technicznych. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło samowolnie wykonanych w latach 1988-1999 robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie budynku mieszkalno-inwentarskiego na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr 259 położonej w [.]. W opisywanej sprawie organy podejmowały wiele rozstrzygnięć, sprawa stanowiła również przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2006 r. II SA/Rz 895/05 WSA uchylił decyzję WINB z dnia [.] sierpnia 2005 r. nr [.] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [.] czerwca 2005 r. nr [.], zaś wyrokiem z dnia 10 stycznia 2008 r. II SA/Rz 493/07 decyzję IWNB z dnia [.] października 2006 r. nr [.] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [.] sierpnia 2006 r. nr [.]. Uwzględniając skargę na opisaną na wstępie decyzję WINB, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. nr II SA/Rz 460/10 Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia [.] grudnia 2009 r. nr [.] oraz uchylił decyzję WINB z dnia [.] kwietnia 2009 r. nr [.]. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy organ dojdzie do przekonania, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym w oparciu o treść art. 50 i art. 51 u.P.b. brak jest podstaw do nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 u.P.b., a w sprawie chodziło o wykonywanie robót budowlanych sprzecznie ze zgłoszeniem, należało uwzględnić normę art. 50 ust. 7 P.b. i wydać jednej z dwu decyzji opisanych dyspozycją ww. przepisu. Przepis ten nie przewidywał wydania rozstrzygnięcia o takiej treści, jaką podjął PINB w decyzji z [...] grudnia 2009 r., a zatem organ I instancji wydał decyzję bez podstawy prawnej, co z kolei implikowało obowiązek Sądu stwierdzenia jej nieważności oraz nieważności utrzymującej ją w mocy decyzji WINB. W przypadku, gdy po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 u.P.b. organ nadzoru budowlanego dojdzie do przekonania, że brak jest podstaw do wydania jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 51 ust. 1 P.b. może wyłącznie umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Konsekwencją tego była konieczność uchylenia decyzji kasacyjnej WINB z dnia [.] kwietnia 2009 r. [.], w której zawarto nietrafny, zdaniem Sądu, wywód prawny o treści rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i 51 u.P.b. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2012 r. II OSK 846/11 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") uchylił ww. wyrok WSA uznając za trafny zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 u.P.b w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Wskazano, że prowadząc postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i 51 u.P.b., gdy dopuszczono się samowoli budowlanej organ nadzoru obowiązany jest wydać decyzję merytoryczną, nie zaś decyzję o umorzeniu postępowania. Decyzja merytoryczna może mieć – w zależności od stanu faktycznego – sentencję nakazującą inwestorowi zaniechania dalszych robót budowlanych, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w zakresie samowolnie wykonanych robót budowlanych, bądź orzekającą o braku podstaw do nałożeniu takich obowiązków. W ocenie NSA w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że z tego względu, że wykonane w warunkach samowoli roboty budowlane są zgodne ze standardami i nie wymagają żadnych czynności ani robót, zachodzi bezprzedmiotowość postępowania legalizacyjnego. Nie istniały bowiem okoliczności, które czyniłyby wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwą - nie ustały przyczyny, dla których zostało wszczęte postępowanie legalizacyjne. Wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r. II SA/Rz 964/12 WSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje PINB, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i rozstrzygnięcia sprawy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniach wyroków WSA oraz wyroku NSA. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej WINB, NSA wyrokiem z dnia 13 marca 2015 r. II OSK 1939/13 uchylił opisany wyżej wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało jednoznacznych wskazań dla organów administracji co do dalszego postępowania i nie było podstaw do przyjęcia, że organy nie wykonały wskazań zawartych w wyrokach WSA. W wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r. II SA/Rz 493/07 WSA przesądził bowiem, iż w odniesieniu do remontu i przebudowy budynku mieszkalno-inwentarskiego na budynek mieszkalny jednorodzinny znajdujący się na działce nr 259 położonej w [.] należy stosować art. 51 u.P.b. W oparciu o ten przepis zostało przeprowadzone postępowanie naprawcze, obejmujące m.in. przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy technicznej, z której wynika, że budynek został wykonany zgodnie z wymogami sztuki budowlanej, przepisami techniczno-budowlanymi i nadaje się do bezpiecznego użytkowania. Ekspertyza ta sporządzona została przez osobę posiadającą wiedzę i doświadczenie z dziedziny budownictwa i brak jest podstaw do kwestionowania przydatności dowodowej tej opinii w prowadzonym przez organy administracji postępowaniu. Przeprowadzanie dodatkowych dowodów na okoliczność, czy budynek został wykonany zgodnie z wymogami sztuki budowlanej, przepisami techniczno-budowlanymi oraz, czy nadaje się do bezpiecznego użytkowania jest w ocenie NSA zbędne. Słusznie w tej sytuacji organy nadzoru budowlanego uznały, że nie ma podstaw do nakładania na inwestorkę obowiązku rozbiórki budynku lub obowiązków doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Ponadto w kwestii ustalenia czasu wykonania okien znajdujących się w ścianie budynku od strony działki sąsiedniej organy administracji poczyniły stosowane ustalenia, z których wynika, że okna te wykonane zostały w latach 1989 – 1991 i nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do kwestionowania prawidłowości tego ustalenia. Zasadnie też organy administracji uznały, że wykonanie okien nie wymagało pozwolenia lub zgłoszenia. Usytuowanie okien spełniało wymogi wynikające z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, które to rozporządzenie obowiązywało w czasie wykonywania okien. Jak ustaliły organy administracji odległość ściany budynku, w której znajdują się okna, od granicy działki wynosi od 3,70 m do 4,16 m jednakże najbliższe budynki na działce sąsiedniej znajdują się w odległości 28 m. Skoro na wykonanie okien nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę lub zgłoszenie, to ocena zgodności z prawem wykonania tych okien słusznie dokonana została w odniesieniu do rozporządzenia, które obowiązywało w czasie ich wykonywania, a nie w czasie wydawania zaskarżonej do WSA decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona. Na wstępie Sąd obowiązany jest wyjaśnić stronom postępowania, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto na podstawie art. 153 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. WSA ponownie przystępując do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia WINB obowiązany był stosownie do art. 190 p.p.s.a., kierować się wytycznymi wynikającymi z wyroków NSA z dnia 31 sierpnia 2012 r., o sygn. akt II OSK 846/11 oraz z dnia 13 marca 2015 r., o sygn. II OSK 1939/13. W myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 28 maja 2014 r., o sygn. akt I SA/Go 173/14, LEX nr 1484982). Sąd w niniejszym składzie za własne uznaje stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r., o sygn. II GSK 1793/12, gdzie stwierdzono, iż wykładnia prawa o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA pośrednio wiąże sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. Mając na względzie powyżej ustaloną treść normy zakodowanej w art. 190 p.p.s.a., WSA ponownie rozpoznając skargę kierował się wnioskami płynącymi z oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wyprowadzonymi przez NSA w przytoczonych wyżej wyrokach. Po pierwsze, WSA przyjmuje iż organy administracji zgromadziły w sposób przewidziany w art. 7, 77 i 80 K.p.a. materiał dowodowy i jest on zupełnie wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sposób prawidłowo oceniono także zebrane w sprawie dowody. Dlatego za bezzasadne uznano zarzuty skargi oparte na naruszeniu regulacji postępowania administracyjnego kreujących zasadę prawdy obiektywnej. WSA jak również orzekające w sprawie Organy obowiązane były przyjąć za ustalone, iż roboty budowlane inwestorki polegały na przeprowadzeniu remontu i przebudowy budynku mieszkalno – inwestorskiego na budynek mieszkalny jednorodzinny znajdujący się na działce nr 259 położonej w [.]. Należy przypomnieć za NSA, iż WSA w prawomocnym wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 493/07, stwierdził jednoznacznie że z uwagi na taki rodzaj robót budowlanych, konieczne w sprawie było stosowanie przepisów o postępowaniu naprawczym w tym art. 51 u.P.b. Ze względu na wiążący charakter prawomocnego wyroku sądu administracyjnego wszelkie zarzuty skargi podnoszące wybudowanie przez inwestorkę nowego budynku mieszkalnego, a tym samym niezastosowanie przepisów art. 48 u.P.b. są chybione, a przez to nie zasługują na poparcie. Stosownie do poczynionych ustaleń co do charakteru przeprowadzonych robót, Organy przeprowadziły w postępowaniu naprawczym dowód z ekspertyzy, który to dowód w sposób niepodważalny wykazał, że roboty polegające na przebudowie i remoncie zostały wykonane zgodnie z wymogami sztuki budowlanej, przepisami techniczno – budowlanymi oraz, że sam obiekt nadaje się do bezpiecznego użytkowania. Wobec tych stwierdzeń osoby posiadającej fachową wiedzę w zakresie budownictwa, Organy nadzoru nie miały podstaw do zastosowania przepisów u.P.b. pozwalających nałożyć na inwestorkę obowiązek rozbiórki obiektu czy doprowadzenia go do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Ze względu na powyższe oraz jednoznacznie pozytywną ocenę dowodu z ekspertyzy wyrażoną przez NSA w wyroku z dnia 13 marca 2015 r., o sygn. akt II OSK 1939/13, nie sposób podważać legalności niezastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 u.P.b. czy niezastosowania art. 81 ust. 1 lit. c oraz art. 50 ust. 3 tej ustawy. Organy zasadnie nie umorzyły w takich okolicznościach postępowania w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. Taki sposób zakończenia sprawy potwierdzają tezy wyroku NSA z dnia 31 sierpnia 2012 r., o sygn. akt II OSK 846/11, gdzie podkreślono, że organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i 51 u.P.b. gdy dopuszczono się samowoli budowlanej obowiązany jest wydać decyzję merytoryczną, nie zaś decyzję o umorzeniu postępowania. Sąd podzielając w pełni ten pogląd jest też nim związany mocą art. 190 p.p.s.a. Konieczne okazało się również oddalenie zarzutów skargi opartych na naruszeniu przez Organy przepisów rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1980 r. nr 17, poz. 62; zwane dalej rozporządzeniem) poprzez jego zastosowanie. Skład orzekający ponownie wyjaśnia skarżącemu, że nie ma żadnych powodów do tego aby kwestionować ustalenie faktyczne organów nadzoru budowlanego co do okresu kiedy okna znajdujące się w ścianie budynku od strony działki sąsiedniej zostały wykonane. Ponieważ zgodnie z prawdą rzeczywista stwierdzono, że okna te zostały wykonane w latach 1989 r. – 1991 r., to za całkowicie bezzasadne uznać należało twierdzenia skarżącego o braku podstaw do stosowania wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia. Odległość ściany kwestionowanego przez skarżącego budynku od granicy z działką sąsiednią odpowiada obowiązującemu wówczas § 12 ust. 2 rozporządzenia, bowiem najbliżej usytuowany budynek od tej granicy na działce sąsiedniej znajduje się w odległości 28 m. Oznacza to, że zachowano minimalną odległość od budynków określoną w § 12 ust. 2 rozporządzenia na odległość co najmniej 8 m. W świetle tej regulacji przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Ta kwestia również stanowiła przedmiot wyjaśnień NSA dokonanych w wyroku z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1939/13, zaś WSA obowiązany jest wypowiedziane tam wnioski w całości podzielić. Ponownie przeprowadzona przez WSA kontrola legalności decyzji WINB oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała w sposób niepodważalny brak prawnych podstaw do kwestionowania tych rozstrzygnięć. WSA nie mógł więc uznać za zasadny któregokolwiek z podniesionych przez skarżącego i jego pełnomocnika zarzutów. Nie będąc związany tymi zarzutami, Sąd nie doszukał się również w działaniach organów takich uchybień, które powodowałyby konieczność skasowania zaskarżonych decyzji. Wobec wykazania przez WINB legalności swej decyzji, powinna ona pozostać w obrocie prawnym. Z tych przyczyn skargę WW należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.