II SA/Rz 760/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania tej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 760/12 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] o zwolnieniu J. S. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2012 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. J. S. wnosząc skargę na tę decyzję, złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że istnieją wątpliwości dotyczące orzeczeń komisji lekarskich, co może spowodować jego przywrócenie do służby. Przedstawił stanowisko, że ustawa o policji nie zna instytucji przywrócenia na to samo stanowisko, dlatego też nie będzie mógł być przywrócony na ostatnio zajmowane, lecz równorzędne stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006, Lex Polonica nr 1241556). Nadmienić wypada, że przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o sytuację, w której szkoda wyrządzona wykonaniem konkretnej decyzji, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu rzeczy (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 304/12) . W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Natomiast powoływanie się przez skarżącego na ustawową lukę w zakresie możliwości powrotu na ostatnio zajmowane stanowisko, na tle wydanej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, samo przez się nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym taka okoliczność nie może powodować konieczności wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zaś, niezależnie od powyższego wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane, a w zasadzie jego skutek już nastąpił. Objęta skargą decyzja określała bowiem datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na dzień 31 maja 2012 r. Natomiast przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest dopiero groźba wystąpienia skutków, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana wstrzymanie wykonania decyzji jest bezprzedmiotowe (podobnie postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08; z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10; z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.