II SA/Rz 779/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. D. i Z. Ż. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2024 r. nr OA.7721.19.6.2024 w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy – skargę oddala – II SA/Rz 779/24 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Z.Ż. i A.D. jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: "PWINB") z dnia 10 maja 2024 r. nr OA.7721.19.6.2024 wydana w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a."). Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Z.Ż. i A.D. złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego bliźniaczego według projektu typowego (jeden z segmentów) zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w [....] przy ul. [...], zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 5 marca 1990 r. nr ANB.63.8381/6/90 wydanej przez Urząd Miejski w [...] oraz decyzji z dnia 2 listopada 2023 r. nr AR-P.6740.808.2023.HS6, wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości i braki złożonej dokumentacji PINB wezwał inwestorów do ich uzupełnienia w terminie do 11 stycznia 2024 r. W zakreślonym terminie inwestorzy przedłożyli dodatkowe dokumenty i zwrócili się przedłużenie terminu na uzupełnienie dokumentacji na 30 dni. PINB dokonał analizy przedłożonej dokumentacji i stwierdził, że w trakcie wykonywania robót dokonano odstąpienia od projektu zagospodarowania terenu. Jednakże brak jest w dokumentacji m.in. kopii rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi zmianami. Zdaniem organu inwestorzy nie wypełnili obowiązku określonego w art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("P.b"), tj. nie przedłożyli wszystkich wymaganych tym przepisem dokumentów. W tej sytuacji PINB decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. nr NB-ZB.5120.2.171.2023.AM zgłosił sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego bliźniaczego według projektu typowego (jeden z segmentów), zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. W odwołaniu od tej decyzji Z.Ż. zwrócił się o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 49f P.b., a w przypadku odmowy wszczęcia uproszczonego postępowania lokalizacyjnego - o rozpatrzenie odwołania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 10 maja 2024 r. PWINB w Rzeszowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego stanowisko organu pierwszej instancji było zasadne. W pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku strony o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ uznał, że brak jest podstaw do zastosowania tej procedury. Wyjaśnił, że uproszczone postępowanie legalizacyjne skierowane jest do samowoli budowlanych obiektów budowlanych lub części obiektów budowlanych zbudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, gdy od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat. Budowa przedmiotowego obiektu poprzedzona została uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z 5 marca 1990 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 37 P.b. decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. W przedmiotowej sprawie organ, bazując na przedłożonej dokumentacji i zdjęciach lotniczych, wyjaśnił, że nie można stwierdzić, że budowa budynku mieszkalnego bliźniaczego została przerwana na okres od 2003 r. do 2009 r. Z przedłożonych zdjęć lotniczych nie można jednoznacznie określić zakresu robót, które pozostały od 2003 r. do wykonania w przedmiotowym obiekcie. Ponadto nawet w przypadku wystąpienia przerwy w wykonaniu robót budowlanych trwającej ponad 3 lata, kiedy doszłoby do wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie jest wykluczone albowiem nie została spełniona konieczna przesłanka – od zakończenia budowy nie upłynęło co najmniej 20 lat. Odnosząc się do meritum organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. Powołując się na art. 57 tej ustawy wyjaśnił, że dokonana na nowo analiza przedłożonych dokumentów złożonych przez inwestorów wykazała, że są one niezgodne z wymaganiami nałożonymi ww. przepisem. Organ wyjaśnił, że dokonano porównania przedłożonej dokumentacji geodezyjnej, zawierającej wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, w tym mapę, o której mowa w art. 2 pkt 7b ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, ze znajdującym się w zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę projektem zagospodarowania terenu. Z powyższego zestawienia zagospodarowania terenu ujętego na geodezyjnej inwentaryzacji oraz zagospodarowania terenu przewidzianego w projekcie budowlanym wynika, że występują liczne rozbieżności, m. in. różnice wymiarów obiektu i przebiegu przyłączy. W przedłożonej dokumentacji brak jest kopii rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu i rysunków w części dotyczącej projektu architektonicznego), z kwalifikacją dokonanych zmian zgodnie z art. 36a ust. 6 Prawo budowlane przez projektanta. Ponadto w złożonym oświadczeniu kierownik budowy nie odniósł się do wprowadzonych w trakcie realizacji inwestycji zmian. Organ wyjaśnił, że zawiadomienie o zakończeniu budowy składane jest w celu potwierdzenia zgodności z realizowanej budowy z projektem budowlanym. Weryfikacji tej mają służyć dokumenty stanowiące załącznik do zawiadomienia. Obowiązek ich przedłożenia nie ma charakteru tylko formalnej czynności. Jeżeli dostrzeżony zostanie brak powodujący niemożność oceny budowy wówczas zgłoszenie sprzeciwu jest uzasadnione, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję złożyli Z.Ż. i A.D., wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegające szczególnie na pominięciu szeregu okoliczności mających wpływ na ocenę stanu faktycznego sprawy, w szczególności braku weryfikacji przez organ: - kiedy została zakończona budowa budynku mieszkalnego bliźniaczego według projektu typowego (jeden z segmentów) zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w [...], przy ulicy [...]; - jaki był faktyczny czas trwania przerw w wykonywaniu prac budowlanych; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji, polegające na braku zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie uzyskania przez stronę pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy ta ustawa w brzmieniu pierwotnie obowiązującym nie przewidywała możliwości nałożenia na stronę obowiązków w brzmieniu przewidzianym w obecnej treści art. 57 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy; 3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 1 P.b., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zgłoszeniu sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy, w sytuacji gdy inwestor dopełnił wszelkich ciążących na nim wymogów formalnych; 4. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 49f P.b.,poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, pomimo że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wyeliminowało w sposób jednoznaczny zaistnienia przesłanek do wszczęcia postępowania w myśl ww. przepisu; 5. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art 36a P.b., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu strony do przedłożenia dokumentów w postaci kopii rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi zmianami, podczas gdy przepisy ten nie powinien mieć zastosowania w istniejącym stanie faktycznym; 6. błąd w ustaleniach faktycznych decyzji mający wpływ na jej treść poprzez przyjęcie, że stan faktyczny sprawy, w tym zgromadzony materiał dowodowy, uzasadnia wydanie decyzji utrzymującej w mocy sprzeciw organu pierwszej instancji, podczas gdy przeprowadzone dowody nie pozwalają na poczynienie takich ustaleń. Zdaniem skarżących organ nie wyjaśnił kiedy budowa ewentualnie została zakończona, jak długie były ewentualne przerwy w prowadzeniu prac oraz jakie przepisy powinny mieć zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie, poza powołaniem się na zdjęcia lotnicze, organ winien wyznaczyć rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami, co rozwiałoby wątpliwości. Brak dokładnego wyjaśnienia tej kwestii sprawia, że pomimo sprzeciwu organu do zawiadomienia o zakończeniu budowy faktycznie nie wyjaśniono kiedy budowa ta została zakończona a nadto jak długie były ewentualne przerwy w prowadzeniu prac budowlanych. Postępowanie nie wyjaśniło też kwestii ważności pozwolenia na budowę a zatem możliwości zastosowania ewentualnej uproszczonej legalizacji. Zdaniem skarżących organ nie był uprawniony do zobowiązania strony do przedłożenia dokumentów, które w dacie uzyskania zezwolenia na budowę czy też realizacji inwestycji nie były wymagane. Z uwagi na uzyskanie pozwoleń na budowę w 1990 r. zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r., ewentualnie w brzmieniu obowiązującym z daty rozpoczęcia przez stronę realizacji inwestycji. Uznać zatem należało, że dokumentacja przedłożona przez inwestorów była wystarczająca do przyjęcia przez organ zawiadomienia a nakładane przez organ dodatkowe obowiązki wynikały z przepisów, które nie powinny mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę PWINB w Rzeszowie zwrócił się o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi. Podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć, stanowił art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725, ze zm.) - "P.b.", zgodnie z którym do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się. Zgłoszenie sprzeciwu przez organy w rozpoznawanej sprawie, miało w ocenie Sądu uzasadnione podstawy. Wskazać należy, że obowiązujące przepisy prawa nie określają expressis verbis przesłanek wniesienia sprzeciwu przez organ. W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że jedną z podstaw do wniesienia sprzeciwu może być istotne odstąpienie przez inwestora od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (por.: wyrok NSA z 21 listopada 2007 r., II OSK 1535/06, wyrok WSA w Gdańsku z 20 maja 2009 r., II SA/Gd 104/09, wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2022 r., VII SA/Wa 2124/21 ). Zgodnie z treścią art. 36a ust. Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. W objętej kontrolą Sądu sprawie w czasie realizacji jednego z segmentów budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej odstąpiono od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie wymiarów obiektu i przebiegu przyłączy. Fakt ten ujawnił organ nadzoru budowlanego, do którego złożono zawiadomienie o zakończeniu budowy przedmiotowego obiektu, porównując przedłożoną geodezyjną inwentaryzację powykonawczą z projektem zagospodarowania działki zatwierdzonym pozwoleniem na budowę. Te okoliczności pozwoliły przyjąć, że realizacja obiektu nastąpiła z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu i pozwolenia na budowę. W uzasadnieniach decyzji organów I i II instancji podkreślono też, że dołączona przez inwestora dokumentacja była niekompletna, nie dołączono dziennika budowy bądź też kopii rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego z kwalifikacją dokonanych zmian przez projektanta, a w złożonym oświadczeniu kierownik budowy nie odniósł się do wprowadzonych w trakcie realizacji inwestycji zmian. Te braki uniemożliwiły organom ocenę budowy pod kątem zgodności z projektem budowlanym. W ocenie Sądu argumentacja organów nadzoru budowlanego jest prawidłowa, a w prowadzonym postępowaniu Sąd nie dopatrzył się wskazywanych w skardze naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem organu wobec zawiadomienia inwestora o zakończeniu budowy, prowadzonym na podstawie art. 54 ust. 1 P.b., zastosowanie przepisów k.p.a. ma charakter ograniczony, ponieważ do dnia wydania decyzji o sprzeciwie nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami k.p.a. Wniesienie sprzeciwu, na co trafnie zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 17.12.2013 r., II OSK 1798/12, nie jest poprzedzone postępowaniem jurysdykcyjnym, albowiem organ opiera się tylko na materiale dokumentacyjnym dostarczonym przez stronę wraz ze zgłoszeniem. Organ nie przeprowadza zatem żadnych czynności dowodowych, poza ewentualnym nałożeniem obowiązku uzupełniania brakujących dokumentów na podstawie art. 57 ust. 4 Pr. bud. W razie nie wykonania ustalonego obowiązku organ wnosi sprzeciw. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy ustali zaistnienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu (por. wyrok NSA z dnia 4.03.2014 r., II OSK 2394/12). Prawidłowe jest też stanowisko organów dotyczące braku przesłanek do wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie. Przepisy dotyczące takiego postepowania zostały wprowadzone ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Przesłanki wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego określa art. 49f – są to wzniesienie obiektu lub jego części w warunkach samowoli budowlanej oraz upływ co najmniej 20 lat od zakończenia budowy. Inwestycja skarżących nie spełnia żadnego z tych warunków – nie została wzniesiona w warunkach samowoli, lecz poprzedzona uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 5 marca 1990 r., nie została również zakończona co najmniej 20 lat temu. Należy przypomnieć, że decyzja z dnia 5 marca 1990 r. zatwierdzająca projekt zagospodarowania działek i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego wg projektu typowego B-0266 na działce nr [...] obr [...] w [...] (obecnie działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]) została przeniesiona na rzecz Z.Ż. i A.D. – decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 listopada 2023 r., a zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało złożone 11 grudnia 2023 r. Zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy przerwy w wykonywaniu prac budowlanych nie trwały dłużej niż 2 lata. Skarżący w toku postępowania sprzecznie z tym oświadczeniem wyjaśnili jednak, że budowa budynku mieszkalnego bliźniaczego została przerwana na okres od 2003 r. do 2009 r.. Zdaniem Sądu ocena tych twierdzeń, m. in. na podstawie przedłożonych organowi zdjęć lotniczych została dokonana prawidłowo – na podstawie tych zdjęć nie można jednoznacznie określić zakresu robót, które pozostały od 2003 r. do wykonania w przedmiotowym obiekcie. Ponadto, nawet w przypadku wystąpienia przerwy w wykonaniu robót budowlanych trwającej ponad 3 lata, kiedy doszłoby do wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzja ta została ponownie wydana – przeniesiona na inwestorów Z.Ż. i A.D. – 2 listopada 2023 r. Słusznie też wywodzi organ, że wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie jest wykluczone albowiem nie została spełniona konieczna przesłanka – od zakończenia budowy nie upłynęło co najmniej 20 lat. Te względy przesądzają o braku konieczności prowadzenia postepowania w zakresie spełnienia przesłanek z art. 49 f P.b. Uznając zatem, że nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów k.p.a. regulujących postepowanie dowodowe, jak również przepisów prawa materialnego art. 49 f, art. 54 i art. 57 P.b., brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Wbrew zarzutom, skargi prawidłowo też zastosował organ art. 57 P.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 13 lutego 2020 r. (na mocy art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy nowelizującej – biorąc pod uwagę wydanie pozwolenia na budowę w 1990 r., a wiec przed nowelizacją). Przepis ten zresztą zarówno w wówczas, jak i obecnie przewiduje dołączenie m.in. oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. W razie natomiast zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu (obecnie przepis ten – art. 57 ust. 2 P.b. uściśla, że chodzi o projekt zagospodarowania działki lub terenu lub projekt architektoniczno-budowlany) lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia o zakończeniu budowy należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony. Z wszystkich tych przyczyn, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.