II SA/Rz 796/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego są nienależnie pobranymi i zobowiązania do ich zwrotu - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [....] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego są nienależnie pobranymi i zobowiązującą M.K. do ich zwrotu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M.K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...]. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przechodząc do oceny zasadności zawartego w skardze wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca w ogóle go nie uzasadniła, a tym samym nie podjęła chociażby próby uprawdopodobnienia, że zwrot pobranego świadczenia, może spowodować wystąpienie po jej stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi nie sposób wyodrębnić argumentację, która odnosiłaby się do okoliczności faktycznych świadczących o wystąpieniu dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wskazano również na czym w realiach rozpatrywanej sprawy niebezpieczeństwa te miałyby polegać. Tym samym Sąd nie miał możliwości oceny zawartego w skardze wniosku pod kątem przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Natomiast argumentacja przytoczona na poparcie zasadności złożonej skargi pozostaje bez wpływu na ocenę zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.