II SA/Rz 821/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 334 zł /słownie: trzysta trzydzieści cztery złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Z.S. w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "GITD" z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniach 19 sierpnia – 11 września 2015 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, dalej "WITD" przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego. Kontroli poddano czas pracy 32 kierowców w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 31 lipca 2015 r. W następstwie stwierdzonych naruszeń WITD wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nałożył na Z.S. karę pieniężną w łącznej wysokości 9. 450, 00 zł. W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji Z.S. zarzucił nienależyte wyjaśnieniu stanu faktycznego, zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz nienależyte uzasadnienie decyzji. W ocenie skarżącego organ naruszył zasadę prymatu prawa unijnego, wedle którego terminy do dokonywania odczytów danych z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego obejmują wyłącznie dni zarejestrowanej aktywności z pominięciem tych, w których pojazd nie był wykorzystywany. Ponadto organ nie przeprowadził oceny zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 92b i 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d.") wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania opisaną na wstępie decyzją GITD uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.350, 00 zł w podstawie prawnej powołując art. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 23, dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 , art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 u.t.d., lp. 5.1, lp.5.2, lp.5.3, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 6.3.9, lp. 6.3.8, lp. 6.3.1, załącznika nr 3 do u.t.d. , art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 str. 1), art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 1 ust 3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców z dnia 1 lipca 2010 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 168, str. 16), § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 23 sierpnia 2007 r. (Dz.U. Nr 159, poz. 1128), art. 34, art. 33 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1) art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. (tj. z dnia 30 sierpnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155). Organ II instancji za nieprawidłowe uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1. 100 zł w tytułu naruszenia określonego w l.p. 5.1. zał. nr 3 do u.t.d. polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę J.B. Organ pierwszej instancji błędnie ustalił, że z wykresówek tego kierowcy wynika, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu 18.05.2015r. o godzinie 20:05, a zakończył w dniu 21.05.2015r. o godzinie 02:10 i w okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 16 godzin tj. od godz. 20:05 dnia 18.05.2015 r. do godz. 2:10 dnia 21.05.2015 r. przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 godzin. Organ I instancji tym samym błędnie uznał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy wynikało natomiast, że kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu dniu 18.05.2015r., o godzinie 20:05, ale od godz. 12:22 dnia 19.05.2015r. do godz. 19:25 dnia 20.05.2015 r. wykonał przerwę w wymiarze 7 godzin. Powyższe skutkuje brakiem naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu ww. przypadku, co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji. W pozostałym zakresie podzielił w całości ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji stwierdzając zasadność nałożenia kary z tytułu: prowadzenia pojazdu z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do jednej godziny, określonego w lp. 5.1.1. zał. nr 3 do u.t.d. (100 zł), przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut, określonego w lp. 5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. (2.750 zł), skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następna godzinę, określonego w lp. 5.3.1. i 5.3.2. l.p. załącznika do u.t.d. (500 zł), nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 – ro godzinnego okresu – za każdy dzień, określonego w l.p. 6.3.1. załącznika nr do u.t.d. (1.000 zł), okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę określonego w l.p. 6.3.8. złącznika nr 3 do u.t.d. (600 zł ), udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień, określonego w l.p. 6.3.9. zał nr 3 do u.t.d. (900 zł) naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd określonego w lp. 6.3.12 zał. nr 3 do u.t.d. (1.500 zł), naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę określonego w l.p. 6.3.11. zał. nr 3 do u.t.d. (1.000 zł). Organ odwoławczy uznał, że przedsiębiorca nie dowiódł, iż w sprawie zaistniały okoliczności, które pozwalałyby na wyłącznie jego odpowiedzialności na podstawie art. 92b ust. 1 lub 92c ust. 1 u.t.d. W skardze na opisaną na wstępie decyzję Z.S. wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo, że w ocenie skarżącego do powstania naruszeń doszło wyłącznie z winy kierowców i nie zostały sprawdzone okoliczności powstania tych naruszeń. Organ II instancji przy tym pominął jego wniosek o przesłuchanie kierowców celem ustalenia okoliczności powstania naruszeń. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a., niemniej nie wskazał na czym miało ono polegać oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające zaniechaniu wszechstronnego zebrania i wadliwej ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń w następstwie których doszło do nałożenia kary pieniężnej pomimo, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, a także ustalił zasady wynagradzania niezwierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów Rozporządzenia nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ponadto organy nieprawidłowo obliczyły terminy i okresy pobierania danych z urządzenia rejestrującego oraz z kart kierowców błędnie interpretując regulacje Rozporządzenia nr 581/2010 wedle którego minimalne okresy pobierania danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego oblicza się wyłącznie z uwzględnieniem dni z zarejestrowaną aktywnością. Nadto organy zastosowały nieobowiązujące Rozporządzenia z 2007 r. – zmienione w 2010 r., co jest równoznaczne z niedopełnieniem przez kontrolujących swoich obowiązków i naruszeniem przepisów k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna, przez co została przez Sąd uwzględniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi Z.S. jest decyzja GITD o uchyleniu decyzji WITD i nałożeniu na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Z.S. w S.M. kary pieniężnej w wysokości 8350 zł. Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zarzut skargi podnoszący błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. WE L168/16), znalazł potwierdzenie w toku sądowej kontroli. GITD odnosząc się do treści zarzutów odwołania strony skarżącej dotyczących naruszeń opisanych w Lp. 6.3.11 oraz Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., stanął na stanowisku, iż określony w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz.U. nr 159, poz. 1128 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem Ministra Transportu), termin pobierania danych z kart kierowców liczący 28 dni kalendarzowych i z jednostek pojazdowych liczący 90 dni kalendarzowych, nie przekracza okresów maksymalnych ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. WE L168/16; dalej zwane rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 r.), ponieważ 28 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych z kart kierowców zawsze będą obejmowały 28 lub więcej dni kalendarzowych, a 90 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych z tachografów cyfrowych, zawsze będą obejmowały 90 lub więcej dni kalendarzowych. Organ powołując się na wybrane tezy orzecznictwa sądowoadministracyjnego uznał w rezultacie, iż termin wczytywania danych z kart kierowców co 28 dni kalendarzowych zawsze będzie równy lub krótszy niż okres 28 dni zarejestrowanej działalności, podobnie termin wczytywania danych z tachografu cyfrowego co 90 dni kalendarzowych zawsze będzie równy lub krótszy niż okres 90 dni zarejestrowanej działalności. To wszystko ma zaś oznaczać, że terminy wyrażone w dniach kalendarzowych nigdy nie przekroczą określonych w dniach zarejestrowanej działalności maksymalnych terminów na wczytanie danych. Wobec tak sformułowanego stanowiska GITD oraz treści skargi wskazać należy, iż w art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. Natomiast w pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, prawodawca unijny określił wyraźnie, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Według art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Natomiast według § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, dane z tachografu cyfrowego, podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest to, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane. Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują na tym tle jakichkolwiek rozróżnień, co skłoniło Organ odwoławczy do przyjęcia niekorzystnej dla przedsiębiorcy wykładni tych regulacji, a w rezultacie do nałożenia kary na podstawie powołanych wyżej regulacji. Zdaniem WSA, konsekwentnie wypowiadane stanowisko Organu nie jest prawidłowe, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a w rezultacie także przepisów prawa materialnego. Otóż zgodnie z treścią punktu 3. preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Uwzględniając treść pkt. 3. preambuły powołanego wyżej aktu, należało przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana. WSA podziela w pełni pogląd skarżącego o tym, że rozporządzenie Komisji zostało błędnie zinterpretowane przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący podmiot miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się Organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. W przekonaniu Sądu, może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Trafnie stwierdził WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r., o sygn. II SA/Rz 1019/15, iż konieczne jest przyjęcie takiej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, która nie będzie naruszać wiążącej zasady wykładni w obszarze regulacji sankcyjnej prawa administracyjnego, to jest zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na rzecz podmiotu sankcjonowanego (in dubio pro cive). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji. Potwierdzeniem tego stanowiska Sądu jest też treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który stanowi, że dane z § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej 12 miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. W tym przypadku wprost mowa o zarejestrowaniu danych w odniesieniu do tachografu i karty kierowcy. Nie sposób więc formułować wniosek, że zarejestrowana działalność to wszelka działalność podmiotu (dni kalendarzowe). Zatem zarejestrowana działalność to dane zarejestrowane (nagrane) w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy (tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 30 marca 2016 r. o sygn. II SA/Sz 376/16, opubl. w CBOSA). Błędna wykładnia przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Transportu oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, doprowadziła do niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności w postaci nieustalenia obowiązkowych okresów sczytywania danych z kart dwóch zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców oraz nieustalenia obowiązkowych okresów wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy z trzech pojazdów, czyli zgodnie z treścią pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. To uchybienie przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co zobligowało Sąd do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji GITD. Nie wykazano bowiem legalności nałożenia na stronę skarżącą kary w łącznej wysokości 8350 zł. W przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku Organ ponownie rozpoznając sprawę będzie obowiązany do uwzględnienia wyrażonego w nim stanowiska poprzez kierowanie się liczbą dni rejestrowanej działalności. Nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty naruszenia art. 92b i 92c ust. 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie, jak również nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę. Podobnie i pozostałe zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś działania organów i ich stanowisko zasługuje na pełną aprobatę. Strona skarżąca podnosi, że realizowała wszystkie obowiązki starannego przewoźnika, m.in. poprzez prowadzenie cyklicznych szkoleń z zakresu norm czasu pracy. Twierdzi również, że w celu prowadzenia bieżącego nadzoru wykorzystywała specjalistyczny program do archiwizowania danych czasu pracy kierowców. Sąd odnosząc się do tych kwestii, a więc w istocie do naruszenia przez Organy art. 92b i art. 92c u.t.d., tj. przepisów określających przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, podziela w całości stanowisko GITD o niewykazaniu przez Skarżącego podstaw do ich zastosowania. GITD nie naruszył także zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem szczegółowo odniósł się do każdego z twierdzeń odwołania, a jego wywody oraz argumentacja znalazła pełne odzwierciedlenie w materialne normatywnym jak i dowodowym. Organ mógł nie uwzględnić żądania skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchań kierowców, skoro wszelkie istotne dla sprawy okoliczności zostały zgodnie z art. 7, 77 i 80 K.p.a. stwierdzone innymi dowodami, w tym znajdującymi się w aktach wykresówkami (art. 78 § 2 K.p.a.). Podmiot świadczący usługi transportowe, domagając się zastosowania wobec siebie przesłanek wyłączających odpowiedzialność winien wykazać w postępowaniu, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Wymaga szczególnego tu podkreślenia, że ewentualność stosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przewoźnika odnosi się do sytuacji wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, gdy przedsiębiorca wykaże, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Nie można jednak przyjąć, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności wystarczy przeprowadzanie szkoleń kierowców, informowanie ich obowiązujących przepisach w zakresie wykonywania transportu drogowego czy też okoliczność zawierania z nimi umów cywilnoprawnych czy też umów o pracę stanowiących umocowanie do wykonywanych czynności przewozowych. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1251/15 (CBOSA), iż wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców przezeń zatrudnionych polega przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów. Strona winna także pamiętać, o tym że miała możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Jej powinnością jako przewoźnika, czyli pomiotu w którego status wpisane jest uczestniczenie w ruchu drogowym, jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli oni przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r., o sygn. II GSK 1473/13, CBOSA). Wyłącznie poprzez bieżącą kontrolę i nadzór można zminimalizować niebezpieczeństwa w ruchu drogowym jakie niesie z sobą nieprzygotowanie kierowcy do jazdy, na skutek przekroczenia norm określających czas jego pracy i odpoczynku. Reasumując, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalania odpowiedzialności administracyjnej skarżącego określonej w Lp. 6.3.11 i 6.3.12. załącznika nr 3 do u.t.d., Sąd uchylił decyzję GITD na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wskazania Sądu, co do wyeliminowania dostrzeżonych uchybień, wynikają z treści uzasadnienia niniejszego orzeczenia. W pozostałym zakresie sprawy, WSA nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń prawa procesowego jak i materialnego. Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 ustawy