II SA/Rz 878/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. Z. kwotę 450 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 878/16 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3 pkt 1 i ust. 6, art. 5, art. 5a, art. 7a, art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, dalej: u.t.d.), l.p. 1.4, 5.1, 5.2, 5.3, 5.6, 6.3.7, 6.3.11. i 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6, 7, 8 i 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r.), art. 34 i art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w spawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, s. 1), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 1 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz.UE.L Nr 168, s. 16), § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128) - utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] nakładającą na R. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" R. Z., karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. U podstaw tych decyzji znalazły się ustalenia kontroli przeprowadzonej od [...] kwietnia do [...] maja 2015 r. w prowadzonym przez R. Z. przedsiębiorstwie. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Opisaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. WITD nałożył na wskazanego powyżej przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za stwierdzone naruszenia z tytułu: 1. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, 2. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 4. skrócenia dziennego czasu odpoczynku, 5. niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i 8, w wymaganym terminie, 6. przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, 7. naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd, 8. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. W odwołaniu od powyższej decyzji R. Z. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niedostrzeżenie, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w stosunku do niego jako pracodawcy i jego umorzenie. Zarzucił niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu strony i brak ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. Wyjaśnił, że nie miał możliwości okazania wykresówek kierowcy M. S., gdyż ten nie dostarczył ich pracodawcy, stąd nie miał wpływu na naruszenie prawa w tym zakresie. Nadto wskazał, że pojazdem o nr rej. [...] były wykonywane przewozy "do celów rolniczych z bazy w Ż." i na mocy art. 13 rozporządzenia 561/2006 były wyłączone z obowiązku jego stosowania. Zarzucił niezgodne z rozporządzeniem 581/2010 wczytanie danych z tachografu i karty kierowcy. Po rozpoznaniu odwołania GITD powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 92a ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.t.d., stanowiący, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 15 000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zgodnie z ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W dalszej części wskazał na przepisy rozporządzeń regulujących obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Szczegółowo opisał każde z naruszeń, wskazując na konkretne zdarzenia oraz odnoszące się do nich przepisy oraz odpowiadającą im wysokość kary pieniężnej. Odnośnie naruszeń w zakresie nieokazania danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, organ uznał podniesione zarzuty za niezasadne. Wyjaśnił, że przedsiębiorca prowadzi działalność na zasadzie ryzyka i ponosi pełną odpowiedzialność za działania podległych mu pracowników. Przedsiębiorca nie przedstawił dowodów potwierdzających nieuprawnione przywłaszczenie lub zagubienie wykresówek przez kierowcę, a to na nim ciążą obowiązki w zakresie właściwego dokumentowania czasu pracy kierowców. Odnośnie zarzutów w zakresie naruszeń z lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 organ zauważył, że powoływanie się na błędy programu do sczytywania danych jest niezasadne, a przedsiębiorca nie przedłożył żadnych innych plików z danymi, które wskazywałyby na dopełnienie obowiązku w tym zakresie. Strona nie wykazała przyczyn uzasadniających przekroczenie terminu 28 i 90 dni na wczytanie danych. Jako słuszne ocenił organ odwoławczy stanowisko organu I instancji, dotyczące odmowy zwrotu oryginałów wykresówek. W tym zakresie prawa strony nie zostały naruszone. Oryginały wykresówek stanowiły materiał dowodowy, a strona miała możliwość zapoznania się z kserokopiami lub z aktami sprawy. Odnośnie argumentu, że pojazdem nr rej. [...] były wykonywane przewozy do celów rolniczych, organ wskazał, że w dniach od [...] do [...] lutego 2015 r. takie przewozy były wykonywane, a organ I instancji nie sankcjonował przedsiębiorcy z tego naruszenia. Sankcje nałożono w odniesieniu do pozostałych dni. GITD zauważył, że argument dotyczący wykonywania przewozów rolniczych w pozostałe dni podniesiony został w postępowaniu odwoławczym. Strona nie wskazała jakie trasy przebył pojazd, na jakim dystansie, dla jakich gospodarstw rolniczych przewozy były wykonywane. Powyższe świadczy o braku dokumentów potwierdzających zaistnienie okoliczności z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006. GITD podał także, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Strona nie wykazała by organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Brak także, w ocenie organu, podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 tej ustawy ze względu na fakt, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. GITD zaznaczył, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, by zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powinny zatem uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowców, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. W ocenie organu odwoławczego, WITD w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego a postępowanie prowadzone było z zachowaniem norm i zasad wynikających z przepisów K.p.a., z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. We wniesionej do WSA w Rzeszowie skardze R. Z. decyzji GITD zarzucił wydanie z rażącym naruszeniem prawa w zakresie naruszenia z lp. 5.2, 5.3, 6.3.7. i zawnioskował o dokonanie przez Sąd oceny prawnej przedmiotowej sprawy oraz zawarcie wskazań odnośnie dalszego postępowania, które będą wiązać organ. Podniósł także naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że zostały spełnione przesłanki z art. 92a ust. 4 u.t.d. w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i dowody (zeznania kierowcy) uzasadniały odmowę wszczęcia postępowania w stosunku do pracodawcy i stanowiły podstawę do jego umorzenia. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i brak podania przyczyn z powodu których jego argumentom odmówiono wiarygodności. Końcowo skarżący wskazał na naruszenie art. 9 K.p.a. poprzez uniemożliwienie mu zapoznania się z całością materiału dowodowego i niepoinformowanie o zakończeniu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem skargi jest decyzja GITD, utrzymująca w mocy decyzję WITD o nałożeniu na skarżącego za stwierdzone w toku kontroli naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. I. a) za uzasadniony Sąd uznał zarzut dotyczący błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16); Podstawową regulacją odnoszącą się do obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy jest art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006; stosownie do jego treści, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Stosownie do treści art. 10 ust. 5 lit. c rozporządzenia nr 561/2006, Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Zostało to uczynione w w/w rozporządzeniu Komisji Europejskiej z dnia 1 lipca 2010 r. nr 581/2010; w jego art. 1 ust. 3 zapisano, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. W pkt 1 preambuły tego rozporządzenia wskazano przy tym, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii (pkt 2). Wg zaś pkt 3 preambuły, określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Określenie częstotliwości odczytywania danych z tachografów cyfrowych i karty kierowcy pozostawiono państwom członkowskim (art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006). W myśl § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych, zmienionym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 215, poz. 1410), dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Ani to rozporządzenie, ani ustawa zawierająca upoważnienie do jego wydania (z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych, Dz. U. Nr 180 poz. 1494 ze zm.) nie precyzują, o jakie dni chodzi, tj. czy należy uwzględniać dni kalendarzowe, czy dni zarejestrowanej działalności kierowcy /pojazdu. Wg orzekających w sprawie organów, z ich treści – co znalazło odzwierciedlenie w wydanych decyzjach - wynika obowiązek sczytywania danych odpowiednio co 90 i 28 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010, które miałyby zastosowanie jedynie wtedy, gdyby Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania. Zauważyć jednak należy, że takie brzmienie wskazanego § 3 i 4 ustalone zostało już po wydaniu rozporządzenia nr 581/2010, zatem w ocenie Sądu, jego zapisy należy w całości wziąć pod uwagę. Zdaniem Sądu, analiza stanowiska GITD i WITD wskazuje, że przy wydawaniu decyzji przyjęły one błędną wykładnię regulacji dotyczących obowiązku sczytywania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy. Błąd ten wynika z nieuwzględnienia zapisu pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010 stanowiącego, iż określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności (okres maksymalny może obejmować więc tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana). Preambuła ma o tyle istotne znaczenie, że wskazuje okoliczności wydania aktu, jego założenia oraz określa cele jakim powinien służyć, zatem powinna być brana pod uwagę przy wykładni jego przepisów. W uzasadnieniu wyroku z dnia z 3 listopada 2015 r. II GSK 2396/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przywołane wyżej rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał wczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. NSA stwierdził, iż naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym organ pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt (3) preambuły rozporządzenia są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Nie są to zatem wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem NSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Powyższe nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zarejestrowana działalność to działalność pozostająca w związku z obowiązkiem rejestracji tak danych na karcie kierowcy jak i w tachografie cyfrowym, a nie wszelka działalność podmiotu obejmująca wszystkie dni kalendarzowe prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało już m.in. w wyrokach: WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r. II SA/Sz 123/16, WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r. II SA/Rz 1556/14, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. III SA/Kr 745/14, WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2016 r. II SA/Gl 1028/15 i WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 kwietnia 2016r. II SA/Go 134/16. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za naruszenie obowiązku wczytywania danych z jego karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] jest przedwczesne, gdyż nie zostało w sposób przekonujący wykazane. Przy wskazanej wykładni powyższych przepisów, odmiennie niż przy interpretacji wiążącej tą odpowiedzialność z upływem odpowiednio 28 lub 90 dni kalendarzowych, niewystarczające jest wskazanie samych ustalonych dat ostatnich odczytów. W przypadku karty skarżącego, ostatni jej odczyt miał miejsce dużo wcześniej (tj. [...] kwietnia 2014 r.) niż objęty kontrolą okres i z braku innych danych jedynie pośrednio – z uwagi na sam upływ czasu - może wskazywać na wysokie prawdopodobieństwo naruszenia przez przedsiębiorcę tego obowiązku. Co prawda analiza znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji "Zestawienia okresów wolnych R. Z." wskazuje na wykonywanie przez niego od [...] października do [...] grudnia 2014 r. pracy przez okres przekraczający 28 dni, niemniej samoistnie nie jest to tożsame z podlegającymi obowiązkowi rejestracji i sczytywania danych dniami jego rejestrowanej działalności (zestawienie to nie obejmuje całego kontrolowanego okresu, nie zawiera też żadnego podpisu ani adnotacji wskazujących, kto, kiedy i na jakiej podstawie je sporządził; ta ostatnia uwaga odnosi się także do analogicznego zestawienia okresów wolnych kierowcy M. S.). W przypadku tachografu cyfrowego wskazanego pojazdu zupełnie niezrozumiałe jest natomiast, że organy nawiązując – tak jak w przypadku karty kierowcy - do ostatniego jego odczytu przed dniem kontroli, zarówno w protokole kontroli jak i wydanych decyzjach wskazały dzień [...] marca 2015 r., a więc ewidentnie przypadający po okresie poddanym kontroli ([...] październik 2014 – [...] luty 2015 r.), z czego trudno wywodzić dla skarżącego jakiekolwiek negatywne skutki związane z brakiem wczytywania danych (brak jest przy tym możliwości stwierdzenia, że doszło np. do omyłki w oznaczeniu tej daty i zamiast [...] marca 2014 r. wskazano rok 2015 ). W tym zakresie, aby w ogóle było możliwe przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za nieterminowe wczytywanie danych z karty pojazdu i tachografu cyfrowego, konieczne jest przedstawienie konkretnych – opartych na materiale dowodowym – wyliczeń, wskazujących podlegające uwzględnieniu dni zarejestrowanej działalności kierowcy i pojazdu przypadające na poddany kontroli okres, tj. [...] październik 2014 – [...] luty 2015 r. (w zaskarżonej decyzji omyłkowo określono pierwszą z tych dat jako [...] październik 2015 r.), co dopiero umożliwi obiektywne stwierdzenie naruszenia obowiązku terminowego sczytywania danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego pojazdu. Niewątpliwie wymagało to będzie także weryfikacji zawartego w odwołaniu twierdzenia skarżącego o posiadaniu plików uwzględniających dni zarejestrowanej działalności i gotowości do ich dostarczenia, b) za uzasadniony w ocenie Sądu należy również uznać zarzut skargi odnoszący się do ustaleń organów, że kierowca M. S. [...] listopada 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godz. i 10 min. – lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. (s. 9 zaskarżonej decyzji), nie wykazując przyczyn uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy /odpoczynku. Zakładając sygnalizowaną przez skarżącego omyłkę w oznaczeniu tej daty (tak w protokole kontroli, jak i wydanych decyzjach) oraz przyjmując że dotyczy to faktycznie [...] listopada 2014 r., należy zgodzić się z jego stwierdzeniem o nieuzasadnionym przyjęciu przez organy, że kierowca w tym dniu prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut od godziny 11.10 do 16.55 (w decyzji organu I instancji w opisie tego naruszenia zawarto ponadto błędny zapis "W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę 20-minutową: od 15.15 do 21.40"). Analiza wykresówki z tego dnia, której kserokopia została dołączona do skargi oraz znajduje się w aktach sprawy organu I instancji, k. 50, potwierdza twierdzenie skarżącego, że kierowca M. S. rozpoczął jazdę o godz. 15.15 (koreluje to z zapisami wskazanego wyżej "Zestawienia okresów wolnych" M. S., wg którego [...] listopada 2014 r. o godz. 15.17 zakończył on trwający 2 dni, 22 godz. i 26 min. odpoczynek), c) nie przesądzając zasadności, zdaniem Sądu nie została również dostatecznie wyjaśniona kwestia podniesiona w pkt I. 2. skargi, a mianowicie nałożenia kary za skrócenie przez skarżącego dziennego czasu odpoczynku w dniu [...] grudnia 2014 r. Wprawdzie organy powołują się na analizę zapisów z tachografu cyfrowego wskazującą skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 3 godz. 57 min, niemniej z uwagi na brak jakiegokolwiek odniesienia w aktach sprawy i możliwości zestawienia ze zgromadzonym przez nie materiałem dowodowym, czyni to niemożliwym ustalenie, czy wzięły pod uwagę sygnalizowaną w skardze i dokonywaną przez skarżącego [...] grudnia 2014 r. przeprawę promową (oznaczenie widoczne na wydrukach załączonych do skargi) oraz czy miała ona wpływ na ustalenie odpowiedzialności z tego tytułu. II. Sąd podziela natomiast stanowisko organów o zasadności przypisania skarżącemu odpowiedzialności – przy jednoczesnym braku podstaw do jej wyłączenia na podstawie art. 92b i art. 92c u.t.d. – w odniesieniu do opisanych w protokole i decyzjach przypadków dotyczących: a) przekroczenia przez skarżącego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, b) przekroczenia przez skarżącego maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, c) skrócenia przez skarżącego i M. S. dziennego czasu odpoczynku (z zastrzeżeniem opisanego powyżej przypadku R. Z. z dnia [...] grudnia 2014 r.), d) przekroczenia przez skarżącego całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej do czterech godzin, e) niezgłoszenia przez skarżącego w wymaganym terminie organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., f) nieokazania podczas kontroli za wskazane okresy wykresówek M. S., z tą jednak uwagą, że okresy te częściowo pokrywają się z przywoływanym już "Zestawieniem okresów wolnych" tego kierowcy (zakładając w kontekście powyższych uwag jego wiarygodność); W ocenie Sądu, naruszenia te, opisane w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., wbrew twierdzeniu skarżącego, nie kwalifikują się do uznania za naruszenie przewidziane w lp. 6.3.8. tego załącznika, a dotyczące okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Rodzajowo są to zupełnie inne naruszenia, uzależnione od spełnienia innych przesłanek i zagrożone karami w różnej wysokości (odpowiednio 500 zł za każdy dzień i 300 zł za każdą wykresówkę), zatem nie mogą być traktowane zamiennie. W okolicznościach sprawy Sąd nie podziela też stanowiska skarżącego o arbitralnym uznaniu przez organy, że w sprawie chodzi o wykresówki M. S., bez dociekania, którego kierowcy tarcz brakuje. Pod tym względem z materiału dowodowego i pozostałych stwierdzonych naruszeń wyłania się dosyć klarowny obraz "przypisania" pojazdu z tachografem cyfrowym do osoby skarżącego, zaś drugiego pojazdu z tachografem analogowym do jego kierowcy (w aktach nie ma ani jednej wykresówki opisanej nazwiskiem skarżącego, nie wynika z nich też w żaden sposób, żeby w objętym kontrolą okresie M. S. posługiwał się kartą kierowcy i wykonywał przewozy pojazdem z tachografem cyfrowym). O tym, że zarzut ten został podniesiony tylko na potrzeby skargi i ewentualnego uwolnienia się od związanej z tym odpowiedzialności finansowej świadczy fakt, że w okresach odnoszonych do braku wykresówek M. S. ([...]-[...].10.2014 r. i [...].01.- [...].02.2015 r.), odnośnie R. Z. stwierdzono na podstawie zapisów z tachografu cyfrowego przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (odpowiednio [...] października 2014 r. i [...] stycznia 2015 r.). Podsumowując, opisane powyżej (w pkt I) uchybienia skutkowały naruszeniem prawa materialnego w zakresie § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych poprzez nadanie zwrotom "co najmniej raz na 90 dni" i "co najmniej raz na 28 dni" znaczenia niezgodnego z treścią pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, a także naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.) poprzez niewyjaśnienie lub błędną ocenę okoliczności związanych z czasem pracy kierowców, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania poprzez przypisanie skarżącemu odpowiedzialności finansowej za ich poniesienie. Ponieważ zakres uchybień nie jest na tyle znaczący, by wymagał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, za adekwatne uznano wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" P.p.s.a. wyłącznie zaskarżonej decyzji. Rozpatrując ponownie sprawę w przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku GITD powinien ocenić materiał dowodowy sprawy (dokonując w miarę potrzeby jego uzupełnienia w trybie art. 136 K.p.a.) z uwzględnieniem wytycznych, które wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia, w tym ustosunkować się do twierdzeń skarżącego podniesionych w odwołaniu. O należnych skarżącemu kosztach postępowania (pkt II wyroku) - obejmujących uiszczony od skargi wpis - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.