II SA/Rz 890/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosków K.S. i K.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.S. i K.S. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją [...] Wojewódzki Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatwierdził projekt budowlany budynku gospodarczego położonego na działkach nr 5464/34 i 5464/66 w [...], udzielił S.Z. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy w/w obiekcie oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w/w budynku gospodarczego. W skardze na powyższą decyzję K. i K.S. zwrócili się o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że zatwierdzenie projektu budowlanego zastępczego oraz pozwolenie na wznowienie robót budowlanych w sposób istotny zagraża stabilności granicznej skarpy, której osunięcie grozi powstaniem nieodwracalnych skutków. Zdaniem skarżących istnieje realne niebezpieczeństwo narażenia ich oraz ich domowników na utratę życia lub zdrowia, wobec utraty stabilności skarpy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wznoszenie obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że nie są spełnione warunki do legalnego prowadzenia robót budowlanych, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed rozpoczęciem robót budowlanych. Wyrządzenie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków może dotknąć przede wszystkim inwestora, ale też inne podmioty. Należy również wskazać, iż to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08). W świetle powyższego przy ocenie zasadności złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji umożliwiającej dalszą realizację rozpoczętych już robót budowlanych konieczne jest wyważenie racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżących oraz interesów inwestora. Przechodząc do oceny zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. W załączonym do akt sprawy projekcie budowlanym, sporządzonym przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami wskazano, że "zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 poz. 463 z późn. zm.), w oparciu o dokumentację konstrukcyjną i opinię geotechniczną w sprawie rozpoznania warunków gruntowo wodnych, stwierdza się, że na omawianym terenie występują proste warunki gruntowe i przyjmuje się pierwszą kategorię geotechniczną obiektu budowlanego". Natomiast skarżący nie uprawdopodobnili, że wskutek dalszej realizacji robót budowlanych może dojść do naruszenia integralności skarpy, w szczególności nie przedstawili w tym zakresie żadnej opinii biegłego, czy też innej dokumentacji mogącej uzasadnić zawarte we wniosku twierdzenie. Ponadto w wyniku przeprowadzonych oględzin organ ocenił stan przedmiotowej skarpy jako stabilny – brak widocznych świeżych obsunięć gruntu, co dodatkowo wskazuje na niewielkie ryzyko wystąpienia niebezpieczeństwa, o jakim wspominają skarżący. Dodatkowo analiza akt sprawy wskazuje, że prowadzone roboty budowlane są na ukończeniu. Budynek na poziomie parteru jest w stanie surowym zamkniętym, zaś na poziomie piętra klatka schodowa, pomieszczenie sanitarne, socjalne, szatnia oraz pomieszczenia gospodarcze zostały wykończone. Zakres robót jaki pozostał do wykonania to m.in. wykonanie częściowego docieplenia ścian wewnętrznych budynku, wykonanie posadzek i tynków części piętra i całego parteru, wstawienie brakujących wewnętrznych drzwi na piętrze i parterze oraz parapetów, roboty wykończeniowe oraz brukarskie. Zatem w realiach rozpatrywanej sprawy stan oraz zaawansowanie robót budowlanych czynią dodatkowo bezzasadnym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem dokończenie tych robót nie spowoduje większego postępu zagrożenia wobec skarżących niż zrealizowany dotąd obiekt. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.