II SA/Rz 894/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na uchwałę Rady Miasta Łańcuta z dnia 31 marca 2014 r., nr XXXVI/279/2014 w przedmiocie sprzedaży nieruchomości w trybie bezprzetargowym -skargę oddala- II SA/Rz 894/14 U Z A S A D N I E N I E Uchwałą Nr XXXVI/279/2014 z dnia 31 marca 2014 r., podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm. – zwanej dalej "u.s.g.) w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 518 – zwanej dalej "u.g.n.) oraz § 6 ust. 4 uchwały Nr XXXVII/325/2010 z 17.02.2010 r. Rady Miasta Łańcuta w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Miasta Łańcuta (Dz. Urz. Woj. Podkarp. Nr 21, poz. 501 z 24.03.2010 r.) Rada Miasta Łańcuta wyraziła zgodę na sprzedaż w trybie bezprzetargowym na rzecz Powiatu Łańcuckiego nieruchomości zabudowanej położonej w Łańcucie przy ul. Podzwierzyniec, oznaczonej jako działka nr 984/3, o pow. 0,0727ha, objętej KW Nr RZ1A/00037313/9. Postanowiono, że nieruchomość będzie przeznaczona na prowadzenie działalności medycznej przez spółkę "A. w [...] Sp. z o.o." (§ 1). Wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Miasta Łańcuta (§ 2), i wchodzi ona w życie z dniem podjęcia i podlega ogłoszeniu w sposób zwyczajowo przyjęty (§ 3). Pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. (18 kwietnia 2014 r. – data wpływu do organu) Stowarzyszenie "[...]" z/s w [...] (zwane dalej także jako: Stowarzyszenie) skierowało do Rady Miasta Łańcuta "skargę-wezwanie" wzywając do uchylenia powyżej opisanej uchwały oraz do zwołania specjalnego posiedzenia Rady Miasta poświęconego tej uchwale, by Stowarzyszenie jako strona mogło przedstawić swoje stanowisko. Strona wskazała, że w toku dokonywania czynności przygotowawczych oraz podczas procedowania doszło do poważnych uchybień prawnych, dopuszczono się obrazy prawa proceduralnego oraz rażących uchybień w zakresie prawa rzeczowego. W dalszej kolejności wobec braku odpowiedzi ze strony organu, pismem z dnia 23 maja 2014 r. Stowarzyszenie wezwało do udzielenia odpowiedzi na "skargę-wezwanie". Rada Miasta Łańcuta w piśmie z dnia 28 maja 2014 r. pouczyła Stowarzyszenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 17 czerwca 2014 r. (data nadania pisma w placówce operatora pocztowego) Stowarzyszenie "[...]" z/s w [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie uchwałę Rady Miasta Łańcuta z dnia 31 marca 2014 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości z powodu "rażących naruszeń prawa na szkodę interesu publicznego". Kwestionowanej uchwale zarzuciło naruszenie art. 56 i art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego poprzez "świadome obejście prawa ze szkodą w sferze interesu publicznego i sprzecznego z zasadami współżycia społecznego". Wskazało, że nie kwestionuje zbycia mienia komunalnego na rzecz samorządu powiatowego, lecz nagannym jest cel jakiemu miało to służyć. W jego ocenie nieodpłatne przekazanie nieruchomości na rzecz niepublicznego (komercyjnego) podmiotu jakim jest "A. " Sp. z o.o. w [...] wyczerpuje znamiona przestępstwa. W dalszej części skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 35 § 1, § 2, § 3, art. 36 K.p.a. oraz art. 101 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Nadto poprzez podjęcie uchwały doszło do "naruszenia dóbr lokalnej wspólnoty samorządnej z mocy art. 56 i art. 58 § 1 i § 2 K.c. Podkreślono, że częściowo zakończona inwestycja nowo wybudowanego budynku Domu Kultury w dzielnicy Podzwierzyniec w Łańcucie przedstawia dużą wartość finansową. Zrealizowana została wyłącznie ze środków publicznych, bez udziału kapitału zewnętrznego. Bez konsultacji ze społeczeństwem dokonano zaprojektowania obiektu a następnie sprzedaży jego części. Obowiązek przeprowadzenia konsultacji wynika tymczasem z art. 23 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym. Również bez ustalenia wartości zbywanej części obiektu (który zabezpieczony był pod przyszłe potrzeby lokalnej kultury) oraz bez rozważenia możliwości wydzierżawienia części obiektu, podjęto uchwałę w sprawie sprzedaży. Podkreślono, że zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym stanowi wyjątek od zasady przetargowego wydzierżawiania czy sprzedaży nieruchomości stanowiących mienie komunalne. Zdaniem Stowarzyszenia władze Miasta Łańcuta oraz Powiatu działają na szkodę interesu publicznego. "A." Sp. z o.o. w [...] jest niepublicznym podmiotem świadczącym usługi medyczne, które zostało doposażone majątkiem społecznym o wartości ponad 53 mln zł. Końcowo Stowarzyszenie podniosło, że posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, który to ma charakter "prawny" i wywodzi się z Konstytucji RP i ustawy o samorządzie gminnym oraz "zbiorowy" (skarżona uchwała godzi w konstytucyjnie gwarantowane prawo podmiotowe do publicznej ochrony zdrowia i gospodarki mieniem publicznym). Podjęcie kwestionowanej uchwały godzi w ogólnospołeczny interes publiczny. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Łańcuta – reprezentowana przez Burmistrza Miasta Łańcuta wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że zaskarżona uchwała nie może zostać poddana kontroli sądowoadministracyjnej albowiem nie spełnia wymogów określonych art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie została wydana z zakresu administracji publicznej i nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uchwała tą wyrażono zgodę na zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Miasta Łańcuta. Nie została wydana w sferze władztwa publicznego. Stanowi natomiast czynność z zakresu dominum, realizuje część stosunków cywilnych, na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto w ocenie organu skarżące Stowarzyszenie nie wykazało na czym polegać ma interes prawny lub uprawienie o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. To zaś stanowi warunek do poddania uchwały sądowej kontroli. Nadto Stowarzyszenie, działające jako stowarzyszenie zwykłe nie posiada legitymacji skargowej. Nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym, nie było jego stroną czy uczestnikiem. Wyjaśniono, że wskazane przez stroną skarżącą przepisy zawarte w K.p.a. nie znajdują zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto kontrola sądu ogranicza się do badania legalności aktu nie zaś jego celowości. W pismach procesowych z dnia 16 lutego 2015 r. (złożonych w trakcie rozprawy) skarżące Stowarzyszenie podtrzymało w całości dotychczas prezentowane stanowisko i wniosło o odrzucenie odpowiedzi na skargę, jako niezawierającą merytorycznego odniesienia się do stawianych przez Stowarzyszenie zarzutów a także jako sporządzoną przez osobę niemającą umocowania do dokonania tej czynności. Nadto podkreśliło, że kwestionowana uchwała by mogła mieć "moc obowiązującą" winna nosić znamiona aktu prawa miejscowego, tj. winna być ogłoszona w Dzienniku Urzędowym. Z tego obowiązku Rada Miasta nie wywiązała się. W dalszej części skarżące Stowarzyszenie prowadząc rozważania w zakresie interesu prawnego i formalnego podniosło, że wywodzi go z faktu, że skarżona uchwała "zwolni organ wykonawczy, Burmistrza, z ustawowego obowiązku realizacji jednego z najważniejszych zadań własnych, a obywateli pozbawi konstytucyjnych i ustawowych praw w zakresie ochrony zdrowia, życia i mienia." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). W myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu, uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a, stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które kontrolowane są przez sąd administracyjny. W kontekście zaskarżonej uchwały istotne jest zatem ustalenie czy została ona wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej a tym samym czy podlega kognicji sądu administracyjnego. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 6 ust. 4 uchwały Nr XXXVII/325/2010 z 17.02.2010 r. Rady Miasta Łańcuta w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Miasta Łańcuta (Dz. Urz. Woj. Podkarp. Nr 21, poz. 501 z 24.03.2010 r.). W art. 18 u.s.g., będącym podstawą wydania uchwały Rady Miasta Łańcuta z 31.03.2014 r., określono zakres i przedmiot stanowiących kompetencji rady gminy, w tym podejmowanie uchwał dotyczących określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawienia lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej (art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g.). Natomiast art. 37 ust. 2 pkt 2 u.g.n. stanowi, że nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli zbycie następuje między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między tymi jednostkami. W tym miejscu trzeba wskazać na ugruntowany już w orzecznictwie pogląd, głównie pod wpływem uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14.09.1994 r. sygn. W10/94 /OTK1994, cz. II, poz. 44 i 46/ oraz uchwały Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 17.05.1999 r. OSA 1/99 /ONSA1999/4/109/, w których Trybunał i Sąd opowiedziały się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawy z zakresu administracji publicznej", zawartego w art. 101 ust. 1 u.s.g., że uchwała rady gminy obejmująca swym przedmiotem zasady gospodarowania mieniem komunalnym podjęta jest w sprawie z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie podnosi się także, że takiemu zakwalifikowaniu charakteru prawnego uchwały nie stoi na przeszkodzie fakt, że odnosi się ona do konkretnie oznaczonej nieruchomości. Ta okoliczność nie pozbawia sprawy, w której uchwała została podjęta, charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej. W dalszym bowiem ciągu jest to akt abstrakcyjny, precyzujący stanowisko rady w kwestii związanej z materią określoną w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. przekazaną do wyłącznej kompetencji rady gminy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13.12.2007 r., II SA/Sz 591/07, Lex Nr 463857). Uznając zatem, że sprawa należy do kategorii aktów z zakresu administracji publicznej, do rozważenia pozostała kwestia, przesądzająca o dopuszczalności skargi, a dotycząca ustalenia czy przed jej wniesieniem spełniony został warunek wezwania organu stanowiącego do usunięcia naruszenie prawa i czy została ona złożona w ustawowym terminie. W świetle analizy akt sprawy niniejszej nie budzi wątpliwości Sądu, że strona skarżąca spełniła wymogi formalne uprawniające do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, tj. określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. (data wpływu do organu 18.04.2014 r.) wezwano Radę Miasta Łańcuta do uchylenia uchwały z dnia 31.03.2014 r. Natomiast skarga - pismo z dnia 16.06.2014 r. (nadane w placówce operatora pocztowego – 17.06.2014 r.) - została złożona do tut. Sądu z zachowaniem terminu przewidzianego art. 53 § 2 P.p.s.a. Zatem skarga została wniesiona w terminie. Jednocześnie zaznaczyć należy, że bez wpływu na bieg sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi, pozostaje złożone przez skarżące Stowarzyszenie pismo z dnia 23.05.2014 r. zatytułowane "ponaglenie do udzielenia odpowiedzi" oraz pismo organu z dnia 28.05.2014 r. w którym pouczono ww. Stowarzyszenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Dokonując natomiast oceny legitymacji procesowej wnoszącego skargę Stowarzyszenia "[...]" z/s w [...] wskazać należy, że Stowarzyszenie to jest stowarzyszeniem zwykłym w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm., dalej: "Pos"). Stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia, nieposiadającą osobowości prawnej (art. 40 ust. 2 Pos). Do stowarzyszeń zwykłych nie stosuje się m.in. art. 10 i art. 11 Pos, co oznacza, że stowarzyszenie takie nie może mieć organów, niemniej posiada ono wewnętrzną strukturę organizacyjną (art. 2 ust. 2 Pos) i musi określać w regulaminie przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. Stowarzyszeniu zwykłemu przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej. Legitymację procesową a zatem zdolność do czynności procesowych, w tym wniesienia skargi do sądu administracyjnego posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia. Przedstawiciel wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, lecz jedynie wówczas gdy pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnili go do tego w należytej formie. W rozpoznawanej sprawie skargę datowaną na dzień 17.06.2014 r. podpisała D. S. – jako reprezentant Stowarzyszenia. Z dołączonego do akt sprawy regulaminu Stowarzyszenia oraz pisma Starosty Łańcuckiego z 3.12.2013 r. (stanowiącego zaświadczenie wydane w trybie art. 40 ust. 3 Pos, informującego o przyjęciu do wiadomości przez organ nadzorujący faktu rejestracji stowarzyszenia zwykłego "[...]"), wynika, że ww. D. S. działa jako przedstawiciel Stowarzyszenia. Niemniej jednak mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, podpisana pod skargą D. S. winna legitymować się upoważnieniem udzielonym przez wszystkich członków Stowarzyszenia. W dniu 19 lutego 2015 r. (na wezwanie Sądu) nadesłana została uchwała Stowarzyszenia z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr 4/2014, udzielająca D. S. pełnomocnictwa do reprezentowania Stowarzyszenia w sprawie skargi na uchwałę Rady Miasta Łańcuta. Upoważnienie to podpisali wszyscy członkowie Stowarzyszenia w liczbie czterech: J. M., J. M., M. T. oraz D. S. Z oświadczenia złożonego przez D. S. do protokołu rozprawy w dniu 17.02.2015 r. (k. 109 akt sądowych) wynika, że są to aktualni członkowie Stowarzyszenia i taki sam skład był pozostawał na dzień wniesienia skargi. W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżące Stowarzyszenie posiada zdolność sądową a D. S. (na wezwanie Sądu) wykazała, że legitymuje się, skutecznie udzielonym jej, prawem do reprezentowania stowarzyszenia zwykłego – Stowarzyszenia "[...]". Przesądziwszy zatem o dopuszczalności złożenia skargi, do rozważenia pozostaje kwestia wykazania przez podmiot wnoszący skargę legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Miasta Łańcuta z 31.03.2014 r. Nr XXXVI/279/2014 w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Legitymację do zaskarżenia uchwał rady gminy (tu: miasta) reguluje ustawa z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym, która legitymację do zaskarżenia uchwał organów gminy (miasta) opiera na ochronie interesu publicznego (przyznając ją organom nadzoru) oraz na ochronie naruszonego indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Według art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia Ustawa o samorządzie gminnym tworzy zatem, w zakresie ochrony zgodności z prawem, system podmiotów wyposażonych w prawo do zaskarżenia uchwały, różnicując legitymację tych podmiotów z uwagi na ochronę określonych wartości. Dla ochrony interesu publicznego, legitymację przyznano organom nadzoru, dla ochrony naruszonego interesu prawnego lub uprawnienia, każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Przyznanie, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacji w oparciu o naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia oznacza, że przesłanką, od spełnienia której uzależniają przepisy prawa podjęcie przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały organu powiatu, jest ustalenie naruszenia tego interesu lub uprawnienia. Przypomnieć trzeba, że skarga w trybie art. 101 u.s.g. może być wniesiona tylko przez podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Kwestionowana uchwała musi zatem naruszać konkretny własny interes prawny strony skarżącej, a ten z kolei musi wynikać z norm prawa kształtującego sytuację prawną wnoszących skargę. Dlatego też, jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12, (Lex nr 1311573) – skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Jak już wyżej zaznaczono podstawą do ustalenia interesu prawnego lub uprawnienia mogą być tylko przepisy prawa, art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi bowiem o naruszeniu interesu prawnego (uprawnienia). Interes prawny (uprawnienie) to interes chroniony przepisami prawa. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje, że jednostka ma wyłącznie interes faktyczny, który nie daje jej legitymacji do zaskarżenia uchwały organów gminy. Zbudowanie systemu zaskarżalności uchwał gminy na ochronie interesu publicznego i na ochronie naruszonego interesu prawnego powoduje, że nie można wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. interpretować rozszerzająco, wyprowadzając naruszenie interesu prawnego z ogólnych wartości, a nie naruszenia przepisów prawa, które przyznają konkretny, indywidualny, aktualny, obiektywny interes prawny (uprawnienie). Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że legitymację skargową wywiodło z naruszenia przepisów Konstytucji RP, art. 56 i art. 58 Kodeksu cywilnego oraz norm ustrojowych zawartych w ustawie o samorządzie gminnym. Wyjaśnić należy, że norma ustrojowa a taką jest wskazywany przez Stowarzyszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 i 13, art. 40 ust. 2 u.s.g. nie daje podstaw prawnych do wyprowadzenia interesu prawnego jednostki. Kwestionowaną uchwałą Rada Miasta "wyraziła" jedynie zgodę na rozporządzenie nieruchomością gruntową, tj. określiła wyłącznie te zasady gospodarowania mieniem komunalnym do których odsyła delegacja ustawowa zawarta w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Natomiast już samo gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości należy do organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego. Zresztą w § 2 zaskarżonej uchwały wskazano, że wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta Łańcuta. Skoro zatem kwestionowaną uchwałą Rada Miasta Łańcuta wyraziła zgodę na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Miasta Łańcut to nie sposób uznać, że przedmiotowa uchwała dotyka interesu prawnego skarżącego Stowarzyszenia. Nie kształtuje bowiem ani jego praw, ani obowiązków, ani nie pozbawia posiadanych uprawnień. Natomiast kwestie ważności dokonanych czynności prawnych i skutków jakie one wywołują należą do sfery cywilnoprawnej. Ewentualne spory w tym zakresie mogą być rozstrzygane przed sądem powszechnym, nie podlegają badaniu przez sąd administracyjny. Rozstrzyganie przez organ gminy o tym, czy określona nieruchomość ma być przeznaczona do sprzedaży, nie powoduje samo w sobie sprzedaży nieruchomości, ale decyduje przede wszystkim o tym, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma wyzbyć się własności określonej nieruchomości. Decydowanie o tym ma w sobie wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu realizacji jej podstawowego zadania polegającego na zaspakajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców. Rozstrzyganie o przeznaczeniu takiej nieruchomości do sprzedaży jest więc, na tym etapie, niczym innym jak decydowaniem o zmianie przeznaczenia nieruchomości, a nie podejmowaniem czynności sprzedaży. Organ gminy decyduje bowiem o tym, czy określona nieruchomość ma pozostać w gminnym zasobie nieruchomości, czy też nie. Dokonanie tego w formie uchwały właściwego organu gminy następuje w ramach wykonywania publicznoprawnych zadań gminy i poprzedza rozporządzenie nieruchomością w formie czynności cywilnoprawnych (por. wyrok NSA z 28.04.2010 r. I OSK 194/10, wyrok WSA w Białymstoku z 20.03.2012 r. II SA/Bk 901/11, wyrok WSA w Rzeszowie z 4.02.2015 r., II SA/Rz 1240/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Raz jeszcze podkreślić należy, że kwestionowana uchwała Rady Miasta Łańcuta w żaden sposób nie narusza interesu prawnego skarżącego Stowarzyszenia. Została podjęta jako etap poprzedzający ewentualne dokonanie konkretnej czynności cywilnoprawnej i stanowiła jedynie zgodę na podjęcie tego rodzaju czynności z zakresu prawa cywilnego, nie kształtując równocześnie treści tej czynności. Zawarcie umowy pozostawało już bowiem w gestii organu wykonawczego jako reprezentanta Gminy (tu: Miasta). Nie znajduje także uzasadnienia wywodzenie przez skarżące Stowarzyszenie interesu prawnego z "naruszenia konstytucyjnych i ustawowych praw w zakresie ochrony zdrowia, życia i mienia". Jak już wyżej zaznaczono "wyrażenie zgody" przez organ gminy otwiera jedynie drogę do dokonania konkretnej czynności cywilnoprawnej. To ostatnie zależy zaś tylko i wyłącznie od woli gminy reprezentowanej przez stosowny organ (burmistrza). Skarżona uchwała nie wpływa zatem na sytuację prawną skarżącego Stowarzyszenia, ani nie narusza jego uprawnienia. Odnosząc się zaś do wniosku Stowarzyszenia o "odrzucenie odpowiedzi na skargę" z uwagi na podpisanie jej przez osobę niemającą umocowania do dokonania tej czynności Sąd wyjaśnia, że zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie poglądem a znajdującym wyraz w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/2012: "w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012 r. Nr 270 ze zm.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta) /ONSAiWSA 2013/2 poz. 21/. W świetle powyższego podniesiony przez Stowarzyszenie wniosek był bezpodstawny i nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.