II SA/Rz 91/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: budowa pawilonu handlowego z zapleczem socjalnym i magazynem oraz budowa zjazdu publicznego na działkach oznaczonych numerami 5533, 5534, 3285/3 położonych w obrębie ewidencyjnym N., wydanej na rzecz T.C., właściciela firmy F. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza , T. i G. T., J. T., W. K., M. P., M. P., J. C., J. N., M. W., J. W. i M. M., wskazali, że organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1 ust 2 pkt 1, 2, 3 i 5 , art. 53 ust. 3 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), a także art. 80, art. 81 i art. 84 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.; dalej: "Prawo wodne"). Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazano, że linia zabudowy określona w decyzji jest sprzeczna z istniejącą linią zabudowy w obszarze analizowanym, sąsiednie domy są odsunięte od drogi powiatowej ok. 40 m, natomiast przyjęta linia zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wynosi 12 m. Organ I instancji nie uwzględnił wymagań odnoszących się do ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia i naruszył przepisy Prawa wodnego (art. 80) oraz u.p.z.p. (art. 1 ust. 2 pkt 5). Teren inwestycji został zaliczony przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej do strefy przepływu wezbrań powodziowych i tarasów zalewowych. Powołując się na artykuł 29 ustawy Prawa wodnego, podniesiono, że nastąpiła zmiana stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich - wystąpienie ostatniej powodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji w stosunku do J.T., W. K., M. P., M. P., J. C., J. N., M. W., J. W. i M. M., z uwagi na brak przymiotu strony przez wyżej wymienione osoby, decyzją zaś z dnia [...] lipca 2015r., sygn. [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji w stosunku do T. i G. T. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. i G. T. zarzucili naruszenie art. 61 ust 1 pkt 5 oraz art. 1 ust 2 pkt 3 i 5 u.p.z.p., art. 88a, 88 f ust. 5 i 6 oraz art. 88 k pkt 1, 2, 4 Prawa wodnego oraz art. 7, 8, 9, 75 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."). Podnieśli, że decyzja powoduje stan zagrożenia powodzią, i że została wydana na nieaktualnym studium ochrony powodziowej. Zwrócono uwagę na to, że inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne po wydaniu pozwolenia na budowę, a ponadto nie może się na nie powoływać, ponieważ jest ono nieprawomocne - zostało zaskarżone. Nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że zarzut naruszenia art. 29 Prawa wodnego, jest bezskuteczny na tym etapie postępowania, i że może być wyłącznie przedmiotem odrębnego postępowania, w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W dalszej kolejności zarzucono wadliwe przeprowadzenie procesu budowlanego. Końcowo podkreślono, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest uzasadniony, ponieważ inwestor, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy w operacie wodnoprawnym, przedłożonym do wydania pozwolenia wodnoprawnego wniósł o podniesienie poziomu gruntu o 75 cm co jest niedopuszczalne. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych wart. 156 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej nie przeprowadza ponownie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, lecz bada wyłącznie, czy objęty tym postępowaniem akt administracyjny dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Rozpoznając w wyżej zakreślonych granicach wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ doszedł do tych samych konkluzji, że nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 u.p.z.p. organ był obowiązany ustalić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Ochrona interesów osób trzecich, na której naruszenie wskazywali wnioskodawcy, nie jest realizowana na etapie ustalania warunków zabudowy. Ewentualne zagrożenie powodziowe zostało wyeliminowane na podstawie stosownych uzgodnień wodnoprawnych, spełniających wymagania w tym zakresie, zmiany stosunków wodnych, których nie uwzględnienie również zarzucano, nie podlegają badaniu na etapie warunków zabudowy, a jedynie w trybie procedury wszczętej na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Zarzut wnioskodawców, że inwestor w operacie wodnoprawnym, przedłożonym do wydania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, wniósł o podniesienie poziomu gruntu o 75 cm, jest nieuzasadniony, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy zobowiązywała inwestora do przestrzegania prawa. W świetle powyższego ponownie stwierdzono brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza w zakresie ustalenia warunków zabudowy. W skardze do Sądu G. T. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, w tym: - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a także brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, naruszenie przepisów prawa materialnego a to: - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza została wydana w oparciu o spełnienie łącznie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzucił organowi brak analizy przesłanki stwierdzenia nieważności, zaznaczając, że organ miał obowiązek zbadać nieważność postępowania nie tylko w zakresie wskazanym we wniosku, ale stwierdzić nieważność w takim zakresie, w jakim ustali występowanie wady określonej w art. 156 § 1 K.p.a., bez względu na granice żądania. W tym zakresie powinien jeszcze raz przeanalizować przeprowadzone postępowanie pod kątem przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazano naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Zezwolenie na realizację inwestycji o innej niż dominująca funkcji- handlowej, przy dominującej – mieszkaniowej, wymagało ustalenia, czy w konsekwencji nie utrudni to realizacji funkcji mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 r., poz. 1066 ). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane zgodnie z prawem. Przedmiotem skargi G. T. w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia [...] października 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r. o ustaleniu na wniosek T.C. warunków zabudowy dla inwestycji: budowa pawilonu handlowego z zapleczem socjalnym i magazynowym oraz budowa zjazdu publicznego na działkach oznaczonych numerami 5533, 5534, 3285/3 położonych w obrębie ewidencyjnym N.. Kolegium uznało, wbrew twierdzeniom Skarżącego, że przy wydaniu ww. decyzji Burmistrza nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, prowadzącą do podważenia zasady trwałości decyzji administracyjnych. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka", Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1383/14, to i pozostałe orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). W przypadku przesłanki, o której mowa w pkt 2 cytowanego przepisu, na którą powołuje się skarżący nie chodzi o jakiekolwiek naruszenie prawa, np. w zakresie jego wykładni lecz o naruszenie oczywiste, niedwuznaczne, nie budzące wątpliwości. Nie będzie spełniało tego wymagania naruszenie przepisu, którego interpretacja budzi wątpliwości i rozbieżności w jego stosowaniu czy rodzi spory w piśmiennictwie (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r. II GSK 190/12). W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność miedzy tą analizą a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (wyrok NSA z 30 marca 2010 r., II OSK 600/09 ). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu byłby w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji (wyrok WSA w Poznaniu z 18 grudnia 2013 r. II SA/Po 532/13, wyrok WSA w Olsztynie z 19 stycznia 2012 r. II SA/Ol 916/11), gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie byłoby możliwe ustalenie, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy (wyrok NSA z 16 marca 2012 r. II OSK 2559/10, lex nr 1145616). Przedstawione orzecznictwo, które skład orzekający w pełni podziela, podkreśla wyjątkowy charakter tej instytucji. Art. 61 u.p.z.p. którego rażące naruszenie zarzucono stanowi, że: "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd w pełni podziela, stanowisko organu, że planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"), analiza urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona przez uprawnioną osobę, do decyzji dołączono załączniki w postaci wyników analizy zgodnie z § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz mapę, która spełnia wymogi obowiązujących w tej materii przepisów z wyznaczonym obszarem analizowanym, w wymaganej skali, zaliczona do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa wskazać należy, że w obszarze analizowanym znajduje się zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jak i zabudowa usługowa. Ustalenie zatem warunków zabudowy dla inwestycji usługowej wpisuje się w jedną z funkcji istniejącej zabudowy, przy czym słuszne są wnioski organu, że zasady dobrego sąsiedztwa nie można sprowadzać do obowiązku ustalenia warunków zabudowy wyłącznie dla inwestycji, która kontynuuje występującą na obszarze, funkcję dominującą. Tytułem przykładu można podać orzeczenia sądów, które potwierdzają to stanowisko: "jeżeli planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony" - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2016 r. II SA/Łd 1076/15, "zasada "dobrego sąsiedztwa", ukształtowana na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a jedynie dostosowania nowej zabudowy do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju"- wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 216/16). Prawidłowe jest również stanowisko organu, że na obecnym etapie postępowania nie można oceniać zasady dobrego sąsiedztwa przez pryzmat ewentualnych uciążliwości związanych z inwestycją: hałasem, ruchem pojazdów i innego rodzaju immisjami. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Ponadto z samego faktu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie uprawnia do wykonania inwestycji, w związku z czym nie może naruszać prawa własności czy innych praw osób trzecich. W związku z powyższym zarzut nie wzięcia pod uwagę przy ocenie zasady dobrego sąsiedztwa ewentualnych immisji uznać należy za chybiony. Podobnie jak zarzut nadmiernej uciążliwości inwestycji związanej z hałasem czy wzmożonym ruchem. Jak wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 682/09, który skład orzekający w pełni podziela, "hałas związany z planowaną inwestycją mógłby być powodem odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, o ile sam rodzaj planowanej inwestycji uniemożliwiałby zachowanie poziomu hałasu właściwego dla istniejącego obecnie układu urbanistycznego. W przypadku jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji zabudowy -dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym stwierdzić należy, że na tym etapie procesu inwestycyjnego interesy osób trzecich zostały należycie zaspokojone. Przechodząc do oceny kolejnego zarzutu dotyczącego nieprawidłowo wyznaczonej linii zabudowy, Sąd stwierdza, że została wyznaczona zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zatem o naruszeniu prawa nie może być mowy. Również wskaźniki, cechy i parametry nowej zabudowy ustalono w nawiązaniu do działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. Wbrew postawionym zarzutom decyzja odpowiada również treści przepisów odrębnych, w tym przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz.U. z 2012 r., poz. 145; dalej: "Prawo wodne"), których rażące naruszenie Skarżący zarzucił. W niniejszej sprawie bezsporne było, że teren inwestycji leży w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią – art. 88 d ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego. Z faktu, że przepisy Prawa wodnego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią wprowadzają zakaz wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe w tym budowę innych obiektów budowlanych ( art. 88l ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego) nie można wywodzić, jak chce tego Skarżący, zakazu wydawania decyzji lokalizacyjnych na tych obszarach. Zgodnie bowiem z art. 88l ust. 2 Prawa wodnego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od tych zakazów, a na podstawie ust. 6 wyżej cytowanego przepisu decyzja ta wygasa jeżeli w terminie 2 lat od dnia, w którym stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przewidziany zakaz nie ma charakteru bezwzględnego, a realizacja zamierzenia budowlanego możliwa jest po spełnieniu szczególnych wymagań, w tym również uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast na etapie ustalania warunków zabudowy, a więc etapie poprzedzającym proces inwestycyjny wystarczające jest jedynie uzgodnienie z właściwym organem. W niniejszej sprawie projekt kwestionowanej decyzji był przedmiotem uzgodnień Burmistrza z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej . W dniu 29 maja 2013 r. projekt został przesłany do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, a uzgodnienia dokonano w ramach tzw. "milczącej zgody" zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. W świetle powyższego należy podzielić również w tym zakresie wnioski organu, że decyzja o warunkach zabudowy nie naruszała prawa. Podobnie należy ocenić zarzut rażącego naruszenie prawa poprzez uzgodnienie w warunkach zabudowy lokalizacji zbiorników z nieczystościami –"szambo". Także w tym przypadku przewidziany w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego zakaz m.in. gromadzenia ścieków na terenie objętym szczególnym zagrożenie powodziowym, może zostać uchylony decyzją dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej ( art. 40 ust. 3 Prawa wodnego), decyzja o warunkach zabudowy także w tym zakresie została milcząco uzgodniona przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej . Decyzja o warunkach zabudowy w pkt 2 lit. e określała wymagania dotyczące ochrony obiektów budowlanych na terenach zalewowych i na podstawie art. 88 l ust. 2, art. 40 ust. 3 Prawo wodne zobowiązywała inwestora do uzyskania od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej , decyzji zwalniających z zakazu budowy budynku handlowego oraz odprowadzenie ścieków do istniejącego zbiornika ścieków, w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zatem interesy osób trzecich zostały zabezpieczone w niezbędnym zakresie. Podnoszone natomiast przez Skarżącego argumenty dotyczące braku wydania przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej decyzji zwalniających z opisanych wyżej zakazów, czy też wydania takich decyzji już po wydaniu pozwolenia na budowę, pozostają bez wpływu na ocenę legalności postępowania w sprawie warunków zabudowy. W świetle powyższego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, tym bardziej do rażącego naruszenia prawa. Wnioski organu w pełni usprawiedliwia przeprowadzone w sposób prawidłowy postępowanie. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania nie było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją. W postępowaniu nieważnościowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 K.p.a., których naruszenie zarzuca Skarżący, lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 968/10, LEX nr 1083720). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W sprawie organ w sposób szczegółowy przeprowadził analizę dotychczasowego postępowania, wyciągnięte przez niego wnioski znajdują potwierdzenie zarówno w zebranym materiale dowodowym jak też są wyrazem prawidłowo powołanych i zinterpretowanych przepisów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu – art. 107 § 3 P.p.s.a. Tak przeprowadzone postępowania czyni z kolei bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. poprzez utrzymanie własnej decyzji w mocy. Bezzasadny w ocenie Sądu jest również zarzut nie przeprowadzenia analizy wszystkich przesłanek nieważnościowych. Prawdą jest, na co wskazuje Skarżący, że organ nie jest związany żądaniem strony, jednak nie odniesienie się przez organ do pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności, w sytuacji gdy Skarżący poza sformułowaniem tego zarzutu, dopiero na etapie wnoszenia skargi, w żaden sposób go nie uzasadnia, nie może pozbawiać decyzji cech prawidłowości. Przeprowadzone przez organ postępowanie pozwala stwierdzić, że decyzja nie jest obarczona żadną z innych wad przewidzianych w art. 156 K.p.a. Poza rażącym naruszeniem prawa czy wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, których nie stwierdzono, nie naruszono również przepisów o właściwości, decyzja została wydana przez uprawniony podmiot – Starostę , nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną, decyzja ta co do zasady nie podlega wykonaniu, w związku czym rozpatrywanie w stosunku do niej przesłanki wykonalności ( art. 156 §1 pkt 5 K.p.a.) jest bezzasadne ( jak już wcześniej była o tym mowa decyzja o warunkach zabudowy nie daje prawa do realizacji inwestycji), nie zawiera również innych wad powodujących jej nieważność. Tym samym postawione w tym zakresie zarzuty niepoparte żadnym uzasadnieniem stanowią zwykłą polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem organu. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.