II SA/Rz 932/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2011r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił P. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Usługi Turystyczne P. S., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8 300 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze na powyższe postanowienie P. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011r., nr [...]. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności, a także zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej w stosunku do rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej istnieje duże prawdopodobieństwo, że stronie może grozić niewypłacalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Biorąc pod uwagę fakt powołania w skardze art. 61 § 3 P.p.s.a. – jako podstawy prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011r., Sąd dokonał jego merytorycznego rozpoznania. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19.02.2009 r. sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23.01.2009 r., sygn. akt I OZ 8/09; z dnia 17.12.2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). Domagając się wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). To na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (patrz: postanowienie NSA z dnia 8.11.2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest jednakże wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30.11.2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony oraz że z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej w stosunku do rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej istnieje duże prawdopodobieństwo, że może grozić mu niewypłacalność, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Samo powoływanie się na treść przepisu, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2011r. Na uwadze należy także mieć regulację zawartą w art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze.zm./, który stanowi, że w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary. Na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.