II SA/Rz 976/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy bramy -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy bramy wjazdowej na działkę nr 126, położoną w miejscowości N. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2016 r., poz. 23: dalej: "K.p.a."). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniach 26 czerwca 2013 r. i 4 lipca 2013 r. przeprowadzono kontrolę w sprawie budowy ogrodzenia działki nr 126 położonej w N., podczas której stwierdzono, że w/w działka jest ogrodzona ogrodzeniem z siatki metalowej na podmurówce (między działkami nr 125 i 126 wykonane jest ogrodzenie z siatki metalowej, mocowane do słupków metalowych osadzonych na fundamencie betonowym). Od strony drogi powiatowej tj. działki nr 106 nie jest wykonane ogrodzenie. Ponowna kontrola przeprowadzona w dniu 12 września 2013 r. wykazała, że od dnia 4 lipca 2013 r. w linii kończącego się ogrodzenia, pomiędzy działkami nr 125 i 126, od strony działki nr 106 (drogi powiatowej) zabetonowany został słupek metalowy o średnicy 100 mm. Organ ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane na podstawie zgłoszenia, które okazano organowi do wglądu. Do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwów. Nie stwierdzając naruszenia przepisów Prawa budowlanego, organ umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Od powyższej decyzji odwołał się A. J. pełnomocnik J. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozpoznanie sprawy zgodnie z "całym wnioskiem", dotyczącym wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu bez stosownego zezwolenia w obrębie działek nr 124, 125 i 126 betonowego muru oporowego, drogi i bramy, względnie uchylenie w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które jego zdaniem miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a to: art.6, 8, 9, 10 w zw. z art. 61 §1 i § 4, art.75, art.77, art.81, art.105 K.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez brak należytego i wnikliwego rozpatrzenia zgłoszenia nielegalnej budowy drogi, a nadto, bezpodstawnego rozdzielenia inwestycji z pominięciem zaleceń WSA w Rzeszowie wskazanych organowi w wyroku z dnia 28 maja 2014 r. - sygn. akt: SAB/Rz 16/14, 2) przepisów prawa materialnego, przez błędne i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt.6 w zw. z art. 3 pkt. 1b, pkt.3 i pkt. 11, art. 29 i 30 Prawa budowlanego i przyjęcie, że wybudowany słupek metalowy bramy, nie wymaga zezwolenia pomimo, że jest jedną, ściśle powiązaną inwestycją budową betonowego muru oporowego, urządzoną nielegalnie drogą dojazdową oraz ogrodzeniem- co łącznie stanowi budowlę w rozumieniu przepisów prawa i wymaga pozwolenia na budowę. Zarzuca, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego całkowicie pominął sprawę złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością, w sytuacji trwającego z inicjatywy inwestora postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, w miejscu prowadzonej budowy. Powyższych zarzutów nie podzielił organ odwoławczy, który wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że zabetonowany słupek stalowy bramy wjazdowej jest zgodny z dokonanym zgłoszeniem, do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. W związku z powyższym wydanie decyzji w sprawie budowy bramy wjazdowej na działce nr 126 położonej w N. od strony drogi powiatowej nr działki 106 przez J.L. stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania. Odnosząc się do podniesionych zarzutów: naruszenia art. 6, 8, 9, 10, 61 § 1 i § 4, art.75, art.77 i art.81 K.p.a. organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Organ I instancji podejmował czynności przewidziane prawem tj. dokonał kontroli, zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym o możliwości składania wyjaśnień na piśmie, z poszanowaniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, zgromadzony zaś w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu rozdzielenia wniosku do rozpoznania w różnych sprawach organ odwoławczy wskazał, że rozpatrzenie legalności i prawidłowości budowy wymienionych we wniosku budowli i urządzeń budowlanych podlega pod różne normy prawne, dlatego nie można tych spraw łączyć i rozstrzygać jedną decyzją. Takich wytycznych nie zawiera również powołany przez odwołującego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 16/14. W skardze do Sądu Skarżący zarzucił naruszenie: 1) prawa procesowego, a to: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez niewyczerpujące ustalenia dotyczące "niepodzielnego zamierzenia budowlanego", 2) przepisów prawa materialnego, a to: art. 3 pkt 6 i art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1b i 3 Prawa budowlanego przez błędne uznanie, że wykonanie bramy wjazdowej nie było w sposób funkcjonalny związany z budową drogi i muru oporowego, jako całego zamierzenia inwestycyjnego, dla którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, - art. art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez błędne uznanie, że inwestorzy w miejscu budowy dysponują tytułem prawnym. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, połączenie spraw do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy sygn. II SA/Rz 710/10, II SA/Rz 135/13, II SA/Rz 114/14, II SA/Rz 345/15 na okoliczność toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej gruntów wsi N., w szczególności z pism tam zalegających, z akt sprawy II SAB/Rz 16/14, na okoliczność żądania wszczęcia postępowania dotyczącego całego zamierzenia budowlanego, z załączonych dokumentów do jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], a to: notatki służbowej z dnia 22 sierpnia 2011 r. spisanej w Zarządzie Dróg Powiatowych, postanowienia Wójta Gminy z dnia [...]października 2007 r. nr [...], postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], pisma Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wniosku J.L. o uzgodnienie budowy bramy z dnia 4 sierpnia 2011 r., mapy sytuacyjno – wysokościowej z inwentaryzacji przyłącza kanalizacji, pisma ODGiK w u z dnia [...] września 2012 r., nr [...], notatki A. D. z dnia 19 lipca 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgłaszał nielegalną budowę muru oporowego, bramy i drogi na działce nr 126 oraz żądał wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, bowiem zrealizowane zamierzenie budowlane uniemożliwia odpowiedni dojazd do jego działki siedliskowej nr 124. Organ I instancji ograniczył się do tego co jest nad ziemią, pominął najistotniejszą część muru oporowego znajdującą się w gruncie, zabezpieczającą wykonany uskok przed usuwaniem się, umacniającą teren będący po wykonaniu robót budowlanych drogą. Dalej wyjaśnił, że inwestor wykonał prace budowlane umożliwiające dojazd do budynku na działce nr 126 w nowym miejscu działki nr 126, gdzie pierwotnie usytuowany był gnojownik. W myśl art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 1b i pkt 3 Prawa budowlanego roboty te należy uznać za budowę drogi, a zatem budowlę będącą obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego. Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego, w związku z powyższym budowa bramy winna być objęta decyzją o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego stanowisko organów, że inwestor dopełnił wszelkich formalności prawnych w sprawie budowy bramy jest błędne. Skarżący podnosi także, że koniecznym do pozytywnego uzgodnienia budowy bramy było oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem inwestor składając to oświadczenie miał świadomość, że w miejscu, gdzie brama ma zostać postawiona istnieje spór co do granicy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd nie znalazł podstaw do połączenia celem wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy muru oporowego i ogrodzenia na podmurówce ( sygn. akt II SA/Rz 975/15). Jak zostanie niżej wyjaśnione sprawy nie pozostawały ze sobą w związku uzasadniającym ich łączne rozpoznanie lub także rozstrzygnięcie. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 10 marca 2015 r., Nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalności budowy bramy wjazdowej na działce nr 126, położonej w miejscowości N. gmina [...]. W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać ustalenia organów jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski o braku podstaw do prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w zakresie budowy bramy wjazdowej. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W takiej sytuacji jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, to i pozostałe orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jakim jest postępowanie naprawcze występuje, gdy okazuje się, że kontrolowane roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z prawem. W takiej sytuacji nie zachodzi konieczność ingerencji w skutek tych robót, w tym ingerencji mającej je doprowadzić do stanu zgodnego z prawem (tak słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 573/15). Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wykazało, że realizacja bramy wjazdowej została dokonana na podstawie przewidzianego prawem zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót, co czyni postępowanie w przedmiocie samowolnego wykonania robót budowlanych bezprzedmiotowym. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Wbrew postawionym zarzutom organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu faktycznym sporządzonych decyzji. Wskazano w nich i znajduje to oparcie w zebranym materiale dowodowym, że organ na podstawie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego przeprowadził kontrole w dniach: 26 czerwca 2013 r., 4 lipca 2013 r., 12 września 2013 r. i 13 listopada 2013 r. Zgodnie z przepisami czynności kontrolnych dokonano z udziałem inwestora, sporządzono protokoły, osoby biorące w nich udział podpisały się pod nimi, następnie protokoły dołączono do akt sprawy. Po wszczęciu postepowania skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2014 r. wyznaczono termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, które doręczone pełnomocnikowi. Bezspornie ustalono, że na działce nr 126 położonej w miejscowości N. wykonano w odległości 0,25 m od ogrodzenia działki nr 126 słupek metalowy o średnicy 100 mm i wysokości 1,50 m, odpowiadające zgłoszeniu robót budowlanych z dnia 4 sierpnia 2011 r. Nie ma racji Skarżący twierdząc, że realizacja bramy wjazdowej powinna zostać dokonana na podstawie pozwolenia na budowę obejmującego także budowę drogi dojazdowej i muru oporowego, tj. całego i niepodzielnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowalnego ( obowiązującego na dzień dokonania zgłoszenia Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.): pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Z powyższego wynika, że celem zgodnego z prawem wykonania bramy wjazdowej wystarczającym było zgłoszenie zamiaru wykonania odpowiednim organom. Przewidziana natomiast w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego zasada objęcia wnioskiem o pozwolenie na budowę całego zamierzenia budowlanego, czytana łącznie z art. 5 Prawa budowlanego nakazującego traktować obiekt budowlany, jako całość, dotyczy obiektów budowlanych i ich części pozostających ze sobą w funkcjonalnym związku, nie mogących bez siebie samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Z taką sytuacja nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. W przypadku realizacji bramy wjazdowej, drogi dojazdowej jak i muru oporowego, nie można twierdzić, że nie mogą one samodzielnie funkcjonować. Realizacji drogi wjazdowej nie musi służyć konieczność wykonania bramy wjazdowej. Poza tym, jak słusznie zauważa organ odwoławczy legalność i prawidłowość budowy wymienionych budowli i urządzeń budowlanych podlega pod różne normy prawne i nie można tych spraw łączyć i rozstrzygać jedną decyzją. W świetle powyższego, jako bezzasadne należy ocenić zarzuty naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1b i 3 Prawa budowlanego. Z tych samych powodów Sąd zdecydował o nie połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.".), o czym była mowa na wstępie. Niesłuszny w ocenie Sądu okazał się również zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego polegający na przyjęciu przez organy, że inwestor dysponował prawem własności działki w dniu dokonania zgłoszenia. Organy nadzoru budowlanego mają w postępowaniu legalizacyjnym obowiązek badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zbadanie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest nie tylko domeną prawa cywilnego, lecz i prawa administracyjnego, w tym prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia, że tytuły prawne, z których prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, są z reguły tytułami cywilnoprawnymi. W toku postepowania mającego na celu zbadanie legalności wzniesionego obiektu budowlanego, w kontekście wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego), następuje to wg reguł ogólnych, tj. przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości umożliwiający inwestorowi wykazanie robót budowlanych. W postępowaniu o pozwolenie na budowę czy zgłoszenie wystarcza złożenie przez inwestora oświadczenia z art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego (tak słusznie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1290/14). Z akt sprawy wynika, że J. L. dokonując zgłoszenia zmierzenia robót budowlanych, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr 126, położoną w miejscowości N.. Ponadto z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka ta stanowi współwłasność małżonków: Z. i J. L. (karta 12 akt I instancji). Kwestia własności działki nr 126 położonej w N. inwestora J.L. i jego małżonki była bezsporna. Spór dotyczył granicy działki nr 126 z działkami sąsiednimi. Postępowanie rozgraniczeniowe co do granic działek nr 125, nr 126, nr 106 i nr 124 jest w toku od 2007 r. i aktualnie jest zawieszone postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji scaleniowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r. nr [...], co wynika z dokumentów załączonych do skargi. Odnośnie zarzutów dotyczących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej wsi N. i powoływanych orzeczeń sądowych: sygn. II SA/Rz 710/10, II SA/Rz 135/13, II SA/Rz 114/14, II SA/Rz 345/15, wskazać należy, że pod ostatnio wymienioną sygnaturą zapadł nieprawomocny wyrok oddalający skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr[...]w przedmiocie stwierdzenia naruszenia prawa, w którym to Sąd podzielił ustalenia, jak i wnioski Kolegium, że o ile żądanie Skarżącego zasługiwało na uwzględnienie, to jednak ze względu na powstanie nieodwracalnych skutków, stwierdzenie nieważności było nie do pogodzenia z interesem społecznym oraz indywidualnym interesem osób trzecich. Jak podkreślił Sąd w wyniku scalenia doszło do zmiany stanu cywilnoprawnego istniejących nieruchomości, a organ dokonujący ewentualnie ustalenia granic przedscaleniowych nie posiada instrumentów prawnych do restytucji uprawnień własnościowych. Oznacza to, że stwierdzenie naruszenia prawa w decyzji scaleniowej pozostaje bez wpływu na kwestie własnościowe, a zatem zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, również należy uznać za bezzasadny. W dacie wydania kontrolowanych decyzji stan prawny działek nr 126, nr 125, nr 124 i nr 106 położonych w N. wynikający z ewidencji gruntów i ksiąg wieczystych był i jest konsekwencją decyzji scaleniowej z 1970 r. – ostateczną decyzją SKO w z dnia [...] października 2014 r. nie został wzruszony. Sam fakt, iż toczy się postępowanie rozgraniczeniowe w okolicznościach sprawy nie zmienia prawidłowej oceny organów nadzoru budowlanego, że działka nr 126 położona w N., w granicach ewidencyjnych stanowi własność inwestora, który mógł nią dysponować na cele budowlane. Nie można również postawić organom zarzutu pominięcia zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w wyroku z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 16/14. Analiza wyroku wskazuje na to, że przedmiotem postępowania była jedynie bezczynność organu nadzoru budowlanego w zakresie zgłoszonego przez skarżącego wniosku dotyczącego nielegalnej budowy – ogrodzenia na podmurówce, muru oporowego oraz bramy wjazdowej. Podsumowując stwierdzić należy, że prawidłowo przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe wykazało, że realizacja bramy wjazdowej nastąpiła legalnie, na podstawie wymaganego prawem zgłoszenia robót budowlanych, co czyniło bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. Decyzje umarzające postępowanie w tym zakresie odpowiadają prawu. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zarządzenie: Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o skardze kasacyjnej przesłać: pełnomocnikowi Skarżącego i organowi. Rzeszów, dnia 12 kwietnia 2016 r. s. WSA Elżbieta Mazur – Selwa