II SA/Rz 996/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 7 czerwca 2022 r. nr SKO.401.ZP.1204.167.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz skarżącego Ł. W. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 29 kwietnia 2022 r. nr IN.III.6730.19.2022. Wójt Gminy [...], działając na wniosek P. [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej PV W. o mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w obr. ewid. [...], gmina [...]. Uzasadniając wydaną decyzję organ podał, że w toku postępowania opracowano analizę urbanistyczną dotyczącą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem, w której stwierdzono, że przedmiotowy teren spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 – dalej "u.p.z.p."). Spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 w odniesieniu do ust. 3. Decyzją z 2 grudnia 2021 r. nr IN.III.6220.02.2021 Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W toku postepowania uzyskano stosowne uzgodnienia. Wydana decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a projekt decyzji sporządzony został przez osobę uprawnioną. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z.W. wnioskując o jej uchylenie. Podał, że jest właścicielem działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem odwołującego będzie ono oddziaływać na jego nieruchomość. Zarzucił, że w czasie prowadzonego postępowania organ nie informował go o czynnościach oraz ustaleniach, jak również nie pouczył, zgodnie z art. 10 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uniemożliwiono mu czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Decyzją z 7 czerwca 2022 r. nr SKO.401.ZP.1204.167.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. – dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że wnioskodawca we wniosku podał, że planowane przedsięwzięcie dotyczy inwestycji składającej się z paneli fotowoltaicznych o mocy do 1MW na działce nr ew. [...]. Infrastrukturę towarzyszącą stanowić będą aparatura energetyczna, przewody elektryczne, stacja kontenerowa, ogrodzenie i konstrukcje wsporcze. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią natomiast przepisy u.p.z.p. w szczególności art. 61 ust.1 pkt 1-5. Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie NSA konsekwentnie wskazuje się, że wolą ustawodawcy jest, by inwestycje w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wyklucza to możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy na inwestycję, której przedmiotem jest budowa urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii także o mocy przekraczającej 100 kW. Wymagania, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że w kwestionowanej decyzji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, podając szczegółowo jakie elementy wchodzić będą w skład planowanej inwestycji. Dopuszczono instalację innych obiektów i urządzeń niezbędnych do wykonania przedmiotowej inwestycji, w tym infrastruktury technicznej. Projektowana inwestycja położona jest na obszarze otuliny Parku Krajobrazowego "[...]" utworzonego na mocy Uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r. w sprawie parku Krajobrazowego "[...]". Projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] oraz ze Starostą Powiatu [...] w zakresie gruntów wykorzystanych na cele rolne (milczące uzgodnienia). Natomiast Wójt Gminy [...] decyzją z 2 grudnia 2021 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przy zachowaniu wskazanych w decyzji wymogów (w zaskarżonej decyzji w pkt 2 pp 2 Wójt wskazał na obowiązek realizacji inwestycji zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji z 2 grudnia 2021 r.). Na działce objętej inwestycją nie występują ograniczenia wynikające z ochrony dziedzictwa kulturowego. Kolegium podniosło także, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. Planowana inwestycja polegająca na budowie instalacji fotowoltaicznej stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r., poz. 610 ze zm. dalej "u.o.z.e."). Planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., którymi są m. in. urządzenia służące do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. To ostatnie pojęcie w cyt. ustawie jest określane m. in. jako odnawialne, niekopalne źródła energii "obejmujące energię promieniowania słonecznego". Wobec powyższego na mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. odstąpiono od stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a parametry planowanej inwestycji przyjęto zgodnie z wnioskiem inwestora. Zamierzone przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, powierzchnia zabudowy została określona na mniej niż 1h. Kolegium wywiodło, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek inwestora określa granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy zasadniczej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000. Inwestycja będzie posadowiona na działce w zachodniej części wsi po północnej stronie drogi wojewódzkiej Nr [...] na obszarze luźnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i o charakterze zagrodowym. Nieruchomość objęta wnioskiem ma kształt trapezu i pow. 0,7132ha i graniczy od strony północno-wschodniej i południowo-wschodniej z drogami rolnymi i działkami rolnymi. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej położonej. Inwestycja nie wymaga zaopatrzenia w media za wyjątkiem przyłączenia energii elektrycznej a wnioskodawca posiada uzgodnienia branżowe. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Obawy dotyczące ewentualnej możliwości powstania pożaru czy też zacieniania sąsiednich działek nie mogą zostać uwzględnione, gdyż kwestie te nie podlegają badaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO podało, że organ prawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Zawiadomieniem z 25 marca 2022 r. strony zostały powiadomione o wszczęciu postepowania. Organ nie naruszył informowania stron o toczącym się postepowaniu. Żadna ze stron nie wniosła uwag ani zastrzeżeń. Zgłaszane obawy odnośnie sposobu korzystania z sąsiedniej nieruchomości będą mogły być rozpoznane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Reasumując Kolegium wywiodło, że na gruncie rozpatrywanej sprawy zostały spełnione przesłanki przewidziane dla ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja nie spowoduje jakichkolwiek zmian w sferze praw rzeczowych tak w odniesieniu do inwestora, jak i osób trzecich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Ł.W. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania. Kwestionowanej decyzji zarzucił niesłuszne utrzymane w mocy decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy sprawa nie została należycie wyjaśniona i prowadzona była bez jego udziału w sprawie. Podał, że w decyzji nie wyjaśniono dlaczego ukształtowano granice terenu objętego analizą jak w Załączniku graficznym do analizy związanej z postępowaniem o wydanie decyzji Nr IN.III.6730.19.2022 z dnia 28 kwietnia 2022 r. Zauważył, że podstawą poprawnej analizy urbanistycznej, która jest kluczem do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, jest właściwe określenie granic obszaru analizowanego. Z zaskarżonej decyzji nie wiadomo, jak ustalono obszar analizowany, jaka jest jego wielkość. Nie wiadomo, jakie są jego dokładne parametry i jak został ustalony, nie wiadomo czy jest to 3x któregoś z boków działki. Nie wiadomo, czy organ odstąpił od przewidzianych prawem sposobów ustalenia wymiarów tego obszaru, a jeżeli tak to z jakich powodów. Załącznik graniczny wskazuje, że obszar ten ma kształt nieregularny. Skoro obszar analizowany został wyznaczony nieprawidłowo, to wadliwa jest również analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a przez to zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona. Niesłusznie odstąpiono od badania wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie opierając się bezpodstawnie na art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w sytuacji, gdy inwestycja dotyczy ogromnej instalacji, a nie przydomowej małej instalacji fotowoltaicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r., sygn. II SA/Rz 996/22 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym przed SKO mimo, że jest następcą prawnym dotychczasowej strony, tj. Z.W. Niespornie własność działki nr [...] poł. w W., gm. [...], należącej do Z.W. i sąsiadującej z terenem inwestycyjnym (dz. nr [...]) na podstawie umowy darowizny z dnia [...] maja 2022 r. Rep. [...] przeszła na skarżącego i I.D. po połowie. Zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Następstwo, o którym mowa w tym przepisie następuje z mocy prawa z momentem otwarcia spadku, czyli śmierci dotychczasowej strony. Następstwo procesowe uregulowane powyższym przepisem jest konsekwencją następstwa prawnego w prawie materialnym i polega na wstąpieniu do postępowania innego podmiotu na miejsce podmiotu, który dotychczas był jego stroną. Oznacza zatem, że poprzednik ustępuje z postępowania, a następca wstępuje w jego sytuację procesową, tak jakby od początku był stroną postępowania. Wyrazem udziału w postępowaniu może być również skuteczne doręczenie decyzji organu odwoławczego oraz możliwość wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia. Przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2021 r sygn. akt II OSK 248/21) następca prawny wstępuje do postępowania na miejsce dotychczasowej strony, w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. w takim stadium, w jakim postępowanie to znajduje się w chwili jego zgłoszenia się, co w szczególności oznacza, iż wszystkie czynności procesowe dokonane przed zaistnieniem następstwa przez organ lub poprzednika prawnego pozostają ważne (wiążące) i nie muszą być powtarzane. Skarżący powołał się w skardze na niewyjaśnienie sprawy i przeprowadzenie jej bez jego udziału, wskazując prawidłowo na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. przypadek, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Na tę przesłankę wznowienia postępowania może się powoływać wyłącznie pominięta strona postępowania administracyjnego. Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej konstrukcji, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, ewentualnie następca prawny takiego podmiotu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z: 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17, LEX nr 2486317; z 17 listopada 2017 r., II OSK 87/17, LEX nr 2442985; z 14 listopada 2017 r., I OSK 82/16, LEX nr 2479195; 16 maja 2019 r., II OSK 1647/17, LEX nr 2699062). Sąd w tym składzie podziela pogląd wyrażony w przywołanych orzeczeniach, jak również wywody zawarte w wyroku NSA z 9 kwietnia 2019 r., II OSK 1259/17, LEX nr 2676862, gdzie wywiedziono, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu w postępowaniu sądowym. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Niespornie skarżący jako następca prawny Z.W. powinien brać udział w postępowaniu przed SKO od [...] maja 2022 r., a w szczególności powinna mu była zostać doręczona decyzja SKO z dnia 7 czerwca 2022 r., co nie miało miejsca. Zarzut skarżącego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. jest zasadny i skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa: i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Niezależnie bowiem od prawidłowego działania organu administracji, z obiektywnego punktu widzenia doszło do naruszenia prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 P.p.s.a.), nie ocenia tylko i wyłącznie zgodności z prawem samych czynności procesowych organu orzekającego, lecz ocenia zgodność z prawem rezultatu podejmowanych przez organ czynności. Pomimo przeprowadzenia czynności zgodnie z prawem, ich wynik może być wadliwy co może uzasadnić uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak wiedzy SKO o zbyciu nieruchomości, nawet usprawiedliwiony, nie sanuje wadliwości z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji (por. wyroki NSA z dnia 16 maja 2019 r., II OSK 1647/17 czy z dnia 22 marca 2022 r., II OSK 951/21). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium, działając w trybie art. 10 § 1 k.p.a. zakreśli stronom, w tym skarżącemu odpowiedni termin na wypowiedzenie co do materiału dowodowego zebranego w sprawie zgłoszonych żądań, zgłoszenia wniosków dowodowych. SKO potraktuje jako stronę także I.D. Sąd zwraca uwagę, że decyzja SKO została wysłana uczestnikowi A.D. na błędny adres, należy więc zadbać o prawidłowe doręczenie mu korespondencji na adres: ul. [...], [...]. Naruszenie przepisów postępowania opisane wyżej oznacza, że stan faktyczny sprawy nie jest ustalony w sposób prawidłowy. Odnoszenie się prze Sąd na tym etapie postępowania do zarzutów prawa materialnego byłoby przedwczesne. Sąd, wobec podniesionych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego zarzutów dotyczących wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., stwierdza, że niezależnie od wyników postępowania dowodowego przez SKO może wypowiedzieć się w tym zakresie. Wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2022 r., II SA/Kr 394/22, na który powoływał się skarżący, został uchylony wyrokiem NSA z dnia 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22. NSA wyjaśnił, że na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., dodano zapis, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, za które uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. W art. 2 pkt 22 tej ustawy za odnawialne źródło energii uznano odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Nie budzi więc wątpliwości, że treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, że warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, czyli dotyczących spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnieniu inwestycji dostępu do drogi publicznej nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 cyt. ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z tego przepisu nie wynika, konieczność różnicowania instalacji w zależności od ich mocy. Co prawda w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. zawarto zapis, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641); 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Zauważyć jednak należy, że przepisy te odnoszą się do lokalnego porządku planistycznego a nie do decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy. Studium jest wyrazem polityki planistycznej gminy, określa kierunki zagospodarowania, jednak nie jest aktem prawa miejscowego. Nie jest źródłem prawa, a decyzje administracyjne nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tylko taki akt jest źródłem prawa, zatem obowiązuje na nim tzw. państwowy porządek planistyczny, którego konkretyzacja może nastąpić w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast - w myśl art. 4 ust. 2 tej ustawy - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyeliminowanie bądź nieuchwalenie planu miejscowego, w sytuacji, gdy obszar inwestycji objęty jest tylko studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że na tym terenie obowiązują odpowiednie zapisy studium. Jego ustalenia są wiążące jednakże przy uchwalaniu planu miejscowego i nie mogą zastępować ustaleń planu. Z tego powodu brak rozmieszczenia w studium urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Na co zwrócił uwagę także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2022 r., sygn. II OSK 1482/21, w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. wskazano że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...)". Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej (druk nr 3656, str. 21-22). Wolą ustawodawcy w procesie wydawania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla instalacji odnawialnego źródła energii, było wyłączenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wobec tego, lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy nie wymaga w oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Sąd stanowisko to w całości podziela. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.