II SAB/Rz 37/26

28 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 28 kwietnia 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MG na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na zapytanie - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić MG kwotę 100 zł /słownie: stu złotych/, tytułem wpisu od odrzuconej skargi. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, jako przedmiot zaskarżenia MG wskazał bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w [...] polegająca na nieudzieleniu odpowiedzi na pytanie Skarżącego z 14 stycznia 2026 r., związane z podaniem na jakiej podstawie prawnej wykonano instalację Zarządzeniem z 4 marca 2026 r. wezwano Skarżonego do sprecyzowania skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego oraz wskazanie przepisu prawa, który został naruszony bezczynnością organu. W piśmie z 16 marca 2026 r. Skarżący podniósł, że bezczynność Dyrektora narusza interes prawny Skarżącego wynikający z prawa do złożenia podania do organu administracji publicznej oraz uzyskania odpowiedzi w ustawowym terminie. Wskazał ponadto, że zaskarżona bezczynność Organu stanowi naruszenie art. 63 § 1, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r . Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej: "k.p.a.". W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona przepisami ustaw i aby sąd mógł rozpoznać merytorycznie skargę na zaskarżony akt (lub bezczynność), akt ten musi posiadać określone cechy, pozwalające na zakwalifikowanie go do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W obowiązującym systemie prawa istnieje bowiem domniemanie właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej do aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto w myśl art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § k.p.a. Na podstawie zaś art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Powołane wyżej przepisy i normy prawne wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, określając szczegółowo, jakie konkretnie działania organów administracji publicznej, i w jakim przedmiocie bezczynność tych organów, może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma jedynie charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie. W związku z tym, że przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, wniesienie skargi wykraczającej poza ten zakres, skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, Skarżący w skardze oraz w piśmie nadanym 16 marca 2026 r. nie wskazał przedmiotu zaskarżenia, który podlega kognicji sądu administracyjnego. Co istotne, sąd rozpoznając sprawę nie jest związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jest natomiast związany wskazanym przez stronę skarżącą przedmiotem zaskarżenia. Wymaga podkreślenia, że Skarżący nie wskazał oczekiwanego przez niego trybu udzielenia odpowiedzi na złożone przez niego pytanie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Nie wskazał bowiem jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, w oparciu o który Organ winien prowadzić postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem Skarżącego. Samo wskazanie przepisów k.p.a., bez konkretnego podania przedmiotu postępowania administracyjnego wynikającego z przepisów prawa materialnego, jest niewystarczające do przyjęcia, że bezczynność Organu może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Skarżący nie wskazał również innych przepisów szczególnych, które na mocy art. 3 § 3 p.p.s.a. umożliwiają zaskarżenie bezczynności Organu we wskazanym w skardze zakresie. Innymi słowy, Skarżący nie wykazał, że w świetle obowiązujących przepisów udzielenie odpowiedzi na pytanie sformułowane we wniosku skierowanym do Organu, podlega rozpatrzeniu w drodze postępowania administracyjnego, które winno zostać zakończone decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowieniem (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), względnie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W konsekwencji, bezczynność Dyrektora we wskazanej wyżej kwestii nie jest bezczynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone formy działania organu (por. postanowienia NSA z 4 września 2012 r. II GSK 1324/12; z 17 lipca 2012 r. I OSK 1620/12 oraz z 7 lipca 2010 r. II GSK 737/10). Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.