II SAB/Rz 45/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego P. D. z dnia [...] marca 2021 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie informacji publicznej. We wniosku z dnia 8 marca 2021 r. P. D. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o udzielenie informacji publicznej dotyczącej J. P. w postaci: życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii oświadczenia majątkowego oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych. Wnioskodawca wskazał, by informację po anonimizacji przesłać drogą elektroniczną na adres: [....]. W odpowiedzi z dnia 22 marca 2021 r. (pismo znak: [...]) Komendant Miejski Policji w [...] wskazał, że żądane dokumenty zawierają treści o charakterze informacji publicznej potwierdzającej kompetencje konkretnego funkcjonariusza Policji, jednak same w sobie są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej. Zdaniem Komendanta, dokumenty te, pomimo pozostawania w merytorycznym związku z nawiązaniem i przebiegiem służby nie dotyczą bowiem bezpośrednio pełnienia funkcji publicznej oraz nie spełniają kryterium dokumentów urzędowych o jakich mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego zasadna jest odmowa ich udostępnienia, gdyż nie spełniają kryterium informacji publicznej, a we wniosku wskazano, że udostępnienie ma nastąpić w formie kopii dokumentów, poprzez ich przesłanie (po uprzedniej anonimizacji) drogą elektroniczną na podany adres e-mail. Natomiast odnosząc się do żądania kopii oświadczenia majątkowego funkcjonariusza J. P. organ podał, że kompleksową regulację w tym zakresie zawiera ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, której obejściu nie mogą służyć przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle zaś 62 ust.2 wskazanej ustawy o Policji, policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązaniu lub rozwiązaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Prawo wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych, w tym przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym przysługuje właściwym w sprawach osobowych przełożonym lub osobom przez nich upoważnionym, a także Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego. Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym, jak wskazuje art. 62 ust. 5 ustawy o Policji, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba, że policjant, który złożył oświadczenie wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie z zastrzeżeniem ust. 7. Tylko informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji są publikowane bez ich zgody na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej. We wskazanej na wstępie skardze P. D. zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej przez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając to na uwadze strona wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku. Skarżący zauważył, że J. P., którego żądane informacje dotyczyły jest funkcjonariuszem Policji, zatem Komendant miał obowiązek je udostępnić, a jeśli tego nie zrobił, to winien był wydać decyzję. Zdaniem skarżącego, domaganie się danych odnośnie do działania władzy publicznej jest obowiązkiem moralnym każdego obywatela, a urzędnik nie może utrudniać obywatelom możliwości sprawowania społecznej kontroli nad władzą publiczną za pomocą instrumentów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Podniósł, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Nie mógł zaś wydać decyzji, bowiem żądane dane i dokumenty nie należą do kategorii informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] dotycząca informacji publicznej. Dopuszczalność kontroli sądowej w sprawach bezczynności wynika z brzmienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W przypadku, gdy brak odpowiedniego działania organu odnosi się do informacji publicznej, wówczas istotny jest jeszcze art. 3 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), określanej następnie jako "u.d.i.p.". Sprawowany przez sąd wymiar sprawiedliwości obejmujący kontrolę działalności administracji publicznej odbywa się przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Jeśli sąd uwzględni skargę na bezczynność, wówczas – w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, do czego zobowiązuje go art. 149 § 1a P.p.s.a. Przy rozstrzyganiu spraw, w których przedmiot zaskarżenia stanowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Badaniu podlega więc, czy podmiot, do którego skierowano wniosek o informację publiczną jest zobowiązany do jej udzielenia oraz, czy wiadomości, o które ubiega się wnioskodawca mają walor takiej informacji. Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, to katalog podmiotów, które ustawodawca zobligował do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 u.d.i.p., który w ust. 1 pkt 1 stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przy czym, w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, komendant powiatowy czy miejski jest organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie ulega tym samym wątpliwości, że Komendant Miejski Policji w [....] jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. Odnośnie zaś do zakresu pojęcia informacja publiczna należy w pierwszym rzędzie sięgnąć do art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jest to przepis, którego brzmienie należy mieć na uwadze przy interpretacji regulacji w tym zakresie zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, przyjmując w konsekwencji, że pojęcie informacji publicznej jest bardzo szerokie. Wskazuje na to zresztą już sam art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wedle którego, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowe dane, które ustawodawca uznał za informację publiczną zawiera art. 6 przedmiotowego aktu. I tak w ust. 1 pkt 2 lit. d mowa jest o tym, że informacją publiczną jest ta o podmiotach zobowiązanych do jej udostępnienia (tj. wskazanych w art. 4 u.d.i.p.), w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Ponadto, w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlegają dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Z tym, że sposób rozumienia tego ostatniego, a zatem dokumentu urzędowego określa art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Mając powyższe na względzie, zasadnym jest przyjęcie, że dane, których udostępnienia domaga się skarżący zaliczają się do pojęcia informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. Jak już wyżej zaznaczono, policjant jest częścią umundurowanej i uzbrojonej formacji (Policji), której podstawowe zadania określa art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, a wśród nich są: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń, czy wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Z kolei szczegółowe uprawnienia policjantów wymienia art. 15 ust. 1 ustawy o Policji i są to np. legitymowanie osób w celu ustalenia ich tożsamości; zatrzymywanie osób, pobieranie od osób odcisków linii papilarnych lub wymazu ze śluzówki policzków, czy przeszukiwanie osób i pomieszczeń. Mając to na uwadze zasadnym jest stwierdzenie, że co do zasady, skoro policjant bez wątpienia w ramach swoich obowiązków służbowych służących realizacji ustawowych kompetencji Policji wykonuje funkcje publiczne, to dane mające stwierdzać jego kompetencje do podejmowania tych działań mają walor informacji publicznej. Takich kompetencji dotyczyły zaś żądane we wniosku: życiorys, kopia dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, informacje o przebiegu drogi zawodowej, kopia mianowania na policjanta czy kopia aktualnych badań psychiatrycznych. Powyższe nie oznacza jednak, że wskazane informacje muszą być każdorazowo udostępnione, bowiem ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje pewne wyłączenia w tym zakresie. Wynikają one z brzmienia art. 5 tego aktu, z tym, że w sprawie niniejszej znaczenie może mieć wyłączenie wskazane w ust. 2 tego artykułu, stosownie do którego, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W zakresie pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne istnieje liczne orzecznictwo sądowe, w którym zwraca się uwagę na konieczność szerokiej wykładni w tym przedmiocie. Osobą taką nie jest więc tylko funkcjonariusz publiczny w rozumieniu kodeksu karnego, lecz każda osoba mająca związek z realizacją zadań publicznych. Funkcja publiczna to bowiem funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań publicznych [np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4.02.2020 r. I OSK 2634/18 (NSA), wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20.03.2006 r., K 17/05]. Podkreślenia wymaga, że w przypadku osób pełniących funkcje publiczne ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na ich prywatność nie występuje, o ile informacje te mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji. Odmawiając skarżącemu udzielenia żądanych danych Komendant podniósł, że wprawdzie zawierają one treści o charakterze informacji publicznej, potwierdzającej kompetencje konkretnego funkcjonariusza Policji, jednak nie podlegają one udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej. Wnioskowane dokumenty mimo, że pozostają w merytorycznym związku z nawiązaniem i przebiegiem służby nie dotyczą bezpośrednio pełnienia funkcji publicznej i nie spełniają kryterium dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Sąd nie zgadza się stanowiskiem organu w tym ostatnim zakresie tj. odnoszącym się do kwestii charakteru żądanych dokumentów. W tym przedmiocie podziela pogląd Sądu wyrażony w wyroku z 24 listopada 2020 r. (sygn. akt II SA/Rz 83/20). W myśl powołanego art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W myśl art. 115 § 13 K.k., funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; 2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego; 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy; 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych; 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe; 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej; 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej; 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. W orzecznictwie NSA przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia funkcjonariusza publicznego. Jest to więc osoba pełniąca funkcję publiczną rozumianą jako wykonywanie zadań publicznych polegających na podejmowaniu działań wpływających bezpośrednio na sytuacje prawną innych osób (lub łączących się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów) lub gospodarowanie mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, czy realizacją funkcji publicznej zajmują się podmioty publiczne, czy też niepubliczne. Elementem essentialia negotii stanowi wykonywanie uprawnień i obowiązków w zakresie realizacji zadań publicznych określonych przez ustawę. W wyroku NSA z 20 listopada 2019 r. (I OSK 4342/18), którego argumentację uzasadnienia Sąd w składzie niniejszym podziela wskazano, że uzyskanie wykształcenia na wszystkich poziomach kształcenia nastąpić może w ramach pobierania usług niematerialnych odpowiedniego rodzaju (tj. pobierania nauki) świadczonych przez podmioty publiczne lub podmioty niepubliczne. Bez względu na formę organizacyjną oraz charakter publiczny lub niepubliczny tego rodzaju jednostek, zajmują się one realizacją zadań publicznych z zakresu oświaty lub szkolnictwa wyższego. Zakończenie edukacji na określonym poziomie nauczania kończy się wydaniem świadectw lub dyplomu. Wydanie świadectw lub dyplomu kończy formalnie edukację i stanowi w swej istocie zamknięcie procesu decyzyjnego dotyczącego bezpośrednio sytuacji ucznia lub studenta nakierowanego na orzeczenie, iż określona osoba uzyskała wiedzę, umiejętności i kompetencje opisane w ustawach i aktach wykonawczych, jakimi winna legitymować się kończąc określoną szkołę (jej typ) lub uczelnię wyższą na danym kierunku oraz że osoba ta złożyła wszystkie przewidziane prawem egzaminy. Wydanie świadectwa lub dyplomu jest obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z ustaw i stanowi realizację funkcji władzy publicznej, bez względu na to, czy wydaje go podmiot publiczny, czy też podmiot niepubliczny. Ustawy nie różnicują mocy prawnej świadectw i dyplomów wydanych przez podmioty publiczne i niepubliczne. Posiadają one tę samą moc prawną. Świadectwa lub dyplomy są wydawane przez uprawnione organy szkół lub uczelni, którymi są dyrektorzy lub rektorzy. Są to osoby zajmujące kierownicze stanowiska w instytucjach państwowych w rozumieniu art. 115 § 13 kk. Zdaniem NSA, pojęcie instytucji państwowej musi być rozumiane szeroko. W skład instytucji państwowych wchodzić będą więc bez wątpienia instytucje powołane do życia bezpośrednio przez państwo lub jednostki samorządu terytorialnego. Państwo i samorząd terytorialny nastawione są w całości swojej działalności na realizację dobra wspólnego, które osiągają wykonując przypisane im zadania publiczne. Całość ich działalności, bez względu na stosowane formy prawne ich działania i formy organizacyjne w ramach których je wykonują, służy wyłącznie sprawowaniu zadań publicznych. Stąd też pojęcie instytucji państwowej należy łączyć z wykonywaniem zadania publicznego, a nie ze strukturą macierzystą, która doprowadziła do powstania, organizacji i wyposażenia danego podmiotu w majątek niezbędny do działalności, kompetencje i podstawy prawne do jej działalności. Tym samym, dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie są dokumentami urzędowymi. Walor taki należy też, zdaniem Sądu, przypisać aktowi mianowania na policjanta oraz dokumentowi w postaci aktualnych badań psychiatrycznych. Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 maja 2021 r. (sygn. akt II SAB/Rz 33/21), że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policyjnego), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Do grupy powyższej zaliczyć można informacje o przebiegu drogi zawodowej policjanta. Konsekwencją przedstawionego wyżej rozumienia funkcjonariusza publicznego oraz informacji publicznej jest uznanie, że informacje na temat posiadanego wykształcenia, przebiegu drogi zawodowej oraz stanu zdrowia policjanta, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, stanowią informację publiczną. Zasadniczo więc (z wyjątkiem oświadczenia majątkowego) żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji zawierających życiorys, kopię dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopię aktualnych badań psychiatrycznych obejmowało informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Jak już jednak wcześniej zauważono, żądane dokumenty mogą zawierać dane dotyczące prywatności policjanta, którego dotyczą. W takiej sytuacji należy uznać, że nadal zawierają one informację publiczną, jednak jej uzyskanie będzie wyłączone przez brzmienie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jeśli spełniony zostanie powołany tam warunek. Odmowa udostępnienia danych kwalifikujących się do kategorii informacji publicznej – w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w której uzasadnieniu organ winien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym wypadku zaistnienia ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem Komendant Miejski Policji w [...] ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych ani też nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej. Na wskazane wyłączenie w zakresie udostępnienia informacji publicznej powołał się zaś w "zwykłym" piśmie. W tym samym "zwykłym" piśmie Komendant w zakresie żądania skarżącego dotyczącego udostępnienia kopii oświadczenia majątkowego policjanta wskazał na art. 62 ust. 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym, informacje zawarte w takim oświadczeniu stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Tymczasem, w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zatem powołując się na powyższe ograniczenie w dostępie do informacji publicznej Komendant winien był wydać decyzję administracyjną, a to z mocy wskazanego już wyżej art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W przedstawionych wyżej uwarunkowaniach sprawy należało uznać, że Komendant Miejski Policji w [...] pozostaje w bezczynności, bowiem w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych ani też nie wydał decyzji z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego w pkt I wyroku zobowiązano go do rozpoznania wniosku strony, czego podstawę stanowił art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Równocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził (w pkt II wyroku), że bezczynność Komendanta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jest to bowiem naruszenie o charakterze kwalifikowanym. Tymczasem, Komendant na wniosek skarżącego, który wpłynął do niego 9 marca 2021 r. odpowiedział w piśmie z 22 marca 2021 r., a zatem w terminie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Błędnie jednak nie zachował formy wymaganej przez art. 16 ust. 1 u.d.i.p. O kosztach postępowania orzeczono zaś w pkt III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. W ich skład wchodzi wpis od skargi w kwocie 100 zł.