II SAB/Rz 74/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Stanisław Śliwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasto [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy i Miasto [...] do rozpatrzenia wniosku J. J. o udzielenie informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia protokołu z posiedzenia Rady Miasta i Gminy [....] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w zakresie odnoszącym się do wniosku i dyskusji nad wnioskiem w przedmiocie podjęcia uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. - w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Gminy i Miasto [...] na rzecz skarżącego J. J. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta [...] w przedmiocie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący we wniosku z dnia 17 maja 2019 r. zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie w formie skanów następujących dokumentów: wszystkich pism pochodzących od organów Gminy (Rady, Burmistrza) oraz Komisji dotyczących obwodów łowieckich położnych na terenie Gminy [...], kierowanych do organów administracji publicznej oraz Polskiego Związku Łowieckiego, począwszy od 15 marca 2019 r.; uchwał Rady dotyczących obwodów łowieckich położnych na terenie Gminy [...] podjętych po dniu 15 marca 2019 r., łączenie z: wnioskiem i jego uzasadnieniem o podjęcie uchwały, wyciągiem z protokołu posiedzenia Rady dotyczącym dyskusji nad wnioskiem, wynikami głosowania nad wnioskiem, uzasadnieniem uchwał, o ile zostały sporządzone; pisemnych stanowisk Komisji dotyczących obwodów łowieckich położnych na terenie Gminy [...], kierowanych do: organów Gminy (Rady, Burmistrza), organów administracji publicznej oraz Polskiego Związku Łowieckiego, począwszy od 15 marca 2019 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek - pismo z dnia 30 maja 2019 r. - Burmistrz Gminy i Miasta [...] wskazał, że w załączeniu przesyła skany wszystkich pism i dokumentów powstałych po 15 marca 2019 r. dotyczących przedmiotowych kwestii tj. ad. 1 - pismo Burmistrza do Polskiego Związku Łowieckiego, Okręg [....] z dnia 27 marca 2019 r. - pismo Burmistrza do posła M. M. z dnia 27 marca 2019 r. - protokół z zebrania wiejskiego w N. z dnia 31 marca 2019 r. - pismo Burmistrza do Polskiego Związku Łowieckiego, Okręg [...] z dnia 8. kwietnia 2019 r. - pismo Burmistrza do Marszałka Województwa z dnia 2 maja2019 r. - odpowiedź posła M. M. z dnia 8 maja 2019 r. - odpowiedź Polskiego Związku Łowieckiego Okręg [...] z dnia 8 maja 2019 r. - pismo Burmistrza do Starosty [...] z dnia 9 maja 2019 r. - pismo Burmistrza do Koła Łowieckiego [....] z dnia 10 maja 2019 r. ad. 2 - uchwała Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019r wraz z protokołem głosowania Ad. 3 - protokół z posiedzenia Komisji ds. Gospodarczych, Budżetu, Finansów i Rolnictwa z dnia 18 marca 2019 r. W dniu 11 czerwca 2019 r. J. J. zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta [...] o uzupełnienie przekazanej mu informacji publicznej o wniosek wraz z jego uzasadnieniem dotyczący podjęcia uchwały z dnia 30 kwietnia 2019 r. oraz wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Miejskiej w [...] dotyczącego dyskusji nad wnioskiem w przedmiocie tej uchwały. Odpowiadając na powyższe (17 czerwca 2019 r.) Burmistrz wskazał, że wniosek, o który chodzi został mu zgłoszony ustnie przez radnych Rady Miejskiej z miejscowości N. tj. Z. G., E. P. i J. J. i na tej podstawie sporządzony został projekt uchwały. Z jego motywów wynikało, że wniosek jest uzasadniony: zgłoszeniami rolników z N. dotyczącymi braku odstrzałów dużej populacji dzików żerujących na polach uprawnych w N., nadto problemami w zakresie kontaktów z przedstawicielami Koła Łowieckiego Towarzystwo Myśliwych w [...], opóźnieniami w szacowaniu szkód i wypłatach odszkodowań, zaniżaniu ich wysokości, zagrożeniem wirusem ASF ze strony nadmiernej populacji dzików. W odniesieniu natomiast do kwestii wyciągu z protokołu Rady Miejskiej dotyczącego dyskusji nad powyższym wnioskiem Burmistrz podał, że "zajmuje się tym Pani A. P. te. [...] w. 29, e-mail: [....]". W wymienionej na wstępie skardze J.J. zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej w dalszej części "u.d.i.p." Skarżący wniósł o: - zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej udostępnienia protokołu z posiedzenia Rady z dnia 30 kwietnia 2019 r. w zakresie odnoszącym się do wniosku i dyskusji nad wnioskiem w przedmiocie podjęcia uchwały nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. – w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, - stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie Burmistrzowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), określanej następnie jako "P.p.s.a.", - zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że o informację publiczną zwrócił się do Burmistrza, a zatem podmiotu, na którym z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. spoczywa obowiązek jej udzielenia. W jego ocenie, odsyłanie w takiej sytuacji do pracownika Urzędu jest równoznaczne z bezczynnością organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie Burmistrza narusza, zdaniem strony, art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, który gwarantuje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, w czym mieści się dostęp do dokumentów. Świadome naruszenie wskazanego przepisu Konstytucji RP uzasadnia, w ocenie skarżącego, wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Zwrócił uwagę na art. 20 ust. 1b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), zwanej w dalszej części "u.s.g.", z którego wynika, że obrady rady gminy są transmitowane i utrwalane za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, a nagrania udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej gminy i w sposób zwyczajowo przyjęty. Tym samym, nie ma obecnie obowiązku sporządzania pisemnych protokołów z sesji rady gminy. Gmina [...] udostępnia przedmiotowe nagrania w BIP Gminy, jak też w siedzibie Urzędu. Burmistrz powołał się również na brzmienie art. 18 i art. 19 u.d.i.p., które potwierdzają, jego zdaniem, brak po jego stronie obowiązku udostępnienia skarżącemu żądanego protokołu z obrad Rady Gminy. Burmistrz wskazał także, iż odesłanie strony – w piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r. – do pracownika "obsługującego" obrady Rady Gminy związane było z przewidzianą w § 22 Regulaminu Rady możliwością sporządzenia urzędowego zapisu przebiegu obrad tj. tzw. skrótu obrad (lista obecności, porządek obrad, opis przebiegu głosowania). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, o czym stanowi art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.). W świetle art. 1 § 2 tego aktu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie przewidują inaczej. Zakres przedmiotowy owej kontroli zawiera art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". W pkt 8 przepis ten przewiduje orzekanie sądu administracyjnego w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. dotyczących obowiązku wydania decyzji administracyjnej, postanowienia bądź podjęcia innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności wynikających z przepisów prawa [z wyłączeniem tych podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.", postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw] lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Burmistrza Gminy i Miasta [....] w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na taki przedmiot została ona rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a to z uwagi na treść art. 119 pkt 4 P.p.s.a., który przewiduje, ze sprawy odnoszące się do bezczynności nie wymagają przeprowadzenia rozprawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zakres podmiotowy jak i przedmiotowy jej zastosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Służy ona realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomimo, iż art. 53 § 2b P.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek poprzedzenia skargi na bezczynność ponagleniem skierowanym do właściwego organu (jako warunek dopuszczalności skargi), to tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany na gruncie spraw, gdzie przedmiot bezczynności dotyczy informacji publicznej. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p., w trybie unormowanym w K.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. Również ustawa o dostępie do informacji publicznej tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje. Dlatego też skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, bowiem nie jest on przewidziany "w ustawie", jak nakazuje art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA): z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2830/18 i 19 lipca 2019 r. I OSK 322/18]. Tym samym skarga niniejsza jest dopuszczalna bez wyczerpania wskazanego trybu. Ocena, czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku dotyczącego udostępnienia informacji publicznej wymaga ustalenia, czy spełnione zostały tak podmiotowe, jak i przedmiotowe przesłanki udzielenia takiej informacji, a wynikające z treści u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości Sądu twierdząca odpowiedź na to pytanie. Okoliczności te nie są też zresztą sporne pomiędzy stronami. Zasadność skargi wynika natomiast z kwestii dotyczącej formy, w jakiej organ winien był udzielić odpowiedzi wnioskodawcy na postawione przez niego pytanie. W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym w pkt 1 jako przykład takiego podmiotu wskazane zostały organy władzy publicznej. Bezsprzecznie takim organem jest Burmistrz Gminy i Miasta [...], który z mocy brzmienia art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), dalej: "u.s.g." stanowi organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest gmina. Poza sporem pozostaje też kwestia tego, że dane, których udostępnienia domagał się skarżący to informacja publiczna w rozumieniu regulacji u.d.i.p. W świetle art. 1 pkt 1 tego aktu, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie to należy przy tym wykładać przy uwzględnieniu brzmienia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który przyznaje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Mając na uwadze treść tych regulacji w orzecznictwie sądowym wypracowana została szeroka formuła przedmiotowego sformułowania. Za informację publiczną należy więc uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio (tak np. wyroki NSA z 16.03.2009 r. I OSK 1277/08, z 15.09.2016r. I OSK 343/15, z 25.10.2016 r. I OSK 469/15). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i wyników tych działań w formie określonych dokumentów. Przesądziwszy powyższe należy wskazać, że konsekwencją uznania przez podmiot będący adresatem wniosku o informację publiczną i mieszczący się w katalogu określonym w art. 4 u.d.i.p., że żądana informacja ma rzeczywiście taki charakter jest obowiązek podjęcia przez niego działań wymaganych przez tę ustawę. Rozpoznanie więc wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w tym akcie następuje zasadniczo albo w formie czynności materialno-technicznej w sytuacji, kiedy żądana informacja jest udzielana albo też w formie decyzji, co ma miejsce w razie odmowy jej udzielenia. Decyzja odmowna wydawana jest, gdy zachodzi ograniczenie określone w art. 5 u.d.i.p. związane z prywatnością osoby fizycznej bądź tajemnica przedsiębiorcy. Regulacje u.d.i.p. przewidują także wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, a to wówczas, gdy udostępnienie informacji publicznej nie może nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, a wnioskodawca zawiadomiony o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i o sposobie lub formie w jakich informacja może być udostępniona, nie złoży nowego wniosku w tym zakresie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Istnieją jeszcze sytuacje, w których adresat wniosku winien wystosować do kierującego ten wniosek pismo informacyjne, w którym zawiadamia go, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej i dlatego brak podstaw do korzystania z unormowań u.d.i.p. bądź też, że informacja, której wnioskodawca się domaga nie znajduje się w posiadaniu adresata wniosku. W ocenie Sądu, takie pismo o informacyjnym charakterze winno być także wystosowane do strony skarżącej w niniejszej sprawie. Formy udostępniania informacji publicznych określa art. 7 ust. 1 u.d.i.p., wedle którego następuje to w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w centralnym repozytorium (pkt 4). Uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 10 ust. 1 u.d.i.p., według którego, na wniosek udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) lub centralnym repozytorium. Wniosek podmiotu zainteresowanego powoduje zatem powstanie po stronie dysponenta informacji obowiązku jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej. Organ administracji publicznej, do którego skierowany był wniosek, zwolniony jest zatem z obowiązku udostępnienia informacji, która została ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. Nie oznacza to jednak, zdaniem Sądu, że organ nie ma w takich okolicznościach żadnych obowiązków wobec wnioskodawcy. Winien bowiem poinformować wnioskującego o informację, że jest ona dostępna w BIP i tam można się z nią zapoznać. Stanowisko takie wyrażone zostało tak w orzecznictwie sądowym, jak i przez przedstawicieli nauki prawa, gdzie zwraca się uwagę na potrzebę podania precyzyjnego adresu internetowego, pod którym strona BIP się znajduje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4.05.2017 r. IV SA/Gl 90/17, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, opubl.: WK 2016). I takiej właśnie czynności zabrakło w rozpoznawanej sprawie. Jak bowiem słusznie wskazał Burmistrz Gminy i Miasta [...], wedle art. 20 u.s.g., obrady rady gminy są transmitowane i utrwalane za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Nagrania obrad są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty. Nadto, w świetle art. 19 u.d.i.p., organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 (tj. kolegialne organy władzy publicznej pochodzące z powszechnych wyborów oraz kolegialne organy pomocnicze takich organów), sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Tym, samym – w świetle powołanych przepisów – Burmistrz Gminy i Miasta [...] nie był wprawdzie zobligowany do udzielenia informacji, która była już publicznie dostępna, jednak jego obowiązkiem było poinformowanie wnioskodawcy o tym, jak może zapoznać się z danymi, o które się ubiega. Tymczasem organ w odpowiedzi na kolejny wniosek strony (stanowiący uzupełnienie pierwszego) odesłał skarżącego do kontaktu z pracownikiem samorządowym, wskazując go z imienia i nazwiska oraz podając jego numer telefonu, zaznaczając jednocześnie, że zajmuje się on wyciągami z protokołów Rady Miejskiej w [...]. Takie postępowanie organu nie może być, zdaniem Sądu, uznane za prawidłowe załatwienie przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przedstawione wyżej okoliczności prowadzą do konkluzji, że zakres wniosku skarżącego niewątpliwie dotyczy podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznego oraz przedmiotu, którego treścią jest informacja publiczna. Skoro zaś wniosek ten nie został załatwiony w sposób wymagany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując Burmistrza Gminy i Miasta [...] do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia protokołu z posiedzenia Rady Miasta i Gminy [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. w zakresie odnoszącym się do wniosku i dyskusji nad wnioskiem w przedmiocie podjęcia uchwały nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. Równocześnie, biorąc pod uwagę art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność Burmistrza nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. To ostatnie wiąże się z oczywistym brakiem podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Chodzi zatem o wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Powyższego nie można zaś stwierdzić na gruncie niniejszej sprawy, w której organ w przeważającym zakresie uwzględnił wniosek strony skarżącej i dokonał tego w ustawowym czternastodniowym terminie (wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W pozostałej natomiast części błędnie uznał, że właściwym jest odesłanie do kontaktu ze stosownym pracownikiem samorządowym zamiast precyzyjnego wskazania adresu BIP, pod którym dostępne są żądane przez wnioskodawcę informacje. W tych okolicznościach brak było również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono natomiast w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zaliczając do nich wpis od skargi (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata będącego pełnomocnikiem skarżącego (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).