I SA/Sz 1089/14

Dnia 11 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...], reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, i określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Wraz ze skargą złożono do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, ze skarżący prowadzi działalność gospodarczą, co generuje konieczność zachowania płynności finansowej. Uiszczenie kwoty określonej zaskarżoną decyzją niesie zaś za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia dla skarżącego znacznej szkody, wyrażającej się w znacznym zmniejszeniu się, a nawet utracie możliwości pozyskania potencjalnych kontrahentów, co w perspektywie procedowania w niniejszej sprawie (i ewentualnego dochodzenia zwrotu uiszczonej kwoty zobowiązania na wypadek uwzględnienia przedmiotowej skargi) spowodować może nawet upadek działalności prowadzonej przez skarżącego, pozbawiając go środków na zaspokojenie nie tylko potrzeb życiowych, ale także uiszczenia zobowiązań związanych z prowadzoną firmą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest również zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1522/12, Lex nr 1225721 oraz z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 5/12, Lex nr 113637). W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 694/04, niepubl.; z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 52/05, niepubl.). Wskazać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11; z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 289/12 - dostępne w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, po analizie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć negatywny wpływ na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą, tj. utratę płynności finansowej, problemy z pozyskaniem nowych klientów, a w konsekwencji – niemożność regulowania spoczywających na nim zobowiązań i upadek firmy, stanowiącej źródło jego utrzymania. W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku skarżącego jest zbyt ogólnikowe (skarżący nawet nie podał, jakiego rodzaju działalność gospodarczą obecnie prowadzi ani w jakim rozmiarze), a wskazane przez niego okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest bowiem wystarczający sam wywód strony. Strona powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 608/14, LEX nr 1465281), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.