I SA/Sz 109/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi W.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...].12.2020 r., znak: [...]; [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].09.2019 r., znak: [...]; [...], odmawiającą W. R. (dalej "Podatnik", "Skarżący") uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...], utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].04.2013 r., tj.: - znak: [...] [...], określającą Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. w kwocie [...]zł, - znak: [...] [...], określającą Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. w kwocie [...]zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...].04.2013 r. nr [...] określił Podatnikowi w podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł. Z kolei decyzją z dnia [...].04.2013 r., znak: [...] [...], określił Skarżącemu w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł. Po rozpatrzeniu odwołań od powyższych decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...], utrzymał w mocy ww. decyzje organu I instancji. Decyzja z dnia [...].07.2013r. nie została zaskarżona do Sądu. Wnioskiem z dnia [...].03.2014 r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].07.2013 r., zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.– dalej w skrócie: "O.p."). Po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...].06.2014 r., znak: [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...].11.2014 r., znak: [...], utrzymał ją w mocy. Po rozpatrzeniu skargi złożonej przez Skarżącego na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13.05.2015 r., I SA/Sz 16/15, oddalił skargę. Wskutek złożonej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29.06.2017 r., I FSK 2007/15, uchylił ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].06.2014 r. oraz z dnia [...].11.2014 r., i uznał, że przedłożoną przez Skarżącego umowę przedwstępną z dnia [...].07.2007 r. należało zakwalifikować jako nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Mając na uwadze powyższy wyrok NSA, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ponownie rozpatrzył wniosek Skarżącego z dnia [...].03.2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r. Decyzją z dnia [...].02.2018 r., znak: [...]; [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...], stwierdzając, że pomimo istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego od powyższej decyzji oraz przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji i decyzją z dnia [...].08.2018 r., znak: [...]; [...], utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...].02.2018 r. Skarżący złożył skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 13.03.2019 r., I SA/Sz 776/18, oddalił skargę. Skarżący pismem z dnia [...].06.2019 r. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku. NSA nie wydał na dzień rozpoznania skargi w sprawie wyroku w sprawie I SA/Sz 776/18. Ponadto, w dniu [...].03.2019 r. do kancelarii organu odwoławczego wpłynęło pismo Podatnika zatytułowane "odwołanie", w którym wniósł on o zmianę, na podstawie art. 254 § 1 O.p., decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].08.2018 r., znak: [...], [...] i decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że po doręczeniu ww. decyzji nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie i określenie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług od sprzedaży aktem notarialnym - umowę sprzedaży w dniu [...].07.2008 r. nieruchomości w M. przy [...] Umowa sprzedaży została potwierdzona fakturą VAT z dnia [...].07.2008 r., nr [...] na kwotę [...]zł brutto, w tym podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł, wartość netto [...] zł. Podatnik podniósł, że decyzją z dnia [...].11.2018 r., znak: [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. dotyczące transakcji sprzedaży w dniu [...].07.2008 r. ww. nieruchomości. Decyzje wydane w sprawie podatku od towarów i usług dotyczyły tej samej transakcji oraz takiej samej kwoty należnej od niej w wysokości [...] zł. W ww. decyzji stwierdzono, że w obrocie prawnym pozostaje zeznanie złożone przez niego za 2008 r., co z kolei oznacza, iż to, zadeklarowane w nim zobowiązanie, było ostateczne. Podatnik wskazał, że w złożonym w dniu [...].04.2009 r. zeznaniu PIT-36 podał kwotę sprzedaży netto [...] zł na podstawie wystawionych faktur sprzedaży. W kwocie tej, w poz. 53 zeznania PIT-36, uwidoczniona jest faktura z dnia [...].07.2008 r. nr [...] w wysokości netto [...] zł z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z treścią decyzji z dnia [...].11.2018 r., podana w ww. zeznaniu w poz. 53 kwota przychodu pozostaje w obrocie prawnym jako zobowiązanie ostateczne na mocy przepisów, które tworzyły stan prawny w dacie wydania decyzji ostatecznych w zakresie podatku od towarów i usług, co według podatnika daje podstawę do korekty, aktualizacji wymiaru zobowiązania podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r., zgodnie z art. 254 § 1 O.p. W uzasadnieniu wniosku Skarżący zauważył, że w wydanych decyzjach ostatecznych w sprawie podatku od towarów i usług organ podatkowy stwierdził, iż od sprzedaży nieruchomości uzyskał on przychód należny w kwocie [...]zł, w oparciu o dowody w postaci przedwstępnej umowy z dnia [...].09.2007 r. oraz kwot wpłaconych zaliczek, pomijając jako dowody jego oświadczenia pisemne. Skarżący wskazał, że wyrokiem z dnia 2.10.2013 r., I SA/Sz 332/13, WSA w Szczecinie uchylił decyzję wymiarową w sprawie podatku dochodowego od transakcji sprzedaży w dniu [...].07.2008 r. ww. nieruchomości. Organ w dniu [...].03.2015 r. podjął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego za rok 2008. Po pięciu latach postępowania, szukania dowodów i podstaw prawnych do stwierdzenia ponownie, że uzyskał przychód należny w kwocie [...]zł - nie znalazł takich. W decyzji z dnia [...].11.2018 r. organ stwierdził, że złożone przez Podatnika zeznanie podatkowe i kwota podana w PIT- 36 za 2008 r. jest zobowiązaniem ostatecznym. Według strony oznacza to, że organ stwierdzał, iż uzyskał on od sprzedaży nieruchomości kwotę netto [...] zł, a nie, jak to twierdził wcześniej, [...] zł. Wobec powyższego, Skarżący wniósł o zmianę decyzji ostatecznych na podstawie art. 254 § 1 O.p. i dokonanie korekty, aktualizacji do pierwotnego wymiaru podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. Do odwołania Skarżący dołączył: zestawienie faktur wystawionych w 2008 r., kserokopię ww. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].11.2018 r., kserokopie zeznania PIT-36 za 2008 r. oraz 6 faktur VAT. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia [...].03.2019 r. decyzją z dnia [...].05.2019 r., znak: [...]; [...], odmówił wszczęcia postępowania w zakresie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...], utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].04.2013 r. znak: [...] i znak: [...] [...] w sprawie odpowiednio podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. i listopad 2008 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, że żądanie zmiany wskazanej wyżej decyzji z dnia [...].07.2013 r. zostało wniesione przez Skarżącego po upływie terminu uprawniającego do wszczęcia tego postępowania, tj. po upływie 5 lat od jej doręczenia. Podatnik nie złożył od niej odwołania. Decyzją z dnia [...].05.2019 r., znak: [...]; [...], po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia [...].03.2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w zakresie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].08.2018 r., znak: [...]; [...] Po rozpoznaniu sprawy w związku z wniesionym odwołaniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...].07.2019 r. znak: [...]; [...] utrzymał w mocy ww. decyzję wydaną w I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 714/19 oddalił skargę Podatnika. W dniu [...].04.2020 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wpłynął kolejny wniosek z Skarżącego z dnia [...].03.2020 r. (uzupełniony pismami z dnia [...].04.2020 r., z dnia [...].07.2020r., z dnia [...].08.2020 r. i z dnia [...].09.2020 r.) o wznowienie postępowania zakończonego m.in. decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...], utrzymującą w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].04.2013 r., znak: - I [...] określającą w podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł, - I [...] określającą w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną wniosku wskazał na przepis art. 240 §1 pkt 7 O.p. W uzasadnieniu wniosku Podatnik podniósł m.in., że w wydanej decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług organ podatkowy stwierdził, iż od sprzedaży nieruchomości w M. przy [...] podatnik uzyskał przychód należny w kwocie [...]zł, w oparciu o dowody w postaci przedwstępnej umowy z dnia [...].09.2007 r. oraz kwot wpłaconych zaliczek, pomijając jako dowody jego pisemne oświadczenia. Przy tym ponownie argumentował - tak jak w ww. poprzednich wnioskach - że wyrokiem z dnia 2.10.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję wymiarową w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, od transakcji przeprowadzonej w dniu [...].07.2008 r. dotyczącej ww. nieruchomości, w konsekwencji czego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...].11.2018 r. [...] umorzył postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. dotyczące sprzedaży tej nieruchomości. Jak zauważył, w ww. decyzji z dnia [...].11.2018 r. stwierdzono, że w obrocie prawnym pozostaje zeznanie złożone przez podatnika za 2008 r., co z kolei oznacza, że to zadeklarowane w nim zobowiązanie było ostateczne. Następnie wskazał, że w złożonym w dniu [...].04.2009 r. zeznaniu PIT- sprzedaży netto [...] zł na podstawie wystawionych faktur sprzedaży w poz. 53 zeznania PIT-36 uwidoczniona jest faktura z dnia [...].07.2008 r. w wysokości netto [...] zł z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z treścią decyzji z dnia [...].11.2018 r. podana w ww. zeznaniu w poz. 53 kwota przychodu pozostaje w obrocie prawnym jako zobowiązanie ostateczne na mocy przepisów, które tworzyły stan prawny w dacie wydania decyzji ostatecznych w zakresie podatku od towarów i usług, co według podatnika daje podstawę do korekty, aktualizacji wymiaru zobowiązania podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. Decyzja ta jest więc dowodem, że podatnik uzyskał od przedmiotowej sprzedaży kwotę [...]zł brutto, podatek VAT [...] z netto przychodu [...] zł. Jak stwierdził Podatnik, decyzje wydane w sprawie podatku od towarów i usług dotyczyły tej samej transakcji oraz takiej samej kwoty należnej od niej w wysokości [...] zł, dlaczego jest dla niego niezrozumiałe, dlaczego musi zapłacić podatek VAT od kwoty obrotu, której nie uzyskał, czego dowodem jest decyzja z dnia [...].11.2018 r. oraz ww. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2.10.2013 r., w którym Sąd uznał jednoznacznie, że podatnik od tej transakcji sprzedaży nie uzyskał kwoty [...]zł, a wyrok ten wiąże organy podatkowe. Wobec powyższego uznał, że w odniesieniu do tego wyroku, w związku z art. 14 ust. 1c i ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w kontekście decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].11.2018 r., znak: [...], organ winien podjąć działania w ramach swoich kompetencji do wydania decyzji, w której określi w miejsce dotychczasowego zobowiązania podatku VAT właściwą kwotę tego zobowiązania, tj. kwotę, którą ww. organ w decyzji z dnia [...].11.2018 r. uznał za ostateczną. Mając zatem na uwadze przepis art. 240 § 1 pkt 7 O.p., wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Dyrektora Izby w S. z dnia [...].07.2013 r. Decyzją z dnia [...].09.2020 r., znak: [...] [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...].07.2013 r. Po rozpoznaniu sprawy w związku z wniesionym od niej odwołaniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].09.2020 r. W uzasadnieniu przywołał treść art. 240 §1 O.p. i wskazał, że Skarżący jako podstawę prawną wniosku wskazał na przepis art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Wyjaśnił dalej, że z treści ww. wniosku wynikało, iż Skarżący domaga się wznowienia postępowania w kwestii ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2013 r. dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. wskazując, że u podstaw jej wydania leżała decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].12.2011 r., znak: [...] [...] wydana w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...].02.2013 r., znak: [...], która to decyzja została następnie wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 2.10.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 uchylona. W efekcie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...].02.2014 r., znak: [...] [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...].12.2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu I instancji, który decyzją z dnia [...].11.2018 r., znak: [...] [...] umorzył postępowanie w tym zakresie. Uzasadniając to ostatnie rozstrzygnięcie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wskazał, że określenie stronie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. mogło mieć miejsce do dnia [...].09.2016 r., bowiem po tym dniu doszło do przedawnienia tego zobowiązania. Decyzja ta jest ostateczna. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu obecnie zaskarżonej decyzji stwierdził, iż w świetle przepisu art. 240 § 1 pkt 7 O.p., zarówno wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzja z dnia [...].12.2011r., znak: [...] [...], jak również decyzja z dnia [...].11.2018 r., znak: [...], wydane w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., nie stanowiły szeroko rozumianej podstawy prawnej do wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. decyzji z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...] w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. (por. wyrok NSA z dnia 9.04.2003 r., sygn. akt III SA 1933/01). Również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2.10.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 uchylający decyzję wymiarową w dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. nie stanowi takiej podstawy. Odnośnie do włączenia do akt sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2.10.2013 r., sygn. akt: I SA/Sz 332/13 oraz decyzji z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...] oraz z dnia [...].07.2019 r., znak: [...] [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, jak również decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].11.2018 r., znak: [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., organ wyjaśnił, że wydanie ww. orzeczenia to fakt znany organowi z urzędu, jest on ogólnodostępny na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, również ww. decyzje wydane na rzecz Skarżącego są znane organowi i znajdują się w aktach sprawy, wobec czego ponowne włączenie tych dokumentów do materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie jest niezasadne. Organ wskazał dalej, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r., znak: [...] [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego za lipiec i listopad 2008 r. wydana została na podstawie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].12.2011 r., znak: [...] [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., która została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...].02.2013r., znak: [...] która to decyzja została następnie wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 2.10.2013r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 uchylona. W efekcie Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...].02.2014 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...].12.2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w S., który decyzją z dnia [...].11.2018 r., znak: [...] [...] umorzył postępowanie w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Wyjaśnił, że stosownie do treści tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: 1) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, 2) decyzja ta lub orzeczenie sądu zostało następnie uchylone lub zmienione, 3) uchylenie lub zmiana orzeczenia mogły mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Brak pierwszego z warunków do zastosowania przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. oznacza, że nie zaistnieją również dwa pozostałe warunki, w tym przepisie określone, co oznacza, że procedowanie na tej podstawie prawnej nie będzie możliwe. Zdaniem organu odwoławczego, zarówno wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzja z dnia [...].12.2011 r., znak: [...] [...] [...], jak również decyzja z dnia [...].11.2018 r., znak: [...] [...] wydane w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. nie stanowiły szeroko rozumianej podstawy prawnej do wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. decyzji z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...] w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. Również wyrok z dnia 2.10.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uchylający decyzję wymiarową w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. nie stanowi takiej podstawy. Organ ten podkreślił, że rozstrzygnięcie w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. zostało wydane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej i postępowania podatkowego w zakresie tego podatku, który pozwalał Dyrektorowi Izby Skarbowej w S. na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w kwestii zobowiązań Skarżącego w podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2008 r. Zwrócił uwagę, że decyzja dotycząca podatku od towarów i usług nie może być wydana na podstawie innej decyzji, tym bardziej decyzji dotyczącej podatku dochodowego, ponieważ podstawa prawna ich wydania jest inna. Podobnie, decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług, nie może być wydana na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...].10.2013 r., ponieważ był on podjęty później, tj. po wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów za lipiec i listopad 2008 r. Ponadto zgromadzone dowody, będące podstawą decyzji, określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. zostały ocenione w odrębnym postępowaniu, w kontekście przepisów regulujących opodatkowanie tym podatkiem, a jedynie na podstawie dowodów zgromadzonych podczas postępowania przeprowadzonego w podatku dochodowym, co jest dopuszczalne. Materiał zgromadzony w postępowaniu oceniającym prawidłowość i rzetelność rozliczeń podatnika w podatku dochodowym został włączony do materiału dowodowego dotyczącego podatku od towarów i usług postanowieniem z dnia [...].08.2010 r., znak: [...] [...] Włączenie w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, materiału dowodowego dotyczącego podatku dochodowego organ odwoławczy ocenił jako działanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Niewłączenie do akt niniejszej sprawy materiału dowodowego pozyskanego w innych postępowaniach podatkowych, naraziłoby organ podatkowy na zarzut naruszenia procedury poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Organ zwrócił jednak uwagę, że postępowania te są odrębnymi względem siebie i w każdym z nich organy podatkowe powinny dokonać odpowiednich odrębnych ustaleń, w jednym dotyczącym obrotu, a w drugim - przychodu, przy czym nie ma przeszkód, aby organy podatkowe w jednym postępowaniu korzystały z materiałów dowodowych zebranych w innym postępowaniu. Organ wskazał nadto, że WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 13.05.2015 r. sygn. akt I SA/Sz 16/15 stwierdził, że treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29.07.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 (wyrok prawomocny), w którym stwierdzono naruszenie w wydanej wobec Skarżącego decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. przez organ administracji publicznej art. 191 i art. 122 O.p., nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie wymiaru podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29.06.2017 r., sygn. akt I FSK 2007/15 uchylił ww. wyrok oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].11.2014 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...].06.2014 r., znak: [...], jednakże uchylenie to związane było z przesłanką wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co znalazło wyraz w opisanej wyżej decyzji z dnia [...].02.2018 r., znak: [...], [...], którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...].08.2018 r., znak: [...], [...] Organ odwoławczy stwierdził, że tryb wznowienia postępowania jest trybem szczególnym, uruchamianym w sytuacji zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek i nie może zastępować drogi wzruszenia decyzji w toku kontroli instancyjnej. Ustawodawca zaś w art. 240 § 1 pkt 7 O.p., wymieniając inną decyzję lub orzeczenie sądu miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewyjaśnienia przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy, brak analizy treści decyzji z dnia [...].11.2018 r. (wydanej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.) oraz załączonych do pisma z dnia [...].09.2020 r. dokumentów, a co za tym idzie naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 O.p., organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa proceduralnego. Odnośnie do braku uzasadnienia stwierdzenia przez organ podatkowy I instancji, iż decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].07.2019 r., znak: [...] [...], [...] oraz decyzja z dnia [...].07.2013 r. są decyzjami niezależnymi od decyzji wydanej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, organ odwoławczy zauważył, iż podstawą prawną wydania tej decyzji był m.in. art. 254 § 1 O.p., co oznacza, iż nie jest ona decyzją wydaną w trybie zwykłym określającym stronie zobowiązanie podatkowe. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że przedmiotową decyzją z dnia [...].07.2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].05.2019 r., znak: [...] [...] [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w zakresie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].08.2018 r., znak: [...] [...] utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...].02.2018 r., znak: [...], [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...] - wydanej w trybie wznowienia postępowania w oparciu m.in. o art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) i art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. W związku z tym, iż decyzja z dnia [...].07.2019 r. została wydana w trybie nadzwyczajnym, jak również nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w mieć wpływ na treść wydanej decyzji, uznano, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Tym samym trudno jest mówić tutaj, iż na wydanie tej decyzji miały wpływ decyzje wydane w dniach [...].12.2011 r. i [...].11.2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uzupełnionej w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art.122 O.p. poprzez nierozpoznanie pod względem faktycznym i prawnym decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].11.2018 r. , która w uzasadnieniu na str. 6 dokonała zmiany kwoty przychodu, podatku dochodowego osób fizycznych za 2008 r. z kwoty [...]zł na kwotę przychodu [...] zł; decyzja ta jest decyzją istotnego faktu prawnotwórczego i ma prawnie bezpośredni wpływ na ustaloną kwotę należną podatku VAT za 2008r. określoną w decyzji ostatecznej organu podatku VAT z dnia [...].07.2013 r. znak: [...],[...]; stwierdzenie organu w zaskarżonej decyzji (na str. 43), że decyzja ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, jest stwierdzeniem bezpodstawnym i narusza zasadę swobodnej oceny dowodu; 2) art. 191 O.p. poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę materiału dowodowego, poprzez stwierdzenie, że decyzja organu podatku dochodowego osób fizycznych z dnia [...].11.2018 r. nie ma wpływu bezpośredniego na kwotę należną określoną w decyzji organu podatku VAT za 2008 r. z dnia [...].07.2013 r., w której organ określił kwotę należną w wysokości [...] zł od tej samej sprzedaży, która była określona w decyzji z dnia [...].11.2018 r.; Skarżący wskazał, że decyzje ostateczne organu podatku VAT za 2008 r. oraz decyzje ostateczne organu podatku dochodowego osób fizycznych za 2008 r. dotyczyły tej samej sprzedaży w dniu [...].07.2008 r. nieruchomości w M. przy ul. [...]; 3) art. 240 § 1 pkt 7 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że decyzja ostateczna organu z dnia [...].07.2013 r. nie została wydana w oparciu o inną decyzję, tj. decyzję w zakresie podatku dochodowego osób fizycznych z dnia [...].02.2013 r.; 4) art. 245 § 1pkt 3 lit. a O.p. poprzez "nie merytoryczne rozpoznanie" treści decyzji z dnia [...].11.2018 r. znak: [...] oraz załączonych dokumentów dowodowych, do tej decyzji, PIT-36, faktury VAT; 5) art.210 § 1i §4 O.p. poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne odmowy uchylenia decyzji; 6) art.122 O.p. w zw. z art. 243 § 1 O.p. i w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. poprzez brak kontroli legalności decyzji wydanej przez organ I instancji podatku VAT, który zobowiązany był do przeprowadzenia wznowionego postępowania pod względem merytorycznym w zakresie rozstrzygnięcia istoty sprawy w odniesieniu do decyzji ostatecznej z dnia "[...].11.2020 r." ,w odniesieniu do decyzji ostatecznej organu podatku VAT z dnia [...].07.2013 r. co do zmiany kwoty należnej podatku VAT za 2008 r.; 7) art.191 O.p. w zw. z art. 243 § 1 O.p. i w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. poprzez nie dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego istoty sprawy; Skarżący zarzucił, iż organ dokonał analizy akt sprawy w sposób wybiórczy bez uwzględnienia dowodów załączonych do decyzji z dnia [...].11.2018 r. oraz nie dokonał rozpoznania i nie odniósł się do faktów dowodowych wskazanych przez skarżącego w odwołaniu - w odniesieniu do str. 3 odwołania, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie; 8) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. poprzez brak kontroli legalności decyzji wydanej przez organ I instancji, nieustalenie czy organ I instancji w postępowaniu wznowionym dokonał analizy całokształtu materiału dowodowego, który ma istotny wpływ na wydaną decyzję; 9) art. 210 § 1 i § 2 O.p. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. Skarżący złożył w skardze wniosek o: - wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].07.2013 r. znak: [...],[...], - uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2013 r. [...],[...], - wydanie decyzji w przedmiocie podatku VAT za 2008 r. w przedmiocie zmiany kwoty [...]zł na kwotę [...]zł. Wraz ze skargą przedłożył kserokopie: - karty z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...].02.2013 r., znak: [...] wydanej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. (str. 35, 36 decyzji), - karty z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...].04.2013 r. wydanej w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008r. (str. 31, 32 decyzji), - karty z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...].07.2013 r., znak: [...], w zakresie podatku VAT (str. 33, 34), - decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...].11.2018 r., znak: [...] w zakresie podatku dochodowego za 2008 r., - zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008 (PIT-36) złożonej w [...] Urzędzie Skarbowym w S. [...].04.2009 r., - zestawienia wystawionych w roku 2008 faktur sprzedaży uwidocznionych w poz. 53 zeznania PIT-36 wraz z kserokopiami tych faktur, - wyroku WSA w Szczecinie z 2.10.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13, - oświadczenia Skarżącego z [...].06.2008 r., - wypisu z aktu notarialnego z [...].07.2008 r., Repertorium A nr [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Reprezentujący Skarżącego adwokat z urzędu, podtrzymał w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2021 r. wszystkie zarzuty i wnioski Skarżącego złożone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, co następuje. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze m.), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów. Dalej wskazać należy, że jak stanowi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności jego wykładni. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a". lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że obowiązująca w postępowaniu podatkowym zasada trwałości decyzji wskazuje, iż rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 128 O.p., stają się ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania bądź decyzję wydał organ wyższej instancji w toku postępowania odwoławczego. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, z uwagi na zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Jednakże zapewnienie bezpieczeństwa obrotu prawnego nie może być celem samym w sobie, dlatego też ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie możliwe wyeliminowanie rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w Ordynacji podatkowej, a jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną ze względu na kwalifikowane wady, jakimi obarczone było postępowanie poprzedzające wydanie decyzji. Wady te stanowią jednocześnie przesłanki wznowienia postępowania. Przepis art. 240 § 1 O.p. zawiera zamknięty katalog przyczyn wznowienia postępowania, co oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na innej podstawie niż w nim wskazana. Postępowanie w sprawie uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania może natomiast dotyczyć tylko ustalenia, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną, do której odnosi się wniosek o jej uchylenie w związku z wznowieniem postępowania, obarczone jest wadami, o których mowa w art. 240 § 1 O.p., czy też wady te nie występują. Zakończenie wznowionego postępowania następuje w formie decyzji, której sposoby rozstrzygnięcia zostały enumeratywnie wymienione w art. 245 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W toku wznowionego postępowania w pierwszym rzędzie właściwy organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy więc podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną, trzecią instancją merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, lecz jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, służącym wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji, wydanej w postępowaniu obarczonym jedną z wad wymienionych w art. 240 § 1 O.p. i dlatego zasadniczą, wstępną, kwestią jest ustalenie, czy wystąpiła w sprawie jedna (lub więcej) z takich przesłanek pozwalających na ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. W razie negatywnego wyniku, organ podatkowy wydaje - w oparciu o art. 245 § 1 pkt O.p. - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Takie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wydał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w dniu [...].12.2020 r. podzielając wyrażone przez siebie w decyzji z dnia [...].09.2020 r. wydanej w I instancji, iż w niniejszej sprawie nie została spełniona wskazana przez Skarżącego we wniosku o wznowienie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Kwestią wymagającą wyjaśnienia w ramach postępowania było więc to, czy wskazana przez Skarżącego, wydana w stosunku do niego, decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].11.2018 r. znak: [...] dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., stanowiła podstawę do wydania Skarżącemu decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].07.2013 r. znak: [...],[...], której wniosek o wznowienie postępowania dotyczył. W orzecznictwie i doktrynie (S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wyd. NexisLexis, Warszawa) ugruntowany jest pogląd, iż ustawodawca, mówiąc w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. o innej decyzji lub orzeczeniu sądu miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej (przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29.04.2003r., sygn. akt III SA 2528/01, z dnia 22.01.2008r., sygn. akt I FSK 163/07, z dnia 7.10.2015r., sygn. akt I FSK 898/14, z dnia 19.06.2018 r. sygn. akt II FSK 1675/16, z dnia 11.12.2018 r. sygn. akt II FSK 1826/18; z dnia 14.10.2020 r. sygn. akt II FSK 1757/18). Oznacza to, że bez tej innej decyzji lub orzeczenia sądu nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej albo orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo odpada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo zmienia się jego treść. W obu wypadkach zachodzi podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej co do jej istoty. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy stwierdził brak przesłanek uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, na które powoływał się Skarżący. Należy stwierdzić, że ocena organu w tym względzie była uzasadniona, Sąd w pełni podziela stanowisko organu podatkowego w tym zakresie i stwierdza, że opisane wyżej postępowanie zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa. Wbrew sugestiom Skarżącego wyrażonym w skardze, podkreślenia wymaga fakt, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, stąd postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i - na co należy zwrócić szczególnie uwagę - przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Tym samym postępowanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej prawidłowo przy rozpatrywaniu sprawy sprowadziło się do dwukrotnego zbadania, czy istnieje w sprawie określona w przepisie art. 240 §1 pkt 7 O.p. przesłanka skutkująca koniecznością uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. oraz sierpień 2008 r. W tej perspektywie zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia szeregu wskazanych w skardze przepisów procesowych są bezzasadne. W tym miejscu wskazać należy, że mając na względzie wskazane wyżej kompetencje Sądu w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwości, za bezzasadny należało uznać zawarty w skardze, skierowany do Sądu wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].07.2013 r. oraz uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2013 r. Bezzasadny okazał się zawarty w skardze wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie podatku VAT za 2008 r. w przedmiocie zmiany kwoty [...]zł na kwotę [...]zł. Do takich, opisanych wyżej czynności procesowych, upoważniony jest właściwy organ podatkowy. Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Analiza treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym treści decyzji ostatecznej z dnia [...].07.2013 r. (k. 28-45 akt organu I instancji) z uwzględnieniem przepisów prawa regulujących instytucję wznowienia postępowania, w tym wskazanego przez Skarżącego art. 240 § 1 pkt 7 O.p. stanowiącego podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, prowadzi do nie pozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości stwierdzenia Sądu, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie zaskarżone w sprawie. W ocenie Sądu, w pełni przekonujące i zgodne z prawem jest stwierdzenie organu co do tego, że zarówno wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzja z dnia [...].12.2011 r., znak: [...] [...] [...], jak również decyzja z dnia [...].11.2018 r., znak: [...], wydane w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., nie stanowiły szeroko rozumianej podstawy prawnej do wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. decyzji z dnia [...].07.2013 r., znak: [...],[...] w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. (por. wyrok NSA z dnia 9.04.2003 r., sygn. akt III SA 1933/01). Również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2.10.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 332/13 uchylający decyzję wymiarową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. nie stanowi takiej podstawy. Sąd w pełni podziela stanowisko organu co do tego, że rozstrzygnięcie w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. zostało wydane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej i postępowania podatkowego w zakresie tego podatku, który pozwalał Dyrektorowi Izby Skarbowej w S. na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w kwestii zobowiązań Skarżącego w podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2008 r. Decyzja dotycząca podatku od towarów i usług nie może być wydana na podstawie decyzji dotyczącej podatku dochodowego, ponieważ podstawa prawna ich wydania jest inna. Decyzja w zakresie podatku dochodowego nie przesądza o treści decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. Podobnie, decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług, nie może być wydana na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...].10.2013 r., ponieważ był on podjęty później, tj. po wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów za lipiec i listopad 2008 r. Ponadto zgromadzone dowody, będące podstawą decyzji, określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 r. zostały ocenione w odrębnym postępowaniu, w kontekście przepisów regulujących opodatkowanie tym podatkiem. Sąd zwraca przy tym uwagę, że Skarżący zainicjował już uprzednio postępowanie nadzwyczajne, tj. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną z dnia [...].07.2013 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Aktualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oczekuje na rozpoznanie skarga kasacyjna Skarżącego od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 13.03.2019 r. sygn. akt I SA/Sz 776/18 oddalającego skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].08.2018 r. nr [...]; [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...].02.2018 r. [...]; [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...].07.2013 r. nr [...],[...] utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].04.2013 r., nr [...] określającej Skarżącemu w podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł oraz nr [...] określającą Podatnikowi w podatku od towarów usług za listopad 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę na opisaną wyżej zaskarżoną decyzję, w niniejszej sprawie zasadnie organy odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2013 r. stwierdzając brak przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Zatem podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione. Wbrew stanowisku Strony organy nie naruszyły też wskazanych w skardze zasad wynikających z art. 122 jak i art. 191 O.p. uzasadnienia zaś zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, dokonały oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, zaskarżona decyzja posiada nadto wymagane, szczegółowe i obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne. Z tych powodów, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku. Przytoczone w sprawie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.