I SA/Sz 1107/14

Dnia 9 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 24 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących za źródeł nieujawnionych p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji G. W., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 czerwca 2014 r., nr [...], ustalającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł od dochodów w kwocie [...] zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Następnie skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 1 p.p.s.a., gdyż wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz pozbawienia skarżącej możliwości legalnego zarobkowania na skutek prowadzenia przez właściwe organy egzekucji administracyjnej. Równocześnie na skutek prowadzenia egzekucji administracyjnej istnieje wysokie prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest również zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1522/12, Lex nr 1225721 oraz z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 5/12, Lex nr 113637). W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 694/04, niepubl.; z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 52/05, niepubl.). Ponadto, swoje twierdzenia co do możliwości zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., strona powinna poprzeć dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 608/14, LEX nr 1465281), Wskazać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11; z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 289/12 - dostępne w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, po analizie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, skarżąca przywołała jedynie treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz podała, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego pozbawi ją możliwości legalnego zarobkowania, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku skarżącej jest zbyt ogólnikowe, a wskazane przez nią okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że skarżąca nie tylko, że nie przedłożyła żadnych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację finansową (majątkową), lecz nawet w żaden sposób jej nie opisała. Strona nie wskazała nawet, czy faktycznie obecnie pracuje i na czym ta praca polega, tak aby Sąd mógł odnieść się do jej twierdzenia o niekorzystnym wpływie prowadzonej egzekucji na "możliwość legalnego zarobkowania" przez skarżącą. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.