I SA/Sz 1152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. spraw ze skarg D. M., A. B. –M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego: - z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok, - z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok, - z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok, - z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok, - z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (zwane dalej "Kolegium") zaskarżonymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] decyzjami z dnia 8 sierpnia 2014 r. o: – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta (zwanego dalej "organem I instancji") z dnia 30 maja 2014 r. nr ustalającą [...] i [...](zwanymi dalej "Podatnikami") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2010 w kwocie [...] zł; – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 maja 2014 r. ustalającą Podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie [...] zł; – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 maja 2014 r. ustalającą Podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie [...] zł; – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 maja 2014 r. ustalającą Podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2013 w kwocie [...] zł; – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 maja 2014 r. ustalającą Podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie [...] zł. Organ I instancji uzasadniając swoje decyzje, wskazał, że przedmiot opodatkowania stanowiły: budynki pozostałe (garaż) oraz grunty pozostałe położone [...] przy ulicy [...] Dodał również, że podatek został naliczony na podstawie złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości [...] oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Podatnicy nie zgodzili się z rozstrzygnięciami organu I instancji i złożyli odwołania od wszystkich ww. decyzji, żądając ich uchylenia. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie: – art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.o.l.", – art. 5 ust. 1 pkt lit. a) u.p.o.l., – zasad ogólnych przewidzianych w art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.) - zwanej dalej "Ordynacją podatkową", – błąd w ustaleniach faktycznych. Kolegium utrzymując w mocy decyzje organu I instancji, powołało się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazało, że w dniu 30 kwietnia 2014 r. Podatnicy złożyli w organie podatkowym informację IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości, w której podali, że są właścicielami pozostałych gruntów o powierzchni 28,85 m2 (tabela E. 1 poz. 38) oraz garażu o powierzchni użytkowej 26,25 m2 (tabela 6.2 poz. 49). W tym samym dniu wnieśli o przeprowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2014. Dalej wskazano, że z dołączonego do akt sprawy aktu notarialnego z dnia 19 stycznia 2010 r., Repertorium A numer [...] r., wynikało, że Podatnicy nabyli wyodrębnioną własność lokalu – garażu, oznaczonego numerem [...], położonego [...] przy [...] w podpiwniczeniu, o powierzchni użytkowej 26,25 m2 wraz z udziałem we wspólnych częściach budynku i własności działki gruntu [...] (powierzchnia użytkowa 601 m2) wynoszącym [...] części. Takie dane – jak dalej wskazało Kolegium - wynikały również z księgi wieczystej założonej dla lokalu – garażu, stanowiącego odrębny przedmiot własności, oraz z ewidencji gruntów i budynków. Następnie Kolegium wskazało, że kwestionowany garaż stanowił nieruchomość, a zatem stanowił odrębny przedmiot opodatkowania. W ocenie organu nie był to budynek, lecz jego wyodrębniona część, czyli lokal. Nie budziło też wątpliwości Kolegium, że nie był to lokal mieszkalny. Wobec tego uznało, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające opodatkowanie tegoż lokalu (użytkowego - garażu) stawką podatkową przewidzianą dla lokali mieszkalnych. Zatem, z uwagi na to, że nie jest on wykorzystywany w sposób przewidziany w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zasadnie został przez organ I instancji opodatkowany stawką przewidzianą dla lokali pozostałych. Kolegium nadto wskazało, że z dołączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż garaż został oznaczony jako lokal "niemieszkalny", co – stosownie do postanowień art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego – miało decydujący wpływ na brak możliwości zastosowania przez organ podatkowy stawki przewidzianej dla lokali mieszkalnych. Konkludując, Kolegium stwierdziło, że garaż umiejscowiony jako odrębny przedmiot własności w większej całości - budynku mieszkalnym - nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium powołało się na pogląd doktryny, a także orzeczenia sądów administracyjnych. Nadto, przytoczyło treść uchwały NSA z dnia 27 lutego 2012 r. (sygn. akt II FPS 4/11), w której Sąd wskazał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Sumując, Kolegium wskazało, że ustalając wymiar podatku od nieruchomości na poszczególne lata (tj. 2010 – 2014), organ I instancji zastosował stawki zgodne z obowiązującą w danym roku uchwałą w sprawie stawek podatku od nieruchomości, które to stawki nie przekroczyły stawek maksymalnych określonych przez ustawodawcę. Mając powyższe na uwadze, Kolegium podkreśliło, że organ I instancji zasadnie przyjął do opodatkowania lokal niemieszkalny - garaż, stosując stawkę jak dla budynków pozostałych. Podatnicy nie zgodzili się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] skardze zarzucili zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) i § 65 rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są niezasadne. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę, stwierdzając niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie może jej zmienić, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 145 § 1 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Sąd, kontrolując zaskarżone decyzje co do ich zgodności z prawem, stwierdził, że odpowiadają one prawu, a tym samym brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Bezspornymi okolicznościami w rozpoznawanej sprawie są: - w dniu 30 kwietnia 2014 r. skarżący Podatnicy złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazali, że są właścicielami pozostałych gruntów o powierzchni 28,85 m² (tabela E.1. pkt 3, poz. 38) oraz wyodrębnionych lokali niemieszkalnych (garaże) o powierzchni 26,25 m²; - z aktu notarialnego z dnia 19.01.2010 r.,– umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu – garażu i sprzedaży wynika, że Podatnicy na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej nabyli odrębną własność lokalu - garażu numer[...] , położonego [...] przy ulicy [...] w podpiwniczeniu, o powierzchni użytkowej 26,25 m² wraz z udziałem w wspólnych częściach budynku oraz własności działki gruntu 1/63 (pow. użytkowa 601 m²) wynoszącym [...] części (§ 4 i 5 umowy), co potwierdza załączony odpis księgi wieczystej o [...] według stanu na dzień 22.07.2014 r.; - z wypisu z rejestru gruntów według stanu dzień 26.06.2014 r. wynika, że Skarżący są właścicielami lokalu niemieszkalnego [...], znajdującego się [...] przy ulicy [...] o powierzchni użytkowej 26,25 m², położonego na działce [...] oznakowanej symbolem użytku "B". Odnosząc się do zarzutów skarg, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że Skarżący zarzucili naruszenie art. 2 ust.1 pkt 2 w związku z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. a) przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) i § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454). Zdaniem Skarżących, zgodnie z przywołanymi przepisami, tj. art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 65 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), "(...) garaż mieszczący się w bryle budynku mieszkalnego, jeśli jego powierzchnia nie przekracza połowy budynku mieszkalnego, traktowany jest jak część budynku mieszkalnego, a co za tym idzie, stosuje się do jego opodatkowania stawkę właściwą dla lokalu mieszkalnego". W ocenie Sądu, powyższa argumentacja Skarżących nie znajduje oparcia w przepisach prawa ani w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, jak również w linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Jak wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej, przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Wskazać przy tym należy, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/0 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Nadto na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia ma uchwała składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, w której Sąd ten wskazał, że : "W świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.". W myśl art. 269 P.p.s.a. skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę jest związany treścią ww. uchwały NSA, chyba, że nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy za w pełni uzasadnione należało uznać stanowisko Kolegium, skoro z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wprost wynika, że sporny garaż został oznaczony jako "lokal niemieszkalny", i już z tego chociażby powodu – jak słusznie wskazało Kolegium - mając na uwadze zasadę przewidzianą w art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie mógł zastosować dla takiego niemieszkalnego lokalu jako przedmiotu opodatkowania stawki właściwej dla lokali mieszkalnych. Jak już wskazano wyżej, podważenie czy wzruszenie prawdziwości zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż w kompetencjach organu podatkowego nie leżą kwestie zmiany danych ewidencji gruntów i budynków, a jedynie na ich podstawie orzekać co do wymiaru podatku. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Skoro zatem na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wynikającego z akt postępowania nie wynika, by Skarżący taką procedurę podjęli, brak tym samym podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji, że w dacie wydania naruszała prawo. Organy I i II instancji, działając w oparciu o wskazane przepisy prawa, prawidłowo ustaliły podatek od nieruchomości za lata 2010 - 2014 na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt podatkowych w związku z prawidłowo wskazanymi uchwałami Rady Miasta [...] podejmowanymi w sprawie stawek podatku od nieruchomości obowiązujących w latach 2010 - 2014. Tylko bowiem te dane wynikające z ewidencji rejestru gruntów i budynków są właściwe i kluczowe przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości, i dopóki nie zostaną te dane zmienione (wzruszone), ich treść ma moc wiążącą dla organu podatkowego w zakresie wymierzania tego podatku. Nadto, należy zwrócić uwagę, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, a mianowicie, tylko w przypadku przewidzianym w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumentami urzędowymi w rozumieniu tego przepisu są ewidencje gruntów i budynków, a szczegółowe zasady jej prowadzenia uregulowane zostały w ww. rozporządzeniu. Z przepisu § 2 bowiem wynika, że § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Natomiast z § 3 wynika, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 958/06, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Strona skarżąca nie kwestionowała i nie kwestionuje zapisów ewidencji gruntów i budynków. Istotne również znaczenie w rozpoznawanej sprawie z punktu widzenia zarzutów Skarżących co do charakteru spornej nieruchomości Skarżących jest również nawiązanie w tej samej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do instytucji ewidencji gruntów i budynków. A mianowicie, obowiązujący od dnia 01 stycznia 2003 r. przepis art. 7a u.p.o.l., stanowi, że: "1. Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym". 2. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Krajowej Ewidencji Podatników. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, z uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów i budynków. W rozporządzeniu minister określi zakres informacji objętych ewidencją, w tym w szczególności dane osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania". Z zacytowanego przepisu art. 7a u.p.o.l. wynika, że podatkowa ewidencja nieruchomości nie jest podstawą do podejmowania decyzji podatkowych, jednakże, że ma ona charakter wtórny w stosunku do ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że w przypadku niezgodności danych pomiędzy tymi ewidencjami miarodajne są zawsze dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to uzasadnia określenie użyte w ust. 2 art. 7a, tj. "Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie (...), danych (...) w ewidencji gruntów i budynków oraz (...), a także zapis ust. 3 art. 7a wskazujący, że zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, muszą zapewniać współdziałanie z ewidencją gruntów i budynków. A zatem, zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, budynku, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji gruntów i budynków stanowią wyłączną podstawę wymierzania podatku od nieruchomości. Obowiązujące od dnia 15 listopada 2001 r. brzmienie art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 Prawo geodezyjne nakazuje określonym w ust. 2 podmiotom określony sposób postępowania, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej na co wskazują użyte określenia, tj. "Podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Norma ta jest adresowana do konkretnych podmiotów, mianowicie, realizujących zadania określone w ust. 1 art. 21, tutaj, zadania w zakresie wymierzania podatków i świadczeń, a zatem norma ta adresowana jest do organów podatkowych, co tym samym wskazuje, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dla organu podatkowego wskazówką nakazująca ścisły sposób postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako niewątpliwym i bezspornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Takim źródłem orzekania co do wymiaru podatku od nieruchomości nie mogą być inne sposoby ustalania danych co do przedmiotu opodatkowania (np. oględziny czy opinia biegłego co do powierzchni mieszkalnej bądź niemieszkalnej spornej nieruchomości), jak chcą tego Skarżący w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r., a to dlatego, że obowiązujący porządek prawny obejmujący przepisy rangi ustawy nie przewidują w tym zakresie takiego urzędowego źródła jako podstawy dokonywania wymiaru podatku. Sumując, w ocenie Sądu, zarzuty Skarżących uznać należało za bezpodstawne, nie znajdują bowiem oparcia ani w prawie obowiązującym w podatkowych latach 2010 – 2014, ani też w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jak wynika bowiem z wypisu z rejestru gruntów i budynków według stanu na 26.06.2014 r. Skarżący są właścicielami lokalu niemieszkalnego, znajdującego się [...] przy ulicy [...] o powierzchni użytkowej 26,25 m². Brak zatem podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają prawo. W konsekwencji za prawidłowe należało uznać stanowisko Kolegium, że skoro w stanie faktycznym rozpoznawanych spraw w ewidencji gruntów, sporny lokal (garaż) został zaklasyfikowany jako niemieszkalny, to zasadnie stwierdzono, że tak sklasyfikowany w ewidencji lokal (jako część budynku) powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. według stawki jak dla pozostałych budynków lub ich części, stosownie do art. 5 ust.1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., zaś podstawę opodatkowania powinna stanowić ich powierzchnia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zważywszy na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.