I SA/Sz 278/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi B. M. i G. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., działający jako organ egzekucyjny w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec P. Z. S.A. z siedzibą w N. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy G. w zakresie zobowiązań w podatku od nieruchomości za [...] r. określonych decyzją tego organu z dnia [...] r. znak: [...]. Organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu w dniu [...] r. odpisy ww. tytułów wykonawczych (co zostało odnotowane w części [...] odpowiednich tytułów wykonawczych) i wezwał do uiszczenia na rachunek bankowy organu egzekucyjnego kwoty [...] zł tytułem należności egzekwowanych na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy w G. wraz z kosztami egzekucyjnymi. W dniu [...] r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo P. Z. S.A. informujące o uchyleniu w trybie odwoławczym orzeczenia stanowiącego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, wystąpienia przesłanek określonych w art. 59 § 1 pkt 2 i § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji co do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego i obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienie z dnia [...] r. znak: [...], którym umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Postanowienie to doręczono zobowiązanemu oraz wierzycielowi w dniu [...] r. (zgodnie ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru znajdującymi się w aktach sprawy). Strony nie zaskarżyły ww. rozstrzygnięcia, stąd stało się ono ostateczne. Następnie w oparciu o regulacje określone w art. 64c § 7 oraz art. 64 § 6, § 10 i art. 64c § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienie z dnia [...] r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela - Burmistrza Miasta i Gminy G. należną opłatą manipulacyjną w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu przedstawiono szczegółowy sposób wyliczenia opłaty manipulacyjnej odrębnie do każdego tytułu wykonawczego z podaniem wysokości i podstawy prawnej jej naliczenia. Wskazano, iż oczywistym jest, że uchylenie w całości przez organ odwoławczy decyzji podatkowej Burmistrza Miasta i Gminy stanowiącej podstawę prawną do prowadzenia postępowania egzekucyjnego - skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego - powoduje, że koszty egzekucyjne powstałe za doręczenie zobowiązanemu odpisów ww. tytułów wykonawczych, nie mogą obciążać zobowiązanego. W tej sytuacji na zasadzie art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej, zobowiązanym w zakresie kosztów egzekucyjnych postępowania z tytułu opłaty manipulacyjnej pozostaje wierzyciel. Burmistrz Miasta i Gminy G. złożył zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie przedmiotowej sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak wskazania właściwej podstawy prawnej. Według strony, w sprawie nie ma zastosowania powołany w orzeczeniu przepis art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej a organ egzekucyjny nie uzasadnił powyższych przesłanek. Strona podniosła również, iż w tym przypadku nie można było wskazać spowodowania przez wierzyciela niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji, albowiem w dniu wszczęcia egzekucji istniała podstawa do jej prowadzenia, tj. decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...]r. Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie prawidłowo wszczęto postępowanie egzekucyjne przeciwko P. Z. S.A. poprzez doręczenie zobowiązanemu właściwych tytułów wykonawczych o numerach [...] wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy G. (art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej). Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Istotne zatem znaczenie dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do ponoszenia powstałych w postępowaniu egzekucyjnym kosztów egzekucyjnych ma przywołane wyżej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Strony nie zaskarżyły ww. postanowienia, co oznacza, iż stało się ono ostateczne. Skoro wierzyciel nie zakwestionował wystąpienia przesłanek określonych w art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej, tym samym potwierdził zasadność umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, a to spowodowało niemożność dochodzenia powstałych z mocy prawa kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego. W myśl bowiem art. 64c § 6 ustawy egzekucyjnej, koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnej są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Jednakże po umorzeniu postępowania egzekucyjnego brak jest podstawy prawnej do egzekwowania od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych. W tej sytuacji stosownie do przepisu art. 64c § 4 ustawy egzekucyjne, to wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4a-4c oraz 64e § 4a ustawy. Jak podkreślił organ to, wierzyciel ponosi ryzyko związane z wszczęciem i prowadzeniem egzekucji na podstawie nieostatecznej decyzji podatkowej, która następnie została uchylona. Należy zatem przyjąć, że koszty postępowania egzekucyjnego nie będą obciążały podmiotu wobec którego bezpodstawnie wszczęto egzekucję. Pogląd taki jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA w S. z dnia 7 stycznia 1999 r. sygn. akt SA/Sz 1758/98, wyrok SN z 8 maja 1998 r. sygn. akt III RN 27/98). Jak stwierdził organ w przedmiotowej sprawie bezsporna jest okoliczność doręczenia zobowiązanemu w dniu [...] r. odpisów ww. tytułów wykonawczych, co oznacza, iż zgodnie z przytoczonym wyżej art. 64 § 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powstał obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej. Powołany przepis nie uzależnia natomiast naliczenia opłaty manipulacyjnej od skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego wskazanego w art. 1a pkt 12 lit. a) ustawy egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1439/06, wyrok NSA z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt II FSK 1148/06, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 8/08). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S., zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego nie narusza obowiązujących przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie sentencja postanowienia organu I instancji nie wymienia zobowiązanego jako strony postępowania egzekucyjnego, co jednak nie stanowi o wadliwości w takim stopniu, która skutkowałaby uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zostało naprawione przez organ odwoławczy w postępowaniu zażaleniowym, a zaskarżone postanowienie zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Burmistrz Miasta i Gminy G. wniósł o jego uchylenie oraz wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów: - art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. w sytuacji wystąpienia przesłanek do jego uchylenia, - art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej, - art. 64 § 6 w związku z art. 64 § 10 ustawy egzekucyjnej poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie wobec skarżącego, - art. 6, art. 7 , art. 8, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej, poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi ponownie przytoczono argumentację przedstawioną w zażaleniu utrzymując, że wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej w S., przepis art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto skarżący podniósł, iż zaskarżone postanowienie organu II instancji ogranicza się jedynie do przywołania podstaw prawnych i opisu stanu faktycznego, jednak nie zawiera uzasadnienia zastosowania wskazanych w nim przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem strony, organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego, przyjmując arbitralnie, iż uchybienie organu egzekucyjnego nie miało miejsca. Natomiast organ odwoławczy zobligowany jest do szczegółowego odniesienia się do zarzutów zażalenia lub odwołania wyjaśniając składającemu środek odwoławczy przyczyny uznania bądź braku jego argumentacji. Dyrektor Izby Skarbowej nie wypełnił tych obowiązków, a jedynie podtrzymał rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. bez odniesienia się do stanowiska skarżącego. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, naruszone zostały podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego Skarżący zakwestionował także naliczenie opłaty manipulacyjnej w oparciu o art. 64 § 6 i § 10 ustawy egzekucyjnej, podnosząc, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie zastosował żadnego środka egzekucyjnego wobec zobowiązanego. Działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. ograniczyły się do przesłania zobowiązanemu tytułów wykonawczych oraz do wezwania do zapłaty w terminie 7 dni. Zdaniem skarżącego, wezwanie do zapłaty nie miało umocowania prawnego, gdyż nie było upomnieniem w rozumieniu art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Opłatę manipulacyjną pobiera się w związku z czynnościami związanymi ze stosowaniem środków egzekucyjnych, a więc środków zmierzających do wyegzekwowania należności. Podjęto zatem pozbawione podstawy prawnej działania mające na celu umknięcie stosowania środków egzekucyjnych (wezwanie do dobrowolnej zapłaty). Zdaniem skarżącego w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 64 § 10 ustawy egzekucyjnej, bowiem nie wystąpiły przesłanki do naliczenia opłaty manipulacyjnej i obciążenia kosztami egzekucyjnymi Burmistrza Miasta i Gminy G.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący, ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko. Dodatkowo wskazał, iż organy obu instancji nie uzasadniły możliwości zastosowania art. 64c § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zaś zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), opłaty za czynności egzekucyjne oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym obciążają zobowiązanego. Te koszty egzekucyjne podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 64c § 3 powołanej ustawy, zobowiązanego nie obciążają koszty egzekucyjne jeżeli zostały spowodowane niezgodnym z prawem wszczęciem lub prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Koszty te ponosi wtedy wierzyciel lub organ egzekucyjny, w zależności od tego, kto spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie postępowania. Zaś § 4 omawianego art. 64c stanowi, iż wierzyciel ponosi wydatki związane z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu. Wierzyciel pokrywa również koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Z przytoczonych wyżej przepisów, regulujących kwestię ponoszenia kosztów egzekucyjnych wynika, iż zasadą jest, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji. Zasadność tej regulacji nie może budzić wątpliwości, gdyż całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków (por. R. Hauser, Z. Leoński, Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Przedstawiona zasada ponoszenia przez zobowiązanego kosztów egzekucyjnych jest jednak w pewnych przypadkach ograniczona, a ograniczenia te wynikają wprost z przepisów ustawy dotyczących kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 3 i 4 wyżej powołany). Z art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że zobowiązanego nie obciążają koszty egzekucyjne, gdy spowodowane one zostały niezgodnym z prawem wszczęciem lub prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. W przypadku bowiem, gdy to wierzyciel spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji, organ egzekucyjny powinien jego obciążyć tymi kosztami i wezwać go do ich zapłaty. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidziała jeszcze inny przypadek, w którym wydatki i koszty postępowania egzekucyjnego będzie ponosił wierzyciel (art. 64 § 4 ustawy). W szczególności wierzyciela obciążają te wydatki, które związane są z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu. Wierzyciel pokrywa także niekiedy całe koszty postępowania egzekucyjnego (a nie tylko wydatki związane z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu), a z sytuacją taką mamy do czynienia wówczas, gdy koszty postępowania egzekucyjnego nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego. Wbrew zarzutom skargi przepis art. 64c § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji znajduje zastosowanie nie tylko w takich przypadkach, jak śmierć zobowiązanego, czy jego ubóstwo, lecz w każdej sytuacji, w której przepisy prawa nie zezwalają na ściągnięcie kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego. Pogląd przeciwny prowadziłby do sytuacji, że umorzenie postępowania egzekucyjnego np. na wniosek wierzyciela, powodowałoby przerzucenie ciężaru finansowego egzekucji na organ egzekucyjny, co pozostawałoby w sprzeczności z przepisem art. 64c § 3 tej ustawy, który wskazuje kiedy kosztami egzekucji może być obciążony organ egzekucyjny. Przepis ten stanowi, że - jeżeli, po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, okaże się, iż wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu. Analizowane unormowanie nie stanowi o przyczynach, na skutek których koszty egzekucyjne nie mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego, nie wymienia - a przez to - i nie odróżnia w tym przedmiocie powodów faktycznych i prawnych, nie wiąże z każdą kategorią tych okoliczności odmiennych reżimów prawnych obciążania kosztami postępowania egzekucyjnego, nie wynika z niego w szczególności, że w przypadku, gdy koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego z powodów prawnych, to wbrew zasadzie art. 64c § 4 nie pokrywa ich wierzyciel. Przepis ten znajdzie zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, gdy w toku postępowania egzekucyjnego nastąpi takie zubożenie zobowiązanego, że nie będzie faktycznej możliwości ściągnięcia od niego kosztów egzekucyjnych, ale także i wówczas, gdy koszty egzekucyjne są w rzeczywistości ściągalne od zobowiązanego, ale wierzyciel odstąpił od egzekucji (por. analogicznie: R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2003 r., s. 167). Sąd przychyla się w tym względzie do poglądu reprezentowanego w orzecznictwie, iż chodzi tu o sytuacje, gdy koszty te nie mogą być ściągnięte zarówno z powodów faktycznych (np. zubożenie zobowiązanego) jak i prawnych. Z przepisu tego bowiem nie wynika w żaden sposób aby w przypadku gdy koszty egzekucyjne nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego z powodów prawnych to wbrew zasadzie z art. 64c § 4 nie pokrywał ich wierzyciel (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4190/06, LEX nr 341345, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2659/04, Palestra 2006/3-4/239). Ponadto zgodzić się należy z tym, iż to wierzyciel ponosi ryzyko związane z wszczęciem i prowadzeniem egzekucji na podstawie nieostatecznej decyzji podatkowej, która następnie jest uchylona. W takim wypadku zasadne jest uznanie, iż koszty postępowania egzekucyjnego nie będą obciążały podmiotu wobec którego bezpodstawnie wszczęto egzekucję. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji, która nie jest ostateczna, związane jest z ryzykiem jej późniejszego uchylenia. Nieostateczna decyzja podatkowa może być podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co w wielu przypadkach warunkuje jego skuteczność, jednakże ryzyko prawidłowości tego postępowania nie może - w demokratycznym państwie prawnym - obciążać obywatela lub innego podmiotu, wobec którego bezpodstawnie wszczęto egzekucję (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1998 r., sygn. akt III RN 27/98, LEX nr 36376, Dor. Podat. 1999/6/30, podobnie S.A./Sz 1758/98 z 07stycznia 1999 r.). Zgodnie z art. 64 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1 % kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. Powyższa regulacja oznacza, że zasadą jest pobieranie opłaty manipulacyjnej niezależnie od tego, czy kwota została wyegzekwowana, czy też nie. Opłata wynosi bowiem 1% kwoty "egzekwowanych należności", a nie "wyegzekwowanych należności". Opłata manipulacyjna ma zatem szczególny charakter, ponieważ pobiera się ją z tytułu wszystkich wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Natomiast obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej zgodnie z treścią art. 64 § 10 ustawy, powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zaznaczyć również należy, iż w myśl art. 1a pkt 2 ustawy egzekucyjnej przez czynności egzekucyjne rozumie się wszystkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Niewątpliwie do czynności związanych ze stosowaniem środka należy zaliczyć czynność doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W sprawie bezsporne jest, że wobec P. Z. S.A. wszczęto postępowanie egzekucyjne, umorzone następnie na postawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które to postanowienie o umorzeniu stało się ostateczne (żadna ze stron nie zaskarżyła tego postanowienia). W niniejszej sprawie bezsporne jest również to, że organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu tytuły wykonawcze oraz spisał protokoły o stanie majątkowym, zatem zgodnie z art. 64 § 9 pkt 11 i § 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązek uiszczenia opłaty powstał z tą chwilą. Brak jest podstaw do przyjęcia, że opłata manipulacyjna może zostać naliczona jedynie w przypadku skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego wskazanego w art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem nie wynika to z treści ww. przepisów. Oznacza to zatem, iż organ egzekucyjny prawidłowo obciążyły Burmistrza Miasta i Gminy G. kosztami postępowania egzekucyjnej w wysokości [...] zł z tytułu opłaty manipulacyjnej. Wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie zawiera również stosowne uzasadnienie tak faktyczne jak i prawne odnosi się do zarzutów odwołania oraz uchybienia organu pierwszej instancji stosownie do swojej kompetencji naprawia zatem zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 124 kpa uznać należy za nieuzasadniony. Nie można zatem zgodzić się z zarzutami skarżącego dotyczącymi naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albowiem w sprawie nie zachodziły przesłanki do uchylenia postanowienia organu I instancji. W związku z powyższym Sąd nie dostrzegł również naruszenia podnoszonych w skardze przepisów art. 6, 7, 8, 11 kpa. Za chybione też należy uznać powoływanie się w okolicznościach niniejszej sprawy na wyrok z dnia 7 marca 2007 roku sygn. akt III SA/Wa 4190/06 z uwagi na odmienność stanów faktycznych – w powołanym wyroku wygaśnięcie obowiązku nastąpiło w drodze decyzji restrukturyzacyjnej, gdzie znajduje zastosowanie przepis art. 21 ust. 6 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) zgodnie z którymi w przypadku umorzenia należy podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione nie stosuje się art. 64c § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące wadliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego jako wykraczające poza ramy sprawy będącej przedmiotem kontroli Sądu tj. obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, nie mogą być rozpoznane w niniejszym postępowaniu. Z przedstawionych powodów, Sąd nie dostrzegł podstaw do stwierdzenia, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Dlatego skargę jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 173, poz. 1270 ze zm.).