I SA/Sz 305/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S. P. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę. S. K. O. w S. decyzją z dnia 24.01.2013 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – dalej w skrócie: "O.p." - art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." - po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez N. R. od decyzji Burmistrza D. z dnia 14 listopada 2012 r., nr [...] , określającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie [..] zł - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 14 września 2012 r. Burmistrza D. wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie określenia ww. N. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w deklaracjach na podatek stwierdzono ich niezgodność z ewidencją gruntów i budynków, nadto nie wykazano w nich powierzchni gruntów pod liniami energetycznymi. Pismem z 17 września 2012 r. organ podatkowy wezwał N. R. do przedstawienia informacji i dokumentów: zestawienia wszystkich gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zestawienia gruntów będących w użytkowaniu przez zakłady energetyczne lub inne podmioty prowadzące działalność gospodarczą oraz wskazanie, na jakiej podstawie podmioty te korzystają z gruntów N., a także o wypis z Krajowego Rejestru Sądowego lub inny dokument poświadczający zakres prowadzonej przez N. działalności. W odpowiedzi na to wezwanie N. przedłożyło wymagane dokumenty, wskazując, że powierzchnia gruntów podlegających podatkowi od nieruchomości wynosi [....] m2, natomiast grunty zajęte przez E. Sp. z o.o. obejmują powierzchnię - zgodnie z zestawieniem – [...] ha. Z uwagi na to, że obliczenia dokonane przez organ I instancji różniły się od danych przedstawionych przez podatnika (w tym wg organu powierzchnia gruntów podlegających podatkowi od nieruchomości powinna wynosić [...] m2), wezwano N. R. do złożenia dodatkowych wyjaśnień. W piśmie z 15 października 2012 r. N. poinformował, że użytek K o pow. [...] ha na działce nr [...] obręb ewidencyjny D., gm. D. został przeklasyfikowany na użytek N z dniem 8 lipca 2008 r. W dniu 14 listopada 2012 r., po uprzednim wyznaczeniu podatnikowi terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym, w ww. decyzji Burmistrza D. określono N. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł . Do opodatkowania przyjęto m.in. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow.[...] . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powierzchnia gruntów pod liniami energetycznymi wynosi [...] - co uzgodniono z N. N. wyjaśniło też, że "zakłady energetyczne" korzystają z tych gruntów bezumownie. Wskazując na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ podkreślił, że N. jest podatnikiem podatku od nieruchomości z uwagi na fakt bycia zarządcą nieruchomości, które w określonej wyżej części służą podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą - zakładowi energetycznemu. W odwołaniu od tej decyzji N. zarzuciło naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że grunty na których posadowione są linie energetyczne znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy; art. 352 K.c. przez jego niezastosowanie; sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 O.p. przez niewskazanie podstawy prawnej wymiaru podatku. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że kwestą bezsporną jest, iż N. R. jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntów szczegółowo wymienionych w decyzji. Strona nie zgadza się jednak na opodatkowanie najwyższą stawką przewidzianą dla gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Objęcie tą stawką wymaga bowiem, aby nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zdaniem odwołującego, zakłady energetyczne są posiadaczami służebności gruntowej, nie zaś posiadaczami tych gruntów. W związku z czym naliczenie stawki najwyższej jest nieuzasadnione - na poparcie stanowiska strona powołała się na orzecznictwo. W końcowej części N. podniosło, że organ nie wskazał, z czego wynika powierzchnia gruntów, którą przyjęto jako grunty dla działalności gospodarczej. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Z. W. R. S. P. lub będących w zarządzie P. G. L. L. P. - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych A. W. R. S. P. i jednostkach organizacyjnych L. P., faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Zarządcą przedmiotowych gruntów jest N. R., jako jednostka L. P., i na gruntach tych nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. N. nie są zatem podatnikami podatku od nieruchomości jako posiadacze, ale jako zarządcy nieruchomości będących własnością S. P. Sytuacja ta uległaby zaś zmianie, w przypadku przekazania przez N. gruntu innemu podmiotowi na podstawie umowy cywilnoprawnej, gdyż wówczas obowiązek podatkowy przeszedłby na posiadacza zależnego. Tymczasem - jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez podatnika w piśmie z 19 września 2012 r. - w badanej sprawie N. nie ma żadnych zawartych z zakładami energetycznymi umów, które regulowałyby kwestie korzystania przez nie z gruntów pod liniami energetycznymi. Korzystanie z tych gruntów odbywa się zatem bezumownie. Do pisma tego podatnik dołączył zestawienie gruntów, oznaczonych symbolami L. oraz T., które zajęte są na linie energetyczne, z którego to zestawienia wynika, iż powierzchnia tych gruntów wynosi [..] ha. Wobec tego – zdaniem organu odwoławczego - niezrozumiałym i niezasadnym jest sformułowany w odwołaniu zarzut, iż nie można ustalić, na jakiej podstawie organ I instancji ustalił powyższą powierzchnię, skoro podatnik sam ją wskazał. W związku z tym, chociaż zarządcą gruntów pod liniami energetycznymi jest N. (podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej), to jednak – wprawdzie bez umowy - posiadaczem zależnym (art. 336 K.c.) są zakłady energetyczne, którym grunty te służą do prowadzenia działalności gospodarczej. Prawo własności uległo tu bowiem znacznemu ograniczeniu. Udostępnienie gruntów pod tymi liniami zakładom energetycznym, w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznych, wiąże się z ich przekazaniem (wydaniem) - spełniona jest zatem wynikająca z art. 348 K.c. przesłanka do przeniesienia posiadania. Fakt wykorzystywania gruntu przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje zaś tym, że stają się one gruntami związanymi z działalnością gospodarczą. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 3 u.p.o.l.: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to – "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Wobec tego, że zajęcie przedmiotowych gruntów jest bezumowne, to podatnikiem jest N. (art. 3 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.p.o.l.). Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, iż sporne grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - gdyż zakres, w jakim zakłady energetyczne władają tymi gruntami odzwierciedla cechy służebności, określone w art. 352 K.c., i zakłady te nie posiadają gruntu, lecz posiadają jedynie służebność. Zdaniem organu, poczynione ustalenia wyraźnie wskazują, że nie tylko doszło do wydania przedmiotowych gruntów zakładom energetycznym - co spełnia warunek przeniesienia posiadania, określony w art. 348 K.c, lecz także grunty te znajdują się w posiadaniu zakładów energetycznych i służą im do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej. Takie stanowisko potwierdza wyrok WSA w S. z 15 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 288/09, w którym uznano za prawidłowe opodatkowanie w 2007 r. gruntów należących do N. R., na których posadowione są linie energetyczne i które są we władaniu zakładu energetycznego, najwyższą stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1821/09. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Skarżący (S. P. – P. G. L. L. P. N. R.) zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. przez wydanie decyzji określającej N. R. wysokość zobowiązania podatkowego od nieruchomości za rok 2008 w kwocie [...] zł, w sytuacji gdy N. R. wyliczyło, zadeklarowało i wpłaciło odpowiedni podatek od nieruchomości i podatek leśny, stosownie do kwalifikacji i zakresu posiadania gruntów na terenie gminy D. i który to podatek nie był dotychczas przez organ w żaden sposób kwestionowany, 2) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 K.c. i art. 348 K.c. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że na N. R. ciąży obowiązek podatkowy za grunty nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne według stawek jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy N. R. nie prowadzi na tych gruntach żadnej działalności gospodarczej, nadto w niniejszej sytuacji wykluczona jest możliwość przeniesienia posiadania przedmiotowych gruntów na rzecz E. O. Spółki z o.o., co oznacza, że na gruntach nie jest prowadzona działalność gospodarcza, 3) art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że grunty leśne winny być w niniejszej sprawie opodatkowane podatkiem od nieruchomości, z uwagi na fakt, iż zostały zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej, podczas gdy na przedmiotowych gruntach prowadzona jest działalność leśna, a skoro tak, to grunty pozostające w zarządzie N. R. podlegać powinny stawkom podatku leśnego, 4) art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez jego niezastosowanie, podczas gdy dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, klasyfikujące przedmiotowe grunty jako lasy, powinny być w niniejszej sprawie podstawą do wymiaru podatku leśnego; II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 121 § 1 O.p. przez działanie sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, 2) art. 122 O.p. przez rażące naruszenie zasad związania organu obowiązującymi przepisami prawa, zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 3) art. 187 O.p. przez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie w szczególności poprzez: - nieustalenie przez organ prawidłowej powierzchni co do której E. O. sp. z o.o. służy prawo do służebności pod słupami elektroenergetycznymi, - zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci oględzin na terenie wszystkich gruntów, co do których organ wydał zaskarżoną decyzję, - zaniechanie ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania gruntów, co do których organ wydał zaskarżoną decyzję, 4) art. 191 O.p. przez błędną ocenę zgromadzonych dowodów, co miało bezpośredni wpływ na wydanie orzeczenia, a w szczególności przez przyjęcie, że powierzchnia zajęta pod urządzeniami energetycznymi jest bezsporna z uwagi na fakt, iż została wskazana przez samego skarżącego, 5) art. 210 O.p. przez niezawarcie w decyzji organu II instancji wszystkich niezbędnych elementów dotyczących uzasadnienia faktycznego, w szczególności niewskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Podnosząc takie zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu administracyjnego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że decyzja organu I instancji oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji w sposób całkowicie nieuprawniony zwiększyła wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2008, który to podatek został już przez Skarżącą w sposób prawidłowy wyliczony, zadeklarowany i w ustawowym terminie wpłacony. Od tego czasu, przez kolejne lata aż do 2012 r. zarówno stan faktyczny jak i prawny co do przedmiotowych gruntów nie uległ jakiejkolwiek zmianie. Stan taki nie był też dotychczas w żaden sposób kwestionowany przez organy administracyjne. Organy podatkowe zatem w sposób całkowicie dowolny i bezpodstawny ponownie określiły w 2012 r. wysokość zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł, czym naruszyły nabyte już przez Skarżącą prawo. Takie działania organów są więc sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art. 348 K.c., Skarżący przytoczył definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawartą w art. 1a pkt 3 u.p.o.l. oraz wskazał, że podatnikami podatku od nieruchomości są podmioty określone w art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. Z przepisów tych wynika, że zasadą jest obowiązek płacenia podatku od nieruchomości przez N., czyli zarządcę nieruchomości, będącej własnością S. P., jeżeli nie została ona przekazana we władanie innemu podmiotowi, chyba że, posiadanie to jest bez tytułu prawnego - wtedy obowiązek podatkowy ciąży i tak na jednostkach organizacyjnych L. P. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że posiadaczem zależnym (bez umowy) gruntów pod liniami elektroenergetycznymi są zakłady energetyczne, którym grunty służą do prowadzenia działalności gospodarczej, zatem udostępnienie gruntów pod liniami w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji tych linii wiąże się z ich przekazaniem (wydaniem), a więc spełniona jest wynikająca z art. 348 K.c. przesłanka przeniesienia posiadania. Zdaniem Skarżącego organ w sposób całkowicie nieprawidłowy i bezpodstawny przyjął, iż w niniejszej sprawie nastąpiło wydanie gruntów w posiadanie zależne E. O. sp. z o.o. oraz, że grunty znajdują się w jej posiadaniu. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek decyzji, czy innych aktów prawnych, z których wynikałoby przeniesienie posiadania przedmiotowych gruntów na rzecz tej spółki. Umożliwienie E. O. sp. z o.o. korzystania z gruntów pod słupami elektroenergetycznymi ma cechy wprowadzonej do polskiego systemu prawnego ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 116 poz. 731) służebności przesyłu, która stanowi trzeci obok służebności gruntowych i osobistych rodzaj służebności. Służebność przesyłu ma na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania urządzeń przesyłowych, w tym m.in. umożliwienie wchodzenia na cudzy grunt i podejmowania czynności niezbędnych do zapewnienia ich sprawnego działania, tj. umożliwienie usuwania awarii, przeprowadzanie konserwacji czy modernizacji urządzeń itd. W ocenie Skarżącego, prawo do służebności w niniejszej sprawie sprowadza się co najwyżej do dokonywania przez E. O. sp. z o.o. okresowych czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii takich urządzeń, nie powoduje to jednak w żadnym stopniu utraty przez N. posiadania rzeczonych gruntów oraz wykorzystywania ich na działalność leśną. Całkowicie chybione jest więc twierdzenie organu II instancji o nabyciu przez E. O. sp. z o.o. posiadania gruntów, tj. faktycznego władania nimi jak właściciel (posiadacz samoistny) albo faktycznego władania jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudza rzeczą (posiadacz zależny). Zakres korzystania przez spółkę E. z gruntów będących w zarządzie N. zbliżony jest do treści służebności przesyłu. Organ pominął przy tym w swoich rozważaniach wolę spółki E. do korzystania z przedmiotowych gruntów na zasadzie prawa do służebności przesyłu, a nie na zasadzie posiadacza gruntu. Bezspornym jest również fakt, że zarządcą gruntów pod urządzeniami elektroenergetycznymi i jednocześnie ich podatnikiem jest N. R., które prowadzi działalność leśną w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jednocześnie nie będąc podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Zatem niezrozumiałym jest zaakceptowanie przez organ II instancji błędnego twierdzenia, że na Nadleśnictwie ciąży obowiązek podatkowy za grunty nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne liczony w wysokości stawek jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącego, gdyby nawet przyjąć - czemu skarżący kategorycznie przeczy - że E. O. sp. o.o. ma status posiadacza gruntu znajdującego się pod urządzeniami elektroenergetycznymi - to nie sposób w niniejszej sprawie zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, iż z tego tylko faktu należy wywodzić, iż na przedmiotowych gruntach prowadzona jest przez spółkę E. działalność gospodarcza. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w tym zakresie piśmiennictwem, umieszczenie na gruncie leśnym słupów energetycznych, na których podwieszona jest linia elektroenergetyczna może oznaczać zajęcie lasu na prowadzenie działalności gospodarczej i jednocześnie nie wykluczać prowadzenia działalności leśnej, polegającej np. na prowadzeniu plantacji choinek, innych upraw leśnych czy pozyskiwania drewna. W takim przypadku pas lasu pod linią napowietrzną będzie opodatkowany podatkiem leśnym (K. T.: "Opodatkowanie gruntu leśnego pod liniami energetycznymi będącego przedmiotem poddzierżawy", PPLiFS 2011, 7-8.37). Skarżący podkreślił, że co do gruntów będących w jego zarządzie, na którymi przebiegają linie elektroenergetyczne nadal prowadzi on w sposób niezakłócony działalność leśną i wykorzystywane są one w celach związanych z działalnością prowadzoną w zgodzie z przepisami ustawy o lasach, nadto nigdy grunty te nie zostały wyłączone z gospodarki leśnej. Zatem całkowicie chybione jest twierdzenie organu II instancji, iż zasadnym jest zastosowanie w takim przypadku stawki podatkowej jak dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Grunty leśne mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeżeli zostały zajęte na prowadzenie innej działalności niż działalność leśna. Terminu "zająć" nie definiuje jednak ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani żaden inny akt. W języku potocznym "zająć" oznacza zapełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń lub powierzchnię czegoś. W piśmiennictwie natomiast podkreśla się, że potoczne brzmienie analizowanego pojęcia wskazuje, że grunt powinien być faktycznie wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej z wyłączeniem innych funkcji. Na gruncie muszą być zatem wykonywane konkretne czynności powodujące dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sformułowanie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" należy więc rozumieć w ten sposób, że na gruncie muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te winny być wykonywane w sposób trwały i tak, że w zasadzie wykluczają prowadzenie innej działalności (B. P., glosa do wyroku NSA z 2 kwietnia 2010 r., IIFSK 1942/08). Pogląd taki dominuje także w literaturze przedmiotu, gdzie wskazuje się, iż las (tj. grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "las") zajęty na działalność gospodarczą (nie leśną) to taki rodzaj gruntu, na którym faktycznie wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności. Ponadto zajęcie lasu na działalności gospodarczą, musi cechować się trwałością - w zasadzie z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności leśnej (Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, CH Beck, Warszawa, 2005 r., str. 476). Także w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ukształtował się pogląd, że "dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pod liniami energetycznymi sklasyfikowanymi jako leśne, niewystarczające jest domniemanie, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty pod liniami energetycznymi sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wyjątkowo. Tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że grunty zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" (wyrok WSA w W. z 28 maja 2008 r., VIII SA/Wa 73/08). Skarżący podniósł dalej, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym. Z przepisem tym koresponduje art. 2 ust. 2 u.p.o.l., który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Uzupełnieniem tych przepisów jest art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatku stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowe opodatkowanie gruntu jednym z trzech podatków zależy więc w pierwszej kolejności od jego klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lipca 2011 r., II FSK 417/10, "(...) lasy wyłączone zostały z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. O tym, czy dany grunt jest lasem decyduje zapis w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ustawy podatkowej odsyła więc - przy ustalaniu charakteru gruntu - do ewidencji gruntów. Treść tej ewidencji ma w tym wypadku decydujące znaczenie" (podobnie: wyrok NSA z 2 marca 1995 r., SA/Kr 2161/94 oraz z 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94). Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, aby organ II instancji pochylił nad zapisami w ewidencji gruntów i budynków, czym niewątpliwie naruszył powołane przepisy. Organ ten nie wykazał i w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego - pomimo zakwalifikowania gruntów w ewidencji jako lasy oraz faktycznego ich wykorzystywania pod liniami elektroenergetycznymi na działalność leśną - zwiększył w tym konkretnym przypadku stawkę opodatkowania jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie uchybienia skutkowały naruszeniem szeregu zasad prawa podatkowego, w tym naczelnej zasady postępowania podatkowego, tj. zasady prawdy obiektywnej, czy oficjalności postępowania dowodowego, zawartych w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p., co przejawia się brakiem wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i ustalenia ponad wszelką wątpliwość stanu faktycznego sprawy. Z przepisów tych można wywieść ogólną regułę dowodową, według której obowiązek zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, co niewątpliwie jest konsekwencją pozycji organu. Dokładne wyjaśnienie staniu faktycznego sprawy to po pierwsze ustalenie, tj. zebranie dokładnie wszystkich składników tworzących stan faktyczny, a następnie jego wyjaśnienie, czyli analizę. Z kolei art. 191 O.p. wskazuje, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organ II instancji bezkrytycznie zaaprobował dokonaną przez organ I instancji ocenę zebranego materiału dowodowego, naruszając ww. przepisy. Z tych powodów nadal sporna jest w niniejszej sprawie powierzchnia gruntów przyjęta przez organy podatkowe jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Należy także pamiętać o zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie zbadał i nie ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji do powierzchni jaką przyjął dla wyliczenia zobowiązania podatkowego od nieruchomości za rok 2008, pomimo kwestionowania tej powierzchni przez stronę skarżącą. Ponadto nie przeprowadził postępowania dowodowego w postaci oględzin gruntów, co do których wydał zaskarżoną decyzję i nie ustalił faktycznego sposobu ich wykorzystania. A skoro tak to stwierdzić należy, iż organ II instancji całkowicie bezpodstawnie przyjął, iż w jego ocenie powierzchnia gruntów zajęta przez E. O. sp. z o.o. na prowadzoną działalność gospodarczą wynosi [...] ha, w szczególności wobec faktu, iż grunty pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi w całości są wykorzystywane przez N. na cele związane z prowadzeniem gospodarki leśnej (np. plantacje, drogi, siedliska przyrodnicze). Ponadto, przyjęta przez organ powierzchnia jest powierzchnią wirtualną, nie dokonano bowiem żadnego wydzielenia geodezyjnego na gruncie działek pod urządzeniami elektroenergetycznymi, nie wskazano żadnych norm wielkości gruntu zajętego pod urządzenia o odpowiedniej mocy. Odpowiadając na skargę S. K. O. w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Po dokonanej kontroli legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613) – przepisy cytowane w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl ust. 2 tego artykułu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy, użyte w niej określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza – "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych;". Stosownie do art. 3 ust. 1-3 u.p.o.l.: "1. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność S. P. lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, A. W. R. S. P. lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Z. W. R. S. P. lub będących w zarządzie P.G.L. L. P. - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych A. W. R. S. P. i jednostkach organizacyjnych L. P., faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. 3. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym". Z akt sprawy wynika, że zarządcą przedmiotowych gruntów jest N. R., jako jednostka L. P., i na gruntach tych nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. N. nie jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości jako posiadacz, ale jako zarządca nieruchomości będących własnością S. P. Sytuacja ta uległaby zmianie, w razie przekazania przez N. gruntu innemu podmiotowi na podstawie umowy cywilnoprawnej, gdyż wówczas obowiązek podatkowy przeszedłby na posiadacza zależnego (art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. a). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak nie powstała, bowiem w piśmie z 19 września 2012 r. N. N. R. wyjaśnił, że: "Jedynym operatorem sieci energetycznych korzystającym z gruntów jest firma E. O. Sp. z o.o. R. D. D. W załączeniu przesyłam zestawienie działek ewidencyjnych wraz z powierzchnią na której prowadzona jest działalność w/w operatora. Jednocześnie informuję, że trwają czynności zmierzające do zakończenia podpisania umowy dającej operatorom sieci energetycznych prawo do korzystania z gruntu na mocy służebności przesyłu. Po podpisaniu dokumentów przez obie strony koszt zobowiązań podatkowych zostanie przeniesiony na właściciela linii energetycznych. Na dzień dzisiejszy korzystanie z gruntów nadleśnictwa jest bezumowne.". Z załączonego zestawienia wynika natomiast, że łączna powierzchnia "na której prowadzona jest działalność w/w operatora" wynosi [...] ha, przy czym powierzchnia działek oznaczonych symbolem T. wynosi [...] ha, a powierzchnia działek oznaczonych symbolem L. wynosi [...] ha. Takie też powierzchnie (w metrach kwadratowych) uwzględnił w decyzji organ I instancji. Organ prawidłowo wskazał też, że symbol T. oznacza "tereny różne, które nie są gruntami rolnymi i leśnymi, w związku z czym podlegają podatkowi od nieruchomości". Zgodnie bowiem z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) użytki rolne, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, [...], 7) tereny różne oznaczone symbolem -T. W myśl natomiast § 68 ust. 2 tego rozporządzenia: "Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem – L., 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – Lz., [...].". Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 465): "1. Opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. 2. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.". Już tych względów ww. powierzchnia [...] ha nie mogła być objęta podatkiem leśnym, lecz podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu do pozostałej powierzchni przedmiotowych działek [....] ha (oznaczonych symbolem L.) organ I instancji zasadnie wskazał, że "lasy są opodatkowane podatkiem od nieruchomości tylko w przypadku zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej inna niż leśna" – co wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o lasach w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Wskazane w decyzji organu I instancji powierzchnie działek i ich oznaczenie znajdują też potwierdzenie w danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dołączonych do akt sprawy, zatem niezasadne są zarzuty Skarżącego, że nie wiadomo na jakiej podstawie ustalono powierzchnie spornych działek. Pismem z 23 października 2012 r. N. było też powiadamiane o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, z czego jednak nie skorzystało, również w odwołaniu nie zgłosiło zastrzeżeń co do powierzchni działek, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że organ nie wskazał z czego wynika powierzchnia [...] m.kw. i "na jakiej podstawie przyjęto taki wymiar gruntów". Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest więc to, czy ww. powierzchnia działek oznaczonych symbolem L. ([...] ha) została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej inna niż leśna oraz czy wszystkie działki ([...] ) znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą – co uzasadniałoby zastosowanie wobec nich stawki podatku jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie ww. pisma z 19 września 2012 r. N. N. R. nie powinno budzić wątpliwości, że E. O. Sp. z o.o. jest operatorem sieci energetycznych "korzystającym" z przedmiotowych gruntów, na których "prowadzona jest działalność w/w operatora". Wskazać przy tym należy, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia posiadanie. Skoro prawodawca posłużył się pojęciem posiadania na gruncie prawa podatkowego, nie definiując go i nie nadając mu specyficznego dla tej gałęzi znaczenia, to uzasadnione jest sięgnięcie do tej gałęzi prawa, w której ono funkcjonuje, czyli do prawa cywilnego. Należy bowiem uznać, że definicja posiadania wyrażona w art. 336 Kodeksu cywilnego wiąże w sytuacji milczenia ustawy podatkowej, gdyż jest definicją pojęcia prawnego. Zgodnie z ww. przepisem: "Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).". Posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą oraz psychicznego elementu, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Nie budzi szczególnych wątpliwości interpretacyjnych element "władania rzeczą". Bez wątpienia chodzi tu o dostrzegalny fakt fizycznego władztwa nad rzeczą. Drugim współwystępującym, niezbędnym elementem cywilistycznej konstrukcji posiadania, jest psychiczny czynnik zamiaru władania ("zawładnięcia") rzeczą dla siebie. Wymaga to szczególnego podkreślenia w przypadku posiadania niepopartego tytułem prawnym. W takim kontekście nie jest posiadaczem rzeczy, a jedynie "dzierżycielem" osoba, która faktycznie włada rzeczą "za kogo innego" (art. 338 k.c.). Zatem zamiar władania rzeczą "dla siebie" rozstrzyga o posiadaniu w rozumieniu art. 336 k.c. Teoretycznie decyduje tutaj wewnętrzna, subiektywna wola posiadania. W praktyce należy też dążyć w najwyższej mierze do jej uszanowania. Wobec trudności dowodowych można i trzeba kierować się według zamanifestowanych na zewnątrz przejawów władania rzeczą. Przejawia się ona przecież w postępowaniu posiadacza wobec otoczenia. Można więc z pewną tolerancją mówić o "woli zobiektywizowanej", błędem byłoby zaś poszukiwanie "woli obiektywnej" (vide: E. Gniewek, Komentarz do art. 336 kodeksu cywilnego, [w:] E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001, opubl. LEX). Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, iż sporne grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - gdyż zakres, w jakim zakład energetyczny (E. O. Sp. z o.o.) włada tymi gruntami odzwierciedla cechy służebności, określone w art. 352 K.c., i jednoznacznie dowodzi, że zakłady nie posiadają gruntu, lecz posiadają jedynie służebność przesyłu. Uznać bowiem należy, że nie tylko, iż doszło do wydania przedmiotowych gruntów zakładowi energetycznemu, co spełnia warunek przeniesienia posiadania, określony w art. 348 zdanie pierwsze K.c. (w myśl którego, "przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy"), lecz także i to, że grunty znajdują się w posiadaniu zakładu energetycznego i służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej. To właśnie zakłady energetyczne są podmiotami, które na podstawie decyzji administracyjnych wnoszą wszelkie opłaty i odszkodowania związane z uzyskaniem zgody na budowę linii elektrycznych, a następnie są odpowiedzialnymi za utrzymywanie właściwego stanu technicznego linii, wycinkę (przycinkę) drzew i krzewów w celu uniknięcia kolizji z liniami energetycznymi - co wynika z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. nr 89, poz. 625, ze zm.), nakładającego na przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem energii obowiązku utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Zdaniem Sądu, podmiot który zajął grunty S. P., znajdujące się w zarządzie N., pod budowę na nich słupów przesyłowych i rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznych oraz w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznej, i który nadal w sposób nieprzerwany korzysta z tych gruntów, winien być uznany za ich posiadacza w rozumieniu art. 336 K.c. Stwierdzić też należy, że w sytuacji braku zawarcia przez zakład energetyczny z N. umów przenoszących posiadanie nieruchomości, okoliczność, że w ramach korzystania z tej nieruchomości można wyróżnić elementy posiadania służebności (uprawnienie do wejścia na grunt, oczyszczania go z roślinności drzewiastej i krzewiastej), nie wyklucza faktycznego władania zakładu (w rozumieniu art. 336 K.c.) gruntami, na których posadowiono słupy elektroenergetyczne wraz z liniami tego rodzaju (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14.11.2008 r. sygn. akt II FSK 1101/07, z 17.02.2011 r. sygn. akt II FSK 1821/09 i z 22.09.2011 r. sygn. akt II FSK 548/10). Zauważyć przy tym należy, że w wyroku o sygn. akt II FSK 548/10 uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z 10.06.2009 r. – powoływany przez N. w odwołaniu, na potwierdzenie słuszności stanowiska podatnika. Wprawdzie w doktrynie podnoszone są też odmienne poglądy – wskazywane w skardze – jednak Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę poglądów tych nie podzielił, z powodów wskazanych powyżej. W ocenie Sądu, w powyższym zakresie nie nastąpiła zmiana sytuacji prawnej Skarżącego w związku z wejściem w życie z dniem 3 sierpnia 2008 r. przepisów art. 3051 - 3054 K.c. o służebności przesyłu, przy czym – jak wyjaśniło N. w piśmie z 19 września 2012 r. "trwają czynności zmierzające do zakończenia podpisania umowy dającej operatorom sieci energetycznych prawo do korzystania z gruntu na mocy służebności przesyłu. Po podpisaniu dokumentów przez obie strony koszt zobowiązań podatkowych zostanie przeniesiony na właściciela linii energetycznych.". Po dokonanej analizie akt sprawy, Sąd stwierdził, iż poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne i wysnuta z nich ocena całokształtu okoliczności sprawy, na gruncie wymienionych regulacji prawnych nie budzą więc zastrzeżeń. Odnosząc się do argumentu zawartego w skardze, że N. wykorzystuje przedmiotowe działki na cele związane z prowadzeniem gospodarki leśnej (np. plantacje, drogi, siedliska przyrodnicze), stwierdzić należy, że - niezależnie od tego, że ok. 90% spornej powierzchni oznaczona jest w ewidencji gruntów jako "tereny różne" a nie lasy – w trakcie postępowania podatkowego Strona nie podnosiła takich argumentów, a zatem organy podatkowe nie mogły się do nich odnieść. Przeciwnie – Strona wyjaśniła, że z gruntów tych korzysta spółka E.. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. - zgodnie z którymi, "zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania" (§ 1 pkt 1); natomiast "jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego" – stwierdzić należy, że przepis ten nie został naruszony przez organy podatkowe. Właśnie na podstawie tych przepisów, skoro organ I instancji uznał, że wysokość zobowiązania podatkowego powinna być inna (wyższa) niż wykazana w złożonej przez N. deklaracji, a zobowiązanie to nie wygasło np. wskutek przedawnienia, to organ władny był wszcząć w tej sprawie postępowanie podatkowe i zakończyć je wydaniem decyzji określającej prawidłową –w ocenie organu - wysokość zobowiązania podatkowego. Z powodów wyjaśnionych powyżej Sąd nie stwierdził też zarzucanego w skardze naruszenia przepisów art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Brak też podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności wskazanych w skardze: art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 O.p. Sąd nie stwierdził, aby przedmiotowe postępowanie podatkowe prowadzone było w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, bądź zaniechano w nim podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy lub wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 191 O.p. przez błędną ocenę zgromadzonych dowodów, a przyjęta prze organy powierzchnia zajęta pod urządzeniami energetycznymi wskazana przez Stronę, potwierdzona została danymi z ewidencji gruntów. Nie można też stwierdzić, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiadało wymogom z art. 210 O.p. w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Uznać zatem należało, że na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie prawidłowo w zaskarżonej decyzji przyjęto, że ww. zakład energetyczny będący podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą faktycznie jest posiadaczem spornych gruntów, co determinuje opodatkowanie tych gruntów wyższą stawką podatku, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.