I SA/Sz 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. I P Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D, dalej "spółka", jest właścicielem nieruchomości szeregu działek, położonych w obrębie ewidencyjnym B oraz właścicielem 10 szt. budynków rekreacji indywidualnej posadowionych na tych działkach. W dniu 23 czerwca 2014 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości, w której to deklaruje powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2, powierzchnię gruntów pozostałych [...] m2 oraz powierzchnię budynków letniskowych [...] m2. Spółka posiada jeszcze budynek byłej stołówki o powierzchni [...] m2, którego to nie wykazuje w tejże deklaracji podatkowej. Jest to budynek sporny, którego spółka nie wykazywała również w deklaracji podatkowej za 2012 r. i 2013 r., tłumacząc ten fakt złym stanem technicznym budynku, nie potwierdzając tego żadnym dokumentem. Postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. Wójt Gminy D (organ podatkowy) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia w/w wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Postanowieniem z dnia 27.10.2015 r. organ podatkowy dopuścił wykonane na potrzeby postępowania podatkowego za rok 2012 w stosunku do spółki dowód w postaci opinii technicznej budynku posadowionego na działkach nr [...] i [...] położonych w D wraz z dokumentacja fotograficzną oraz dowód w postaci protokołu z oględzin z dnia 4 grudnia 2014 r. nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]położoną w B oraz budynek znajdujący się na działkach nr [...] i [...]położonych w D wraz z dokumentacja fotograficzną. Organ podatkowy wydał w dniu 14 grudnia 2015 r. decyzję, w której określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2014 na kwotę [...] zł. W posiadaniu organu podatkowego znajdowały się akty notarialne z 2014 r. dotyczące sprzedaży określonych działek wraz z domami letniskowymi, opisane w decyzji. Nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położona jest w obrębie ewidencyjnym B jest odgrodzona od pozostałych działek rowem melioracyjnym bez przejścia oraz nie jest połączona ciągami komunikacyjnymi z przyległymi działkami. Stan faktyczny wskazuje, że teren jest zadrzewiony i zakrzewiony. Działka nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, dlatego też organ podatkowy nie zaliczył do opodatkowania powierzchni tej działki sklasyfikowanej jako PsVI, W i Lz-PsVI jedynie opodatkował [...] m2 tej działki sklasyfikowanych jako B co wskazuje Ewidencja Gruntów i Budynków. Grunt ten organ podatkowy zaliczył do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe zostało stwierdzone w trakcie oględzin nieruchomości dokonanych w dniu 4.12.2014 r. Organ podatkowy podał, że do wyliczenia podatku od nieruchomości organ podatkowy przyjął powierzchnie gruntów sklasyfikowanych w Ewidencji Gruntów i Budynków jako B, Bp i Bi, opodatkowując je jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z uwagi na fakt, że są one w posiadaniu przedsiębiorcy i z mocy prawa związane są z działalnością gospodarczą, szczegółowo wymienione w decyzji oraz budynki rekreacji indywidualnej posadowione na działkach, opisanych również w decyzji. Organ podatkowy przedstawił wyliczenie należnego podatku za poszczególne miesiące roku 2014 z uwagi na sprzedaż przez spółkę określonych działek i budynków letniskowych. Organ podatkowy wskazał, że przy określeniu zobowiązania przyjęto stawki ustalone uchwałą nr XXV/206/2012 Rady Gminy D z dnia 31 października 2012 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień z tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego poz. 2620). Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W jej ocenie, budynek stołówki harcerskiej o pow. [...] m2, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849), dalej "u.p.o.l.", zw. art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej "u.p.b", ponieważ nie ma instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nadto, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Spółka nie zgodziła się też z zastosowaniem stawki podatku dla posiadanych budynków rekreacji indywidualnej jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie jak dla budynków letniskowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało w dniu 11 lutego 2016r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przywołał treść art. z art. 2 ust. 1, art.1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynikało, iż budynek stołówki nie spełniał przesłanki względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Budynek stołówki harcerskiej wymagał poniesienia nakładów inwestycyjnych w postaci gruntownego remontu, lecz nie zachodziły w danym stanie faktycznym trwałe przeszkody do prowadzenia w tym budynku działalności gospodarczej. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie prawidłowo opodatkowano posiadane przez spółkę domki letniskowe stosując do nich stawki przewidziane dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Podkreślił, spółka jest osobą prawną i nie może być podmiotem podatku za domki rekreacji indywidualnej. Domki rekreacji indywidualnej służą jak sama nazwa wskazuje, zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rekreacyjnych podatnika. Spółka prowadzi w przedmiotowych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych, prowadzi w nich działalność zarobkową zorganizowaną i ciągłą zgodnie z definicją działalności gospodarczej zawartą w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Domki te nie służą osobistym, indywidualnym potrzebom rekreacyjnym spółki, lecz są narzędziem uzyskiwania przez nią dochodu z działalności gospodarczej. Spółka świadczy w tych domkach usługi wczasowe osobom trzecim a nie sobie samej. Dowodem jest oferta wywieszona na ogrodzeniu ośrodka wczasowego i umieszczona w internecie. Z uwagi na status spółki domki owe są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Na marginesie organ podał, że stawki podatku za 2013 uregulowane zostały uchwałą z nr XXV/206/2012 Rady Gminy D z dnia 31 października 2012 r., a nie jak mylnie podała spółka uchwałą nr XIII/88/2011 Rady Gminy D z dnia 27 października 2011 r. Spółka złożyła skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie : - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.", nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, że "budynek" dawnej stołówki harcerskiej o pow. [...] m2 położony na działce nr [...] nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu), a błędne ustalenia z oględzin budynku z dnia 4.12.2014 r. wynikały z faktu, że przedstawiciele organu pierwszej instancji nie rozumieli oświadczeń Prezesa Zarządu Spółki M R C i nie dokonali oględzin wnętrza budynku, nieskorzystanie z opinii biegłego z zakresu budownictwa; a także dowolne ustalenie, że "dach, ściany i fundamenty są w dobrym stanie technicznym" i błędne ustalenie powierzchni domków letniskowych skarżącej; - art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. art. 3 pkt 1 i 2 u.p.b. przez jego błędną wykładnie i uznanie, że ustalenia "względów technicznych" w rozumieniu tego przepisu nie ma znaczenia stan instalacji, ścian wewnętrznych, stropów i wszystkiego, co znajduje się wewnątrz budynku, a "względy techniczne" mają mieć charakter trwały (nieodwracalny) i mają dotyczyć składowych definicji budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1), podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów prowadzi do wniosku, że "względy techniczne" nie mogą dotyczyć części składowych definicji budynku, ponieważ w takiej sytuacji w ogóle nie byłoby przedmiotu opodatkowania, bo przecież nie istniałby budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1, a w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 mowa jest o budynku, którego dotyczą względy techniczne, czyli budynku spełniającym definicję zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1, tj. musi to być zawsze obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej ze względów technicznych; - a ponadto w ww. przepisie chodzi o takie "względy techniczne", które w danym momencie (roku podatkowym) powodują, że podatnik nie korzysta z budynku i obiektywnie nie może z niego korzystać, a niekoniecznie musi to być wynikiem przeszkody nieodwracalnej w przyszłości; - § 1 pkt 2 lit.f uchwały nr XIII/88/2011 Rady Gminy D z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2011 r. Nr 145, poz. 2804) w zw. z art. 5 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie stawia podatku od nieruchomości dla budynków letniskowych, podczas gdy wbrew twierdzeniom organu podatkowego stawki podatku uzależnione są od rodzaju przedmiotów opodatkowania, a nie cech podatnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy dwóch kwestii: - czy uprawnione jest twierdzenie organu, że budynek stołówki harcerskiej jest związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i z uwagi na niewystępowanie "względów technicznych" uniemożliwiających prowadzenie w nim działalności gospodarczej, należy go opodatkować według najwyższych stawek; - czy uzasadnione jest twierdzenie organu, że domki letniskowe również należy opodatkować według stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącej, budynek stołówki ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarcze, co wyklucza zastosowanie stawki podatku jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Natomiast co do budynków letniskowych (budynków rekreacji indywidualnej) skarżąca stwierdziła, że z zapisy uchwały nie dotyczą tylko budynków, które zaspokajają osobiste potrzeby podatnika. Przy czym skarżąca błędnie wskazuje na uchwałę z 2011 r. Wskazać należy, że przepisy u.p.o.l. przytoczono w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. budynki lub ich części. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że działalność gospodarcza jest to działalność, o której mowa w przepisach ustawy Prawo działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 [obecnie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2013.672), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., stosownie do art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2004.173.1808)]. Stosownie do art. 2 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Podstawę zaś opodatkowania - stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b i lit.e u.p.o.l. postanowił, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 23,03 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej oraz od pozostałych budynków, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Stawki podatku wynikały z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2014 r. (M.P.2013.724). Rada Gminy D wydała w dniu 31 października 2012 r. uchwałę nr XXV/206/2012 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień z tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego poz. 2620), która obowiązywała w 2014 r. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegających opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Zgodnie z tą definicją wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wspomniane wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (L. Etel, komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkachi opłatach lokalnych, Lex 2013). Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek jest wiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W omawianej definicji nie wprowadzono warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. W tym miejscu dodać także należy, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1974/11, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim pewien warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; konieczne jest, aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por.: wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11; z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12; z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07; z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11). Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela przedstawiony powyżej pogląd. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały także, że nieprowadzenie przez spółkę w budynku stołówki działalności gospodarczej (faktyczne jej niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. Zdaniem Sądu, okoliczności podnoszone przez spółkę, w wyniku podjęcia przez nią konkretnych czynności pozwolą na usunięcie czasowej niemożliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania. Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, fotografie, oględziny a także załączona do akt sprawy opinia techniczna, na podstawie której, w ocenie Sądu, organy podatkowe miały podstawę przyjąć, że jeżeli chodzi o sporny obiekt nie wystąpiła przesłanka "względów technicznych", uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej, a istniejący stan faktyczny, nie ma charakteru trwałego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obiektach wykorzystywanych jedynie sezonowo niezbędne jest praktycznie coroczne wykonywanie remontów i napraw umożliwiających prowadzenie w nich, w okresie letnim, działalności gospodarczej. Spółka, której przedmiotem działalności jest m.in. hotelarstwo i gastronomia, kupując sporny ośrodek wypoczynkowo-kolonijny usytuowany w D, zabudowany budynkami wzniesionymi na przestrzeni kilkudziesięciu lat z pewnością, powinna się z takimi nakładami liczyć, jak również z koniecznością opłacania, od tak dużego obiektu, podatku od nieruchomości w wysokości jak od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ ustalił prawidłowo powierzchnię budynku, przyjętego do opodatkowania na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 4 grudnia 2014 r. oraz dokumentów dokumentacji fotograficznej załączonej do opinii technicznej. Podkreślić należy, że organ nie negował złego stanu technicznego budynku i tego, że wymaga on remontu. Jedynie (w przeciwieństwie do Skarżącej) wskazał, że te "względy techniczne" nie mają trwałego charakteru, bowiem po przeprowadzeniu napraw lub remontów, nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem. Zatem nie można uznać, że organy w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny w sprawie. Reasumując, wskazać należy, że w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie budynku stołówki w działalności gospodarczej. Względy techniczne muszą mieć charakter trwały. Zgodnie z powołanymi przepisami prawa materialnego, w takim stanie faktycznym, nie ma podstaw do zastosowania stawek obniżonych. Wykładnia użytego w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi bowiem do wniosku, iż oznacza ono obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika. Względy techniczne stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Według Sądu, uprawnione było również opodatkowanie najwyższą stawką podatku budynków rekreacji indywidualnej (domków letniskowych) jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak słusznie zauważył organ, spółka prowadzi w przedmiotowych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych, prowadzona działalność ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły, a zatem spełnia przesłanki wymienione w definicji działalności gospodarczej. Spółka świadczy w tych domkach usługi wczasowe osobom trzecim, a także dokonuje sprzedaży ww. domków osobom trzecim. Z uwagi na status spółki domki są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zatem słusznie organy podatkowe przyjęły, że domki te podlegają opodatkowaniu według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia zapisów uchwały Rady Gminy D obowiązującej w sprawie. Podkreślić należy, że zarzut błędnego ustalenia powierzchni domków letniskowych, poza jego przytoczeniem, nie został przez skarżącą uzasadniony. Spółka nie ponosiła również tej okoliczności w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu, organ postąpił prawidłowo opierając się w tym zakresie na zebranym materiale dowodowym. Odnosząc się do zarzutów w zakresie naruszenia przepisów procedury podatkowej, określonych w art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. wskazać należy, że wynika z nich obowiązek organów podatkowych do działania zgodnie z przepisami prawa poprzez wszechstronne i zupełne zgromadzenie materiału dowodowego i takiej jego oceny, która pozwoli w sposób najbardziej zgodny z rzeczywistością ustalić stan faktyczny oraz prawny sprawy. Organ podatkowy na podstawie całego zgromadzonego materiału ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy postępowania podatkowego gwarantują dopuszczenie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego, przy czynnym udziale podatnika. W ocenie Sądu, organ podatkowy sprostał stawianym mu wymaganiom w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe jak i ich ocena pod względem zgodności z prawem podatkowym zostały przeprowadzone prawidłowo. Odnośnie do podniesionego przez spółkę zarzutu, nieuwzględnienia przez organ wniosku o powołanie biegłego złożonego w odwołaniu, Sąd zauważa, że żądanie przeprowadzenia dowodu jest jednym z uprawnień strony postępowania. Żądanie to, zgodnie z art. 188 o.p., należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgodnie z przepisem art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m.in.: deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 o.p.). Z akt administracyjnych wynikało, że wymaganiom powyższych przepisów organ sprostał, gdyż dopuścił jako dowód w sprawie opinię techniczną i protokół z oględzin nieruchomości z 2014 r. Zdaniem Sądu, ww. dowody mogły być podstawą ustalenia stanu faktycznego za rok 2014 r. Sądowi wiadomo z urzędu, że spółka twierdziła, iż zły stan budynku stołówki, uniemożliwiający jego wykorzystanie istniał już w 2012r. (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1265/15). Podkreślić należy, że skarżącej znana była treść ww. dowodów, gdyż wykonano je na potrzeby postępowania podatkowego za rok 2012, przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Tymczasem skarżąca w postępowaniu przed organem I instancji nie zgłosiła żądania przeprowadzenia oględzin, czy też powołania innego biegłego. Skarżąca uczyniła dopiero na etapie odwołania, co świadczyło w ocenie Sądu, o chęci strony do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie ww. dowodów ponownie nie byłoby celowe, gdyż nie wniosłyby one nic nowego do sprawy, a znaczenie przedłużyłyby postępowanie. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Okoliczność, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżąca wywiodła inne wnioski niż organy, nie świadczy naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Wszystkie przytoczone orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.