I SA/Sz 4/13

Dnia 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 28 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący T. A., pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], którą utrzymano mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r. We wskazanym powyżej piśmie skarżący wystąpił do Sądu z "wnioskiem o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji". Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zd. 1 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, warunkiem uwzględnienia żądania wstrzymania wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności przez sąd jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168; np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.; z dnia 24 marca 2009 r. o sygn. akt II OZ 267/09 i 31 marca 2009 r. o sygn. akt I OZ 271/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1522/12, Lex nr 1225721 oraz z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 5/12, Lex nr 113637). Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia [...] r., stanowiącym skargę na opisaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta, oraz wniosek o wstrzymanie wykonania tych decyzji, strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do decyzji organów obu instancji - których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę - nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem, że wykonanie decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie sprawy - wobec tego, że skarżący w złożonym wniosku nie wskazał, by zachodziły okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.