I SA/Sz 439/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 21 maja 2024 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K. K. (dalej: "strona", "skarżąca") od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor WUP") z 19 lutego 2024 r., nr [...], w sprawie obowiązku zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy, uchylił decyzję w całości i jednocześnie określił przypadającą do zwrotu kwotę [...]zł z tytułu nierozliczenia otrzymanych świadczeń i środków przyznanych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oraz orzekł o obowiązku zwrotu kwoty [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Podstawę wydania decyzji stanowiły art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art 15gg ust. 23a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. z 2021 poz. 2095 ze zm., dalej: "ustawa o COVID") w zw. z art. 60 i art. 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm., dalej: "u.f.p.") w zw. z art. 55 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że Dyrektor WUP w wyniku pozytywnej weryfikacji wniosku strony z 16 września 2020 r. o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 przyznał stronie prowadzącej działalność gospodarczą pn. E. S.C. z siedzibą w I. pomoc na rzecz ochrony miejsc pracy w postaci dofinansowania do wynagrodzenia oraz pokrycia składek na ubezpieczenie społeczne dla jedenastu pracowników za miesiące: wrzesień, październik, i listopad 2020 w łącznej kwocie [...]zł. Kwota została wypłacona na rachunek strony w trzech transzach: I transza w kwocie [...]zł w dniu 23 września 2020 r.; II transza w kwocie [...]zł w dniu 30 października 2020 r.; III transza w kwocie [...]zł w dniu 30 listopada 2020 r . Organ I instancji wskazał, że strona w dniu 30 grudnia 2020 r. przedłożyła jedynie formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg ustawy COVID, który został błędnie wypełniony. Nadto organ I instancji ustalił, że w dniach 1 czerwca 2020 r., 20 czerwca 2020 r. i 20 stycznia 2021 r., 8 lutego 2021 r., 22 lutego 2021 r., 22 marca 2021 r., 4 maja 2021 r. i 17 maja 2021 r., stronie udzielona została pomoc na podstawie art. 31zo i 31zy przez ZUS z ustawy COVID, dotycząca zwolnienia z opłacania składek. Zachodziła zatem konieczność przedłożenia przez stronę oświadczenia, czy otrzymana z ZUS pomoc dotyczyła pracowników objętych dofinansowaniem z WUP na podstawie wniosku nr [...], a jeśli tak to jakich miesięcy dotyczyło to zwolnienie. Wobec powyższego organ I instancji, w trybie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID, pismem z 16 marca 2023 r., wezwał stronę do rozliczenia wniosku poprzez przedłożenie wszystkich wymaganych dokumentów rozliczeniowych tj.: - wykazu pracowników, sporządzonego na dzień złożenia wniosku, - formularza rozliczeniowego przyznanych środków na podstawie art. 15gg, wypełnionego zgodnie z danymi zawartymi w kalkulatorze rozliczeniowym w zakładce środki faktycznie wydatkowane, - wykazu pracowników (kalkulator rozliczeniowy) pozwalającego na rozliczenie otrzymanej pomocy, - przelewów lub podpisanych przez pracowników list płac potwierdzających wypłatę wynagrodzeń za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, - przelewów do Urzędu Skarbowego potwierdzającego zapłatę podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, - przelewów do ZUS potwierdzających zapłatę składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia , - podpisanego oświadczenia RODO, - oświadczenia, czy otrzymana z ZUS pomoc dotyczyła pracowników objętych dofinansowaniem z WUP na podstawie wniosku nr [...], a jeśli tak to jakich miesięcy dotyczyło to zwolnienie. Ponadto organ I instancji zastrzegł, że w ramach rozliczenia należało dokonać zwrotu niewykorzystanych środków finansowych wraz z odsetkami. Wezwanie z 16 marca 2023 r. doręczone zostało stronie 6 kwietnia 2023 r. na adres wskazany w CEiDG jako adres dla doręczeń, tj. Belgia, [...]. Strona nie zareagowała na wezwanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. 20 listopada 2023 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu całości uzyskanego na podstawie ww. wniosku dofinansowania wraz z odsetkami, o czym zawiadomił stronę. Organ I instancji wydał następnie decyzję z 19 lutego 2024 r., w której określił przypadającą do zwrotu kwotę [...]zł, na którą składa się kwota [...]zł tytułem należności głównej i kwota [...]zł tytułem, naliczonych na dzień 19 lutego 2024 r., odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że konsekwencją niewywiązania się z obowiązku rozliczenia otrzymanego wparcia w udzielonym w trybie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID terminie jest obowiązek zwrotu całości przyznanej pomocy wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych naliczonymi od dnia wypłaty środków. Zaznaczył przy tym, że na zasadzie art. 15gg ust. 23d ustawy COVID środki przypadające do zwrotu traktuje się na równi z niepodatkowymi należnościami budżetowymi, o których mowa z art. 60 ustawy o finansach publicznych i stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji, ewentualnie - gdyby organ odwoławczy nie przychylił się do tego wniosku - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu strona zarzuciła, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, wskazując, że nigdy nie otrzymała wezwania do uzupełnienia dokumentacji, a także brak weryfikacji czy do ewentualnego odbioru korespondencji na terenie Belgii doszło przez osobę nieuprawnioną lub ustaleń, kto ją faktycznie odebrał. Do odwołania strona załączyła: zwolnienia lekarskie i bilety lotnicze. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji decyzją z 21 maja 2024 r. nr jw., uznając, że organ I instancji, nie miał kompetencji do kwotowego określania odsetek w sentencji decyzji i określiło przypadającą do zwrotu kwotę [...]zł oraz orzekło o obowiązku zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi następująco: - od kwoty [...]zł od 23 września 2020 r. do dnia zwrotu, - od kwoty [...]zł od 30 października 2020 r. do dnia zwrotu; - od kwoty [...]zł od 30 listopada 2020 r. do dnia zwrotu. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji, tj. art. 15gg ust, 1 i 2, ust. 19 i 20 oraz art. 15gg ust. 23 i ust. 23a ustawy COVID. Kolegium stwierdziło, że strona wprawdzie przedłożyła formularz rozliczeniowy przyznanych środków wykazując jako środki faktycznie wydatkowane przez pracodawcę w każdym z okresów objętych dofinansowaniem tj.: [...] - [...]; [...]- [...]; [...]- [...] z tytułu wynagrodzenia pracowników - po [...] zł, zaś z tytułu ubezpieczenia społecznego pracowników: po [...] zł; łącznie [...] zł, jednakże do rozliczenia nie załączyła załączników potwierdzających rozliczenie otrzymanych środków, ani też wykazu pracowników objętych wsparciem. Organ odwoławczy przenalizował znajdujące się w aktach sprawy wezwania i pisma wystosowane do strony w trybie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID oraz sposób ich doręczenia. Wskazał, że: 1. wezwanie z 21 lutego 2023 r. skierowane zostało do strony na adres [...], [...] (dwukrotnie awizowane, zwrot przesyłki do nadawcy w dniu 9 marca 2023 r.) oraz na adres: ul. [...]2, [...] (dwukrotnie awizowane, zwrot przesyłki do nadawcy w dniu 9 marca 2023 r.); 2. wezwanie z 16 marca 2023 r. skierowane zostało do strony na adres: [...] Belgia (przesyłka o nr [...] została odebrana 6 kwietnia 2023 r., co wynika z załączonego do akt potwierdzenia odbioru podpisanego pełnym nazwiskiem odbiorcy oraz z zapisów w elektronicznym systemie Poczty Polskiej "Śledzenie przesyłek"); 3. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 20 listopada 2023 r. skierowane zostało do strony na adres: E. s.c. K. K. ul. [...], [...] (dwukrotnie awizowane, zwrot przesyłki na nadawcy nastąpił w dniu 6 grudnia 2023 r.) oraz na adres [...] Belgia doręczone w dniu 20 grudnia 2023 r. Organ odwoławczy przenalizował dane adresowe strony, aktualne na dzień wysyłania wezwań i zawiadomienia o wszczęciu postępowania, wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, tj. wydruku z bazy PESEL, pisma Prezydenta Miasta S. z 23 marca 2023 r., wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej. Wskazał dalej, na podstawie zgromadzonych danych, że strona jest zameldowana na pobyt stały pod adresem: I., ul. [...] (), zaś inne ujawnione adresy to: Polska, I., ul. [...] - jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej; Polska, S., al. [...] - jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej; Belgia, [...] - jako adres do korespondencji. Twierdzenia strony, że wiedzę o niekompletnej dokumentacji uzyskała dopiero po otrzymaniu decyzji organu I instancji, Kolegium uznało za nieprawdziwe. Wskazało, że skoro strona otrzymała przesłane na jej wniosek akta sprawy, a zatem również i wezwanie wystosowane do niej w trybie art.15gg ust. 23a ustawy COVID zawierające wskazanie dokumentów, które są wymagane do rozliczenia pomocy uzyskanej w trybie art. 15gg ustawy COVID, to bez względu na to, czy osoba potwierdzająca w dniu 6 kwietnia 2023 r. odbiór przesyłki o nr [...] była osobą, która podjęła się przekazania przesyłki i czy faktycznie tego dokonała, strona wiedzę o nieprzedłożeniu dokumentów rozliczeniowych do wniosku uzyskała otrzymując akta sprawy. Tymczasem nie przedłożyła dokumentacji służącej rozliczeniu otrzymanego, w trybie art. 15gg ustawy COVID, dofinansowania ani w toku trwającego postępowania przed organem I instancji, ani też nie załączyła dokumentacji rozliczeniowej do wniesionego odwołania. Nie przedstawiała nawet listy pracowników objętych wsparciem, jak i pozostałych dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, wypłacenie im wynagrodzenia za miesiące objęte wsparciem, odprowadzenie zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń, składek ZUS ,oraz nie złożyła wymaganych oświadczeń. Kolegium, dalej w swojej decyzji odnosząc się do argumentacji strony, że do nieodebrania korespondencji 6 kwietnia 2023 r. oraz uchybienia terminowi na uzupełnienie rozliczenia doszło bez jej winy (z uwagi na zwolnienie lekarskie w okresie od 4 marca 2023 r. do dnia 16 maja 2023 r., urlop w [...]), stwierdziło, że organ I instancji w niniejszym postępowaniu nie oceniał kwestii zawinienia, czy braku winy w uchybieniu terminowi do rozliczenia uzyskanego dofinansowania. Organ odwoławczy potwierdził natomiast fakt, że strona nie dokonała wymaganego rozliczenia w terminie ustawowym wynikającym z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID, tj. do 31 grudnia 2020 r. W ocenie Kolegium, Dyrektor WUP, dopełnił wszelkich formalności i staranności przy kierowaniu wezwania w trybie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID, wysyłając korespondencję na wszystkie adresy ujawnione przez stronę w rejestrach publicznych (baza PESEL, CEIDG), by otworzyć dla beneficjenta pobranej pomocy dodatkowy termin do złożenia rozliczenia. Zdaniem Kolegium, organ I instancji spełnił wszystkie wymogi doręczenia określone w k.p.a. Następnie Kolegium, odniosło się do kwestii zarzutu strony dotyczącego wezwania z 16 marca 2023 r., odwołując się do treści art. 42 – 44 k.p.a., ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U z 2023 r. poz.1640) i regulacji doręczenia przesyłek w obrocie krajowym i zagranicznym, a także orzecznictwa sądowego w zakresie urzędowego charakteru zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. W ocenie organu odwoławczego, ciężar dowodzenia w zakresie wydania przesyłki 6 kwietnia 2023 r. osobie nieuprawnionej, spoczywał na stronie. Zdaniem Kolegium, była to kwestia drugorzędna, w sytuacji gdy strona otrzymała 24 stycznia 2024 r. kopie z akt sprawy, które obejmowały wezwania, a mimo to nie przedłożyła rozliczenia, nie tylko w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, ale także na etapie odwołania. Wobec powyższego, Kolegium stwierdziło, że strona zobowiązana jest do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania na podstawie przepisów art. 15gg ust. 23a ustawy COVID z uwagi na to, iż nie rozliczyła się z otrzymanej pomocy, nie znajdując podstaw do umorzenia postępowania, ani też do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Na koniec SKO wskazało na przyczyny modyfikacji decyzji w zakresie określenia kwoty odsetek. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca zaskarżyła w całości decyzję Kolegium z 21 maja 2024 r. i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji K. K. (na kopercie: K. K. E. S.C.), która to nie jest stroną prowadzonego postępowania; art. 15gg ust. 22 ustawy COVID, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca pełną wiedzę o wezwaniu do dokonania rozliczenia uzyskała 24 stycznia 2024 r. i w związku z tym powinna była ona w toku postępowania przed organem I instancji bądź na etapie składania odwołania dokonać rozliczenia, podczas gdy to dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzić kontrolę, a także żądać przedłożenia dokumentów w okresie 3 lat po zakończeniu okresu pobierania świadczeń; art. 38 ust. 2 Prawa pocztowego poprzez przyjęcie, że organ I instancji spełnił wszelkie wymogi związane z doręczeniem przesyłki z 16 marca 2023 r., podczas gdy przesyłka zawierająca wezwanie nie została wydania ani skarżącej, ani jej pełnomocnikowi, ani osobie pełnoletniej razem z nią zamieszkałej; naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80. k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że skarżąca powinna była przedłożyć stosowne dokumenty i uzupełnić rozliczenie po uzyskaniu wiedzy o nieprzedłożeniu dokumentów rozliczeniowych, tj. po otrzymaniu kopii akt sprawy, podczas gdy powinna ona zostać do tego wezwana przez organ I instancji; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do administracji publicznej; art. 40 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji z 21 maja 2024 r. K. K. (na kopercie: K. K. E. S.C.) zamiast K. K.; art. 43 k.p.a. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje to, czy wezwanie z dnia 16 marca 2023 r. skierowane do E. s.c. K. K. na adres: [...] (Belgia) zostało skarżącej rzeczywiście doręczone 6 kwietnia 2023 r. z uwagi na to, iż wiedzę o skierowanym do niej wezwaniu posiadała z udostępnionych akt sprawy; art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której istnieją niedające się usunąć wątpliwości w stanie faktycznym w zakresie okoliczności dotyczących tego, czy przesyłka została przekazana skarżącej; art. 109 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji z dnia 21 maja 2024 r. skierowanej do K. K. Katarzynie [...] (na kopercie: K. K. E. S.C.), w konsekwencji czego decyzja nie została doręczona stronie postępowania administracyjnego. Powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Odnośnie do zarzutu nieważności decyzji, z uwagi na jej skierowanie do osoby niebędącej stroną postępowania, Kolegium uznało zarzut za niezasadny, wskazując, że zaskarżona decyzja w swoim rozstrzygnięciu została prawidłowo skierowana do K. K., posiadającej status strony w postępowaniu administracyjnym. Natomiast omyłkowe wskazanie na kopercie zawierającej decyzję organu odwoławczego imienia "K. " nie stanowi o nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 – dalej: "p.p.s.a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. Sąd nie stwierdził również aby zaskarżona decyzja obarczona była wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na jej skierowanie do osoby niebędącej stroną w sprawie. Niewątpliwie skierowanie decyzji do podmiotu wadliwie oznaczonego, a przez to niemieszczącego się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 28 i art. 29 k.p.a. jest równoznaczne w skutkach ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, co w następstwie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże, wbrew zarzutom skargi, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zwrot "skierowanie decyzji" oznacza bowiem rozstrzygnięcie w tej decyzji o prawach i obowiązkach danego podmiotu, tym samym skierowanie decyzji do strony odnosi się do osoby, której sytuacja prawna jest kształtowana decyzją. Samo zaś doręczenie decyzji w kopercie z wpisanym innym imieniem niż skarżącej, ma charakter oczywistej omyłki i nie stanowi o wystąpieniu wady z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto, zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej. Doręczenie uważa się każdorazowo za dokonane, jeżeli nie ulega wątpliwości, że korespondencja dotarła do adresata. W takiej sytuacji należy uznać, że zarzucane naruszenie prawa (art. 28, art. 40 i art. 109 k.p.a.) nie miało miejsca, a zatem nie uzasadniało także uchylenia zaskarżonej decyzji. W zakresie merytorycznym kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ocena prawidłowości stanowiska organów, które uznały, że skarżąca zobowiązana jest zwrotu w całości przyznanych jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych, w następstwie wystąpienia COVID – 19, z uwagi na nie dostarczenie rozliczenia otrzymanego dofinansowania. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm. - dalej: "ustawa COVID"). Stosownie do ww. przepisu: 1. Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. 2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1. 3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3. Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Stosownie do art. 15gg ust. 20 ww. ustawy - podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku. Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID postanowiono, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Skarżąca w skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych. W kwestii oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że skarżąca wystąpiła 16 września 2020 r. o środki na dofinansowanie wynagrodzeń dla 11 pracowników za okres trzech miesięcy od dnia 1 września 2020 r. z przeznaczeniem na wynagrodzenia w kwocie [...]zł oraz na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie [...]zł . Skarżąca występując z wnioskiem o udzielenie wsparcia na podstawie art. 15gg ustawy COVID, złożyła we wniosku oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz o braku zamiaru korzystania ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie. Dyrektor WUP przyznał dofinansowanie, środki zostały wypłacone na wskazany przez skarżącą rachunek bankowy w trzech transzach: I w dniu 23 września 2020 r., II w dniu 30 października 2020 r. i III w dniu 30 listopada 2020 r., każda w wysokości [...] zł. Skarżąca 30 grudnia 2020 r. złożyła dokumenty rozliczeniowe potwierdzając wykorzystanie otrzymanych z FGŚP świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń i środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy, wypełniając formularz rozliczeniowy, wykazując środki faktycznie wykorzystane w każdym z okresów objętych dofinansowaniem. Do rozliczenia skarżąca nie załączyła załączników potwierdzających rozliczenie otrzymanych środków, ani wykazu pracowników objętych wsparciem. Dyrektor WUP weryfikując powyższe rozliczenia stwierdził, że skarżąca nie złożyła pełnego udokumentowania rozliczenia z otrzymanych środków i świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i w związku z tym pismami, z 21 lutego 2023 r. i 16 marca 2023 r., wezwał stronę do złożenia kompletnego rozliczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem obowiązku zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków. Poinformował też stronę, że jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku we wskazanym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję o zwrocie. Przy tym, jak wynika z zaskarżonej decyzji i z akt sprawy, pierwsze wezwanie z 21 lutego 2023 r. organ I instancji skierował dwukrotnie do skarżącej na dwa adresy miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w I. i w S., wskazane w rejestrze CEiDG, tj. na adresy: [...] I. oraz Al. [...], S. . Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłki zostały zwrócone do nadawcy, po dwukrotnym awizowaniu, jako niepodjęte w terminie. Drugie wezwanie z 16 marca 2023 r., z uwagi na nieodbieranie przesyłek pod ww. adresami, Dyrektor WUP skierował, na wskazany w CEiDG adres do korespondencji za granicą, tj.: Belgia, [...]. Przesyłka została odebrana 6 kwietnia 2023 r. o czym świadczy dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru, w aktach sprawy. W wyznaczonym przez organ I instancji terminie, pomimo prawidłowo doręczonego pisma z 16 marca 2023 r., strona nie uzupełniła dokumentów niezbędnych do rozliczenia. Skutkiem powyższego było wydanie przez organ I instancji decyzji, w której określił przypadającą do zwrotu kwotę całości dofinansowania i orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zdaniem skarżącej, środki były wykorzystane zgodnie z przysługującym prawem i w zakresie rozliczenia nie ma żadnych uchybień, a skarżąca nie otrzymała wezwania z 16 marca 2023 r. Zarzuciła organom brak ustaleń w zakresie prawidłowości doręczenia tej przesyłki, która została doręczona pod adres w Belgii osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim prawidłowo, w ocenie Sądu, organy uznały, że skarżąca nie wykonała obowiązków nałożonych na nią przepisami ustawy COVID, ani w terminie rozliczenia, ani w terminie 30-u dni wskazanym w wezwaniach do uzupełnienia braków rozliczenia. Niewywiązanie się z obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów prawa musiało skutkować wydaniem decyzji o zwrocie należności w całości. Podkreślić przy tym trzeba, że termin określony w przepisach art. 15gg ust. 23a ustawy COVID jest terminem prawa materialnego. Uchybienie terminu prawa materialnego, wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Stanowisko to znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym m.in. wyroku NSA z 5 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2447/17. Jak wyżej wskazano oraz wynika to z akt sprawy, do skarżącej, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, wysłano wezwania do uzupełnienia rozliczenia o wskazane w nim konkretne dokumenty, ale skarżąca nie zareagowała na te wezwania, gdyż albo ich nie odebrała, albo – jak twierdzi – wezwanie odebrała osoba nieuprawniona. Nie jest zatem prawdą, jak podnosi skarżąca, że organ odwoławczy zignorował skutki prawne doręczenia wezwań i wymagał od niej uzupełnienia dokumentacji, po tym jak skarżąca uzyskała wiedzę o wezwaniu po otrzymaniu kopii akt, a także że organ ma okres trzyletni na kontrolę rozliczenia. Przepisy w zakresie sposobu i terminów rozliczenia dofinansowania są jasne i zostały prawidłowo zastosowane w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, strona miała kilkukrotnie szansę w okresie od 30 grudnia 2020 r. na uzupełnienie dokumentacji, aby uchronić się przed utratą dofinansowania i z szansy tej nie skorzystała do czasu zakończenia postępowania przed SKO. Zasadnie zatem wskazano w zaskarżonej decyzji, że istotny w sprawie jest fakt, że strona nie złożyła żadnych dokumentów do czasu wydania decyzji przez organ I instancji ani też z odwołaniem. Zarzuty i argumentacja strony w tym zakresie jest chybiona. Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w zakresie sposobu dokonywanych doręczeń korespondencji przez Dyrektora WUP. Przede wszystkim, organ I instancji, wysyłając korespondencję do strony, w tym kwestionowaną przesyłkę zawierającą wezwanie z 16 marca 2023 r., zasadnie posługiwał się dostępnymi adresami skarżącej związanymi z działalnością gospodarczą oraz adresem do korespondencji, wynikającymi z oficjalnego rejestru. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące doręczanie przesyłek, winny być interpretowane w sposób zgodny z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, tj. z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., które stanowią, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują działania mając na uwadze, m.in. słuszny interes obywateli, w sposób budzący zaufanie do organów państwa. Przepisy regulujące doręczenia korespondencji służą przede wszystkim zagwarantowaniu sprawności postępowania poprzez zapewnienie skuteczności doręczeń. Jak trafnie i przekonująco przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, możliwe jest odstępstwo od zasady określonej w art. 42 § 1 k.p.a., gdy strona zażąda doręczania jej korespondencji pochodzącej od organu na wybrany przez nią adres (adres do doręczeń lub adres do korespondencji). Żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje wprost możliwości wyznaczenia przez stronę adresu do doręczeń, ani nie reguluje sposobu doręczenia pism na adres wskazany do korespondencji. Przepisy te nie stawiają jednocześnie przeszkód do tego, by strona wskazała do doręczenia określony adres, który nie musi się pokrywać z miejscem jej zamieszkania. Wskazywanie adresu do doręczeń zostało powszechnie zaakceptowane w orzecznictwie sądowym i wyrażany jest pogląd, że jeżeli strona, w toku postępowania administracyjnego, podała adres, pod który należy doręczać jej korespondencję pochodzącą od organu, to jest to adres w rozumieniu art. 42 k.p.a. Konsekwencją takiego zastrzeżenia może być to, że adres ten będzie traktowany jako miejsce, w którym może dojść nie tylko do doręczenia osobistego, ale także zastępczego (art. 43 k.p.a.) oraz z wykorzystaniem awiza (art. 44 k.p.a.) (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1166/15). Wobec tego, w ocenie Sądu, doręczanie przesyłek kierowanych do skarżącej kolejno na adresy prowadzonej działalności gospodarczej skarżącej oraz na adres korespondencyjny w Belgii, w przypadku wezwania z 16 marca 2023 r., było doręczeniem w miejscu pracy, odpowiadającym warunkom z art. 42 § 1 k.p.a. Skarżąca w skardze zarzuca naruszenie art. 43 k.p.a. i art. 38 ust. 2 Prawa pocztowego, twierdząc, że organ doręczył przesyłkę na adres belgijski osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji i wezwanie w ogóle nie trafiło do skarżącej, a dowiedziała się o nim z decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu zarzuty powyższe są niezasadne. Z akt sprawy wynika, że odbiór przesyłki pod adresem do doręczeń w Belgii w dacie 6 kwietnia 2023 r. został pokwitowany własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru osoby odbierającej, która podjęła się przekazania przesyłki adresatce. Organy zasadnie uznały więc powyższy dokument za prawidłowo wypełniony, co uprawniało do przyjęcia, że doręczenie wezwania nastąpiło skutecznie w trybie zastępczym 6 kwietnia 2023 r. Sąd nie ma zastrzeżeń do przeprowadzonej analizy, ani wyciągniętych wniosków w tym zakresie, przedstawionych w zaskarżonej decyzji. Skarżąca w toku postępowania ani w skardze skutecznie nie podważyła tego stanowiska. Należy wyjaśnić, że dokument potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej stanowi dokument urzędowy. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98 opubl. OSNC 1998, nr 11, poz. 189; wyrok NSA z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I GSK 555/08). Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 1594/98; z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1712/21). Jako dokumenty urzędowe korzystają one z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym. Zatem to adresat przesyłki powinien udowodnić fakt, na podstawie którego kwestionuje prawdziwość zwrotnego potwierdzenia odbioru. W postępowaniu administracyjnym prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2821/13). Jednocześnie należy wyjaśnić, że domniemanie doręczenia zastępczego nie może zostać obalone jedynie poprzez zaprzeczenie jego treści ze strony skarżącej. Skarżąca chcąc obalić domniemanie doręczenia wezwania z 16 marca 2023 r., dokonanego 6 kwietnia 2023 r. w trybie art. 43 k.p.a., powinna była zatem wykazać, że dane wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz umieszczone na kopercie zawierającej przesyłkę są niezgodne z rzeczywistością (np. wskutek przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego). Tymczasem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca poza gołosłownymi twierdzeniami, że przesyłkę doręczono osobie nieuprawnionej, nie podjęła żadnych środków prawnych, jakie pozostawały w jej zasięgu. Skarżąca nie przeprowadziła postępowania reklamacyjnego, które pozwoliłoby zweryfikować dane wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej. Nie przedstawiła także innych argumentów przemawiającym za uznaniem wskazanych przez nią okoliczności za uprawdopodobnione. Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a k.p.a., a organ wyjaśnił wszelkie kwestie związane z doręczeniem przesyłki zawierającej wezwanie z 16 marca 2023 r. w sposób umożliwiający ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyjęcie skutecznego doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. Nie uwzględnienie okoliczności wskazywanych przez skarżącą nie oznacza, że doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Dyrektor WUP nie był zobligowany do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu zweryfikowanie twierdzeń skarżącej i ustalenia okoliczności doręczenia przesyłki. Nie jest prawdą, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie pominął skutki prawne doręczeń, czy odebrał im właściwe znaczenie. Jak wyżej wskazano, ciężar obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest pocztowy dowód doręczenia, spoczywa na osobie zainteresowanej obaleniem wskazanego domniemania. W tym zakresie regulacje przewidziane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 81a k.p.a. nie znajdują zastosowania (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 280-281). Organ I instancji, jak i SKO, nie były także zobowiązane do poszukiwania dowodów za skarżącą, w szczególności potencjalnie dla niej korzystnych. Przepis art. 9 k.p.a. nie stawia organu administracji w pozycji pełnomocnika strony. Nie może on też być utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uznania wniesionej w sprawie skargi za zasadną i do uchylenia zaskarżonej decyzji, ani stwierdzenia jej nieważności, skoro decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zarówno ustalenia faktyczne organu znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i poczyniona analiza przepisów ustawy COVID jest prawidłowa, wszechstronna i wystarczająca do wydania decyzji w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy dotyczący przede wszystkim kwestionowanego doręczenia wezwania pozwolił na ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a jego ocena nie jest dowolna, ale zgodna z przepisami. Organy orzekające w sprawie nie pominęły okoliczności faktycznych, które z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego, miały znaczenie w sprawie. Polemiczne stanowisko skarżącej, co do wyniku tej oceny nie świadczy o tym, że doszło do jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania mogących podważyć legalność działania organów administracji publicznej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest również prawidłowe. Z uwagi na fakt, że decyzja w rozpatrywanej sprawie wydawana na podstawie art. 15gg ust 23a ustawy COVID jest związana a nie uznaniowa, organ - wobec niewywiązania się przez stronę z obowiązków ustawowych - nie miał innej możliwości aniżeli orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował przepisy ustawy COVID przypisując określonym zachowaniom (zaniechaniom) strony prawidłowo określone konsekwencje, tłumacząc jednocześnie, że nie ma znaczenia czy do uchybienia terminu wyznaczonego dodatkowo na uzupełnienie rozliczenia w trybie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID doszło z winy strony. Podkreślić ponownie należy, że termin określony w art. 15gg ust. 23a ww. ustawy ma charakter materialny, co oznacza, że nie podlega przywróceniu, braki rozliczenia należało uzupełnić w terminie przewidzianym w omawianym przepisie, aby nie utracić przyznanego dofinansowania. Ponadto, sam fakt wydania decyzji niezgodnej z wolą strony nie oznacza naruszenia art. 8 k.p.a. Także wysokość kwoty określonej do zwrotu została ustalona prawidłowo, albowiem ona również podyktowana jest brzmieniem przepisów art. 15gg ust. 23a ustawy COVID. Strona została pouczona o konieczności zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Przy tym z uwagi na brak uprawnienia do wyliczania kwoty odsetek, Kolegium zasadnie uchyliło, następnie modyfikując, decyzję organu I instancji w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za nieusprawiedliwioną, co obligowało do jej oddalenia, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Orzeczenia sądów administracyjnych, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.